Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


Een reactie plaatsen

Gebed

003

Om liefde bidden wij

te midden van alle liefdeloosheid:

mensen die wel kinderen maken,

maar ze geen tederheid geven

of niet tot genegenheid in staat zijn

omdat ze die zelf niet kregen.

Om liefde bidden wij

hier en ginds in onze wereld

opdat wij in staat zijn

tot geven en ontvangen,

tot vriendschap in lief en leed.

Om liefde bidden wij.

wij kunnen niet zonder.

(Jan van Opbergen uit het boekje LIEFDE van de Protestantse kerk)


Een reactie plaatsen

Klooster

Afgelopen Januari ging ik voor de 15e keer naar het klooster. Het is voor mij niet zomaar een bevlieging. Ik werd vanaf de 1e keer dat ik ging, bewogen. Er gebeurde iets met/in mij. En dat had niet alleen met God te maken. Het voelde als een soort van thuiskomen. Er daalt (na een tijdje) een rust over mij en dat is met mijn hyperactieve hersenen zeker een verademing. Kalmte en mildheid, op alle gebieden. Even weg van alle prikkels en je gewoon focussen op bewust leven, stil zijn, verwerken, ademen, wandelen, er gewoon zijn. Klinkt allemaal nogal spiritueel, en dat is het natuurlijk ook. 🙂

Een aantal bloglezers zou wel wat meer informatie willen over “het kloosteren”. En daar kom ik natuurlijk graag aan tegemoet.

Het 1e klooster waar ik een weekend heenging was het Klooster van de monniken in Egmond-Binnen. Ik ging in 2003 met een groep uit Texel waar ik woonde. Ik was op dat moment 31 jaar en de jongste van de groep. 10 mensen bij elkaar die van allerlei verschillende pluimage waren. (Lees…. allemaal verschillend gelovig, wel of niet aan een kerk verbonden en sommige zelfs niet gelovig.) Dat trok mij aan. Je mag gewoon zijn wie je bent en waar je behoefte aan hebt. Geen opgelegde regels door de mens gemaakt. Ik denk dat daar (ook nu) het grote probleem ligt. Geloof is gewoon net als heel veel andere dingen heel persoonlijk.

De tutor van de groep was bang dat ik met mijn drukke, bezige karakter tegen de muren op zou vliegen. Dat vond ik zelf ook wel spannend moet ik zeggen. Echter niets was minder waar. Toen ik voor het eerst tegen schemer de kloostergang in keek met aan het einde een prachtig glas in lood raam, moest ik huilen. Heilige grond.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Inmiddels ga ik al een hele tijd niet meer met een groep. Het beste gedij ik alleen. Ik neem gewoon teveel emoties van een ander over en wil dan teveel zorgen voor een ander en vergeet mezelf. Ik ben wel eens dagen stil geweest. Alleen zijn met je eigen emoties.

Veel mensen in mijn omgeving/netwerk hebben me al heel vaak gevraagd wat je daar de hele dag doet. Ja……daar kan ik niet kort antwoord op geven. Dus dat doe ik in een volgend blogje.

Mocht je echter al heel lang de behoefte voelen om eens naar het klooster te gaan. Wacht er niet meer mee. Bel en reserveer! Laat het gewoon over je heenkomen.


1 reactie

Wandelen & de Heilige Driehoek.

De heilige driehoek in Oosterhout bestaat uit een aaneengesloten gebied met als kern drie aan elkaar grenzende kloostercomplexen. Sint Catharinadal, de Onze Lieve Vrouweabdij en de Sint Paulusabdij.

De wandeling start bij de Sint Anthoniuskerk. Deze kerk is gebouwd door architect P.J. Cuypers. Ik heb al meer werk van hem gezien. De bekendste ontwerpen zijn echter het Rijksmuseum en Centraal Station in Amsterdam.

20170111_095220

Aan de overkant is een muur. Dit is de grens van de slotzusters van de OLV Abdij. Er is in het midden van de muur een abstract kunstwerk te zien van kunstenaar Paul Elshout. Het staat symbool voor de verbinding tussen het besloten kloosterleven en het drukke leven daarbuiten. Als je langs de muur loopt wordt je begeleid door een blauw meelopend licht. Heel bijzonder.

20170111_094252

Via de Hoogstraat, loop ik naar de Paulusabdij. Deze abdij is in 1906 gebouwd door de Benedictijnen. Bouwer was architect Dom Bellot. In 1941 telde het klooster zo’n 100 monniken. Uiteindelijk hebben de laatste monniken in 2006 het klooster verlaten. Het klooster wordt nu bewoond door de leefgemeenschap Chemin Neuf, een oecumenische orde met aandacht voor bezinning.

20170111_101535

Ik loop linksaf de Kloosterdreef in en kom langs Sint Catharinadal. Door het poortgebouw zie ik een oud kasteel. De Blauwe Kamer genoemd. Het kasteel is 1 van de vijf slotjes van Oosterhout.

20170111_102120

Als je op de t-splitsing linksaf zou gaan, kom je bij de Onze Lieve Vrouweabdij Abdij waar ik afgelopen week te gast was. Ik schrijf echter nog een apart blog over dit klooster en haar bewoners. Ik loop nu de heilige driehoek uit en kom langs een stukje middeleeuws landbouwcultuur in de vorm van bolakkers. Voor een goede afwatering werden de akkers bol geploegd.

20170111_105211

Wat me opvalt zijn de straatnamen. Vooral het straatje Helleke vind ik grappig klinken. En juist aan dat straatje bevind zich een Mariakapel. Gebouwd uit dankbaarheid omdat Oosterhout het grote oorlogsgeweld bespaard is gebleven. Het Kapelleke van het Helleke.

20170111_103831

De wandeling loopt nog verder via een aantal monumentale panden. Totaal ongeveer 4 km. lang.


1 reactie

Dag 31 Meerssen – Maastricht

1 september 2016

Heerlijk geslapen met het raam open. Tot 22 uur gisteravond hoorde je de klokken van de basiliek, daarna rust. We staan op ons gemak op. Korte wandeling voor de boeg. Eerst even in joggingbroek naar de vlakbij gelegen Jumbo. Broodjes gehaald, vers sapje en daar een gratis kopje koffie uit de automaat. Op onze kamer de rest opgepeuzeld. Mam prikt nog een hele vervelende blaar door bij mij. Gaan met die banaan.

IMG_1289.JPGTegen 10 uur waren we opnieuw in de basiliek om rustig rond te kijken en foto’s te maken. Meerssen is een oud bedevaartsoord. In 1222 heeft er een hostiewonder plaatsgevonden. Tijdens de mis zag een priester dat er water en bloed uit de hostie vloeide en later kon de vereerde hostie ongeschonden uit de vlammen van de brandende kerk gered worden.

IMG_1291.JPGPrachtig wandelweer. Langs de Kleine Geul en landerijen.

img_1305

img_1306We lopen door Limmel, waar ik nog een keer mijn blaar doorprik en vervelend struikel en mijn grote teennagel enorm bezeer (vorige maand is die teennagel er “eindelijk” af gegaan. Au!) En dan lopen we langs de oever van de Maas door de voorstad Wijk en van daar over de St. Servaasbrug naar de oudste stad van Nederland, Maastricht. Op een terras aan de Maas eerst koffie met Limburgse vlaai. Daarna lekker rondneuzen. Niet in winkels want dat vinden we niet passend bij deze tocht. Er staat vandaag en morgen op de planning om de omgeving te verkennen en oude gebouwen en kerken bezoeken.

IMG_1321.JPGHet is overweldigend hoe druk zo’n stad dan is als je uit een rustige omgeving komt. Waar moeten we beginnen? We zien het VVV. Daar maar een goede plattegrond kopen. We vragen aan een dame die daar werkt waar het Dinghuis is…..wat blijkt….het VVV is gevestigd in het Dinghuis. Beetje dom. Hier zetelde tot 1659 de rechtelijke macht.

IMG_1329.JPGWe gaan een verkenningsrondje lopen. Langs het gemeentehuis. De rechtelijke macht verhuisde op een gegeven moment naar dit gebouw. We eten een heerlijke kiploempia met uitzicht op het stadhuis en markt. Wat een reuring en veel te zien!

img_1331

IMG_1333.JPGOp het Vrijthof, een voormalig kerkhof, staat de St. Servaaskerk. We kijken in de St. Servaaskapel en steken een kaarsje op. Om in de basiliek zelf te mogen kijken moet je betalen. Het is al in de namiddag dus op dit moment te weinig tijd. Naast de kerk een andere kerk. De St. Janskerk. Een Protestantse kerk met een mergelstenen toren van wel 80  meter hoog, geverfd in een ossenbloedrode kleur. Grappig weetje is dat het steegje tussen beide kerken, “Het vagevuur” heet. Daar moest je doorheen om bij de andere kerk te komen. Het afbakenen van al die eigen geloofsbelevingen en regels is jammergenoeg echt niet alleen van toen….

20160901_152036_001Ik heb het nog niet eens gehad over al die andere kerken. Het is heel bijzonder en mooi zoveel kerken in een stad, maar ook wel een beetje van de zotte. Er zijn o.a. de Sint Matthiaskerk, Dominicanenkerk, Lutherse kerk, Waalse kerk, Kruisherenkerk. Op het onze lieve vrouwenplein nog de Onze lieve vrouwe basiliek.

Wat een indrukken. We besluiten om richting ons overnachtingsadres te lopen. De Stayokay in Maastricht. Onderweg gaan we nog over de Maas naar plein 1992 om bij een Albert Heijn wat boodschapjes te halen. Zo loop je op zo’n dag ongemerkt toch heel wat kilometers. We eten in het nabijgelegen park op ons gemak maaltijdsalade en stokbrood. Wederom veel te zien. Dit keer een zeer lenige groep mensen die aan yoga doen en bovenop elkaar klimmen, acrobatiek. Als het wat killer wordt gaan we naar onze kamer. Heel benauwd en warm binnen. Raam open. Spinnenwebben en nesten. Het is hier niet al te schoon. Douchen en proberen te rusten.

20160902_184624


2 reacties

Nieuwjaarsdag

Het is weer volbracht.

Het wachten, het aftellen, het oliebollen bakken en eten, de knallers, het siervuurwerk. Het nieuwe jaar is begonnen. Wat zal het ons brengen? Een nieuwe bladzijde of meer van hetzelfde? En dat hoeft dan natuurlijk helemaal niet negatief te zijn.

Gisteravond  vroeg onze jongste n.a.v. ik hou van Holland: Oud en Nieuw, om een rondje voornemens en wensen van iedereen. Grappig en ontroerend hoe dat dan leeft bij kinderen. “Winnen van de postcodekanjer”, dat mama minder pijn in de rug heeft, dat de tweeling allebei een goed plekje op hun nieuwe school (voortgezet) krijgen, heerlijk weg met de camper.

Er was een vraag bij Linda de Mol welke voornemens mensen allemaal nemen en waar ze zich dan niet aan kunnen houden. Ik verbaasde me er überhaupt over wat er op het lijstje stond. Roken, afvallen, gezonder leven, meer tijd met het gezin, minder stress, minder alcohol drinken kan ik me nog voorstellen, maar meer seks. Huh??

Ik bedacht zelf dat ik eigenlijk best tevreden ben. Heel veel kilo’s eraf hoeft niet. Ik rook niet, dus daar hoef ik ook niet mee te stoppen. Meer tijd met het gezin? We pakken alle momenten die we kunnen. Minder stress? Als ik het vergelijk met 20 jaar geleden is dat al zoveel beter geworden. Minder alcohol drinken ga ik niet doen 🙂 en meer seks?……geen problemen hier.

Duzzzz….niets te wensen dan hier in huize Mirjam? Of voor te nemen? Tuurlijk wel. Maar soms ben je even gewoon tevreden met wat je hebt en soms moet je een goed voornemen gewoon uitvoeren.

De beste wensen voor het nieuwe jaar!

Liefs van Mirjam.

 

 

 


Een reactie plaatsen

Dag 30 Sittard – Meerssen

31 Augustus 2016

Na een zweterig nachtje worden we wakker van gerommel op de gang. Aankleden en ontbijten in stilte met prachtige klassieke muziek op de achtergrond. Tijdens mijn kloosterbezoeken valt het me ook altijd op hoeveel een mens tegen een ander mens kan zeggen zonder daadwerkelijk te praten. Na het betalen van de nacht (31,00 euro per persoon) en een stempel gaan we op weg. Voor mij een “dikke” wandeling voor de boeg. 25 kilometer. Alhoewel dat voor mijn moeder en andere lange afstandswandelaars misschien een peulenschil is en voor andere mensen die dit lezen onmogelijk is. Gezondheid hebben we echter niet in de hand. Ik doe het ermee.

We wandelen richting Munstergeleen. Daar komen we onverwachts een hele bijzondere kapel tegen in een schuur. De zalig verklaarde pater Karel Houben werd geboren in de karakteristieke boerderij ernaast. We zitten hier een tijd rustig en laten de stilte en de brandende kaarsjes op ons inwerken. Wat mij opvalt is de verzameling grote rozenkransen aan de muur.

20160831_100445We lopen om Geleen heen met in de verte de steenfabriek te zien en dan lopen we een gebied in met bos. Wat opvalt zijn de holle wegen. Ze zijn ontstaan door het samengaan van menselijke invloeden en natuurlijke erosie. De uitgesleten geulen doen dienst als wegen. Heerlijk koel hier, maar wel heuvelopwaarts en dat gaat in de benen zitten.

img_1236In Sweikhuizen lopen we naar de St. Dionysiuskerk. Dicht. Het blijkt een bedevaartbestemming te zijn voor blinden en mensen die aan een oogziekte lijden.

Bij Spaubeek kiezen we ervoor om een stukje van de Jacobsweg af te gaan richting de Annakapel. Aan het straatje ernaartoe liggen een paar huizen. Mijn moeder ziet een opgezette vos op een vensterbank staan. Ze wil hem op de foto zetten, maar voordat ze heeft kunnen afdrukken staat de eigenaresse achter ons, en ze is niet blij. Ze vind het onbeleefd van ons. “Loeren” in andermans huis. Bij de Anna kapel komen we even bij van de negatieve energie en in de schaduw is het hier heerlijk lunchen.

img_1259Het lijkt steeds warmer te worden. Buiten Groot Genhout gaan we liggen onder een boom vlakbij een boerderij. De koeien zijn nieuwsgierig. Schoenen uit, sokken uit, broek uit. Ik ga even dommelen en mam doet een sudoku. Dan langs Schimmert met zijn watertoren en Klein Haasdal met zijn wijngaarden. We lopen hier echt door het Limburgse landschap en we voelen ons gelukkig. Tot ik erachter kwam dat we helemaal verkeerd zijn gelopen. Hoe weet ik niet, maar Valkenburg ligt voor ons. Ik zie de Wilhelminatoren.

img_1280We lopen heel wat kilometers extra op een dagtocht die voor mij al aan de max zat. Dat heet echter pelgrimeren en afzien.

img_1276Een hoop vergeet je ook weer als je met een bitter lemon op een terras achter een heerlijk bord pasta zit. We hebben in Meerssen geluk met de basiliek. Hij is nog open en we krijgen er zelfs een stempel van een nogal gehaast ogende  priester.

We slapen in een onbemande hotelkamer zonder ontbijt. Veel te luxe voor een pelgrimstocht. Heerlijk bed, geweldige douche.70 euro voor 2 personen, maar niks anders in de buurt, dus we doen het ermee. 🙂

img_1286

 


1 reactie

Geloof & Geloofsbeleving

Column 6 Kerkblad Samenspraak

 

En toen was er jaren geleden mijn geloof, maar nog geen kerk/geloofsbeleving. Ik bezocht met mijn “schone” moeder verschillende kerken & geloofsbelevingen. Iemand aldaar zei tegen mij: Bent u dan niet kerkelijk?

Is dat überhaupt een werkwoord??

Ik voelde mij indertijd nogal kwetsbaar in die zoektocht. Maar hoe meer ik erover nadacht hoe geïrriteerder ik werd. Ik ben toch gelovig?

Het naar een kerk gaan heeft wat mij betreft met geloofsbeleving te maken en gemeenschapszin? Het samen beleven met gelijkgestemden?

Ik ging erover in gesprek met iedereen die maar wilde en dat waren er veel. Ik herinner mij een mening nog heel goed. Die persoon zei: Het is net als lid zijn van de volleybal. Je verplicht je ergens toe. Je traint door de week en je speelt een wedstrijd op Zaterdag en dan moet je er gewoon staan samen met je team. Een duidelijke uitleg voor mij die toen nog een tamelijk onervaren christen was. Kerkgang was belangrijk voor deze persoon. Al vond ik het wel zwart/wit, en later zelfs wat conservatief. Je bent toch “lid” van God? Ik zag dat mijn beste vriend in zijn jeugd met het heen moeten best een probleem had. Dat moeten (soms zonder beleven) kan ook wel eens tegen je werken.

Ik heb gemerkt in de jaren dat ik nu geloof, dat het contact met God op vele manieren te ervaren, te beleven valt.

Wat ik regelmatig hoor van mensen die verbonden zijn (geweest) aan een kerk dat het word opgemerkt als een gemeentelid niet kwam. En daar werden “ze” bij tijd en wijle door mensen ook op aangesproken. Vaak niet in de zin van we hebben je gemist. Meer van waar was je?? Een soort van verantwoordende vorm. Soms een veroordelende en roddelende vorm. Ik kan nou niet echt zeggen dat mensen zich daar welkom door voelden.

Als je niet in de kerk komt kan je immers ook ergens anders naar de kerk gaan? Of je bent ziek. Of je werkt. Of je gaat iets thuis op de buis zien. Of je gaat naar een klooster. Of een vroege zondagochtendwandeling maken in de schepping alleen of met iemand die dat heel erg nodig heeft. Of je leest thuis een verhaal met de kinderen uit de bijbel. Of je gaat die week al naar een gesprekskring. Of gewoon uitslapen omdat jij dat nodig hebt. Of niet zo goed durven omdat je alweer alleen moet.

Voor een groot aantal van ons geeft de veiligheid van een eigen gemeente rust. De gemeenschapszin. De verplichting positief gezien. Het samen beleven. Ons kent ons. Ik vindt het ook in de eigen Protestantse gemeente en kerk maar ernaast zoek ik naar andere manieren om met God in contact te komen.

Laten we samen soms afwijken van het zwart/witte, niet zo gefocust op moeten, het gewone. Elkaar gewoon welkom heten. Wat leuk dat je er vandaag bent. Hoe gaat het met je? Een gesprek aangaan. Hoe beleef jij eigenlijk jou geloof?