Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


1 reactie

Spreuk

Alleen ga je sneller, samen kom je verder.

 

Een prachtige spreuk die ik vorige week woensdag (Aswoensdag) via mijn 40 dagentijd app van Kerk in Actie binnen kreeg. Het raakte me want het geeft precies aan hoe ik in het leven sta. Ik ben een mensenmens. Ik heb anderen nodig (en zij mij.)

Op die Aswoensdag samen met mijn moeder weer verder wandelen met het Jacobspad. Onderweg kom je mensen tegen die je niet kent. Een lach, een praatje en ze helpen je. De diepe vriendschap met mijn partner. Contact met onze kinderen, familie, vrienden. Veel mensen worden op je pad gebracht. Geniet ervan!

Advertenties


8 reacties

Weer thuis…..

Lieve bloglezers,

Weken heb ik me erop verheugd en nu is het alweer voorbij. Mijn 5 dagen pelgrimeren.

En het is prachtig geweest maar af en toe heel zwaar. Ik ben gevallen, (broek kapot, knie kapot) heb blaren gelopen en mijn linker achillespees vol vocht gelopen van de rand van mijn wandelschoen. Dag 4 bereikte dit ’s avonds zijn dieptepunt. Ik kreupelde Kevelaer binnen. Priesterhuis vol, allerlei hotelletjes en gasthoven vol. Hou mijn blog in de gaten, dan lees je hoe dat is afgelopen. Dus met recht een pelgrimstocht.

Waarom voel ik me dan zo blij en voldaan? Omdat ik God weer heb ontmoet? In de schepping, in de mensen, in de kerken. Omdat doorzettingsvermogen soms gewoon nodig is? Omdat ik dagen met mijn moeder heb doorgebracht? Omdat we heerlijk hebben gegeten (elke dag taart)? Omdat de zon scheen, het heeft geregend, gesneeuwd, gehageld? Omdat ik mezelf heb overwonnen?

Er is nog zoveel positiefs te vinden. Laat ons alsjeblieft het donkere niet laten overheersen. Kijk om je heen. Het positieve is nog steeds te vinden maar ook te geven in kleine dingen.

Ik zal de dagen natuurlijk 1 voor 1 uitwerken, maar geef via foto’s hieronder eerst een kleine impressie.

Warme groet van Mirjam.

 

20150219_100201 Jacobsweg Februari 027  

Waalbrug Nijmegen                            Pilgerweg

Jacobsweg Februari 059 20150220_121055

Duitse begraafplaats 2e wereldoorlog                     Britse begraafplaats 2e wereldoorlog

20150220_105249 Jacobsweg Februari 046

Reichswald                                              Rivier de Niers

Jacobsweg Februari 083 Jacobsweg Februari 081

Kevelaer                                                                            Kerzenkapelle

 

 


3 reacties

Spreuk

Wie durft te verdwalen, vindt nieuwe wegen.

 

Ik moest aan deze spreuk denken toen ik Pylger Andrys (zoek maar eens op via google) zijn blog las begin van de week. Hij vertrekt in Maart naar Santiago. Hij wil de tocht op zich af laten komen. Kijken wat er gebeurd. Ik citeer hem: “plannen en regelen dat doe ik in het dagelijkse leven al genoeg”. Ik ben het helemaal met hem eens. De route uitstippelen is nodig en dan de boel de boel laten. Op de bonnefooi…..

Mijn moeder en ik vonden het vooral in het begin enorm spannend om te gaan zonder “overnachtingsplekken” te regelen, routekaarten te kopiëren en de google maps/GPS binnen handbereik op mijn smartphone. Een mens lijkt toch zekerheden nodig te hebben. Wij zijn daar inmiddels ook steeds makkelijker in geworden. Het komt namelijk vaak 🙂 wel weer op zijn pootjes terecht.

Morgen ga ik weer op pelgrimstocht. Ik hoop te verdwalen…….tot volgende week!!


3 reacties

Freubelen & Franse tulpen

1 keer per jaar trakteer ik mezelf op 7 of 10 Franse tulpen. Een Franse tulp is zo’n 30 cm. groter dan haar kleine zusjes en ze kunnen je dan ook nog zomaar 20 cm de lucht in gaan. Ze “zwieren” je in de vaas. Een echte delicatesse, die per stuk te koop is.

Vorig jaar heb ik zachtgeel/witte uitgezocht en dit jaar heb ik een dubbele soort gekocht. Oranje/rood/groen van kleur. Beetje kersenbloesem voor de steun. Laat de lente maar komen!

003

Ik was vandaag in de kerk weer aan de beurt om een bloemstuk/schikking/boeket te maken. Ze hebben daar prachtig gestaan, maar nu pronken ze bij mij thuis.

004   001

 


Een reactie plaatsen

Muziek

Als ik verdrietig of down ben en me er gewoon aan wil overgeven, dan draai ik de Adagio in G Minor  van Albinoni. Hij heeft het de titel “organ en strings” gegeven. Het betekent “orgel en strijkers”. Ik vind vooral de strijkers prachtig!

Zo weemoedig en “sad” zoals ze dat zo mooi in het engels zeggen. Soms wil je gewoon even niet opgepept worden. : (

 

 


1 reactie

Kippenhok

Vandaag stel ik jullie voor aan onze kippies. Alle drie onze jongens hebben er 1 van opa gekregen. En als dieren namen krijgen kun je ze natuurlijk niet meer in de kippensoep “gooien” zoals opa altijd doet als de leg afgelopen is. Ik denk dat wij er nog heel veel jaartjes aan vast zitten, want kippen kunnen best oud worden.

Ze heten Piep, Harry (ja van sunweb) en Sammy. En ik moet zeggen ze leggen nog steeds! Inmiddels hebben we ze 1 jaar en 9 maanden en het heeft wel iets landelijks. Ikzelf ben nogal bang voor dieren met een snavel en van die pootjes ben ik ook niet zo gecharmeerd. Evengoed lopen ze altijd achter MIJ! aan. Mijn man vergelijkt me af en toe met de rattenvanger van Hamelen. De kippenvanger van ……?? Dat vangen is echter aan mij niet zo besteed. Ik durf ze namelijk niet vast te houden/pakken. Gelukkig durven de kinders dat wel en het zijn ook hun kippen dus….

006

Af en toe zit ik met een kopje koffie een tijdje bij ze en wat me opvalt is dat ze op allerlei verschillende manieren met elkaar communiceren. Wie denkt dat vogelachtigen niet praten? Kom een tijdje bij mij in de tuin zitten zou ik zeggen. Ook de merels en koolmezen kunnen er wat van. Ik denk dan altijd “wat zullen ze nu tegen elkaar zeggen”. Klinkt een beetje vaag, ik weet het.

Legkippen lijken behoorlijk op elkaar, en dan denk je dat de eieren net als in de supermarkt even groot, zelfde kleur en bijna met een stempeltje erop in het legnest liggen. Niets is minder waar natuurlijk! Afgelopen week heeft onze zoon Harm tijdens zijn kippentaak het kleinste ei tot nu toe geraapt. Hieronder rechts in het eierdopje te zien.

002 001

 


1 reactie

Vakantie & St. Remy de Provence

In Januari “mogen” mijn man en ik van onszelf weer brainstormen over de vakanties van het komende jaar. Wat gaan we doen, wat willen we doen. Altijd heel erg afhankelijk natuurlijk van leven en gezondheid en niet onbelangrijk, tijd en geld.

Aankomende Meivakantie willen we graag naar Engeland, maar daarover misschien later meer. Het mooie van dit brainstormen is dat we ook altijd de foto’s van voorgaande jaren er weer eens bij pakken.

Vorig jaar zijn we in de Meivakantie naar de Provence geweest. Dit departement in Frankrijk stond al heel wat jaartjes op ons verlanglijstje.

DSCF6383

Kernwoorden:

Warmte & Zon, het dringt door tot in je botten.

Rosé, werd zo uit het vat in je statiegeldfles bijgevuld.

DSCF6370

Markt, wat een kleuren en geuren.

DSCF6353

Olijfgaarden

DSCF6396 DSCF6369

Wandelen, ik kwam de mooiste plekjes tegen.

DSCF6373 DSCF6376

Kerken, in rotsen uitgehouwen katholicisme.

DSCF6354

Natuurreservaat de Camargue, levensechte flamingo’s!

DSCF6395

Pont du Gard, een romeins aquaduct.

DSCF6319 DSCF6322

Amfitheater te Arles

DSCF6338 DSCF6344

Was het maar Mei!