Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


2 reacties

Freubelen & Lente

Gisteravond heb ik een gezellige freubelavond gehad met de brandweervrouwen. “Wij” zijn de partners van onze brandweermannen en af en toe doen we wat leuks met elkaar.

Een zelf in elkaar geschroefde frame/lijst. In whitewash geschilderd. Erop een krans van kronkelwilg en mos en daarop witte hyacinten en witte hartjes. Ik verheug me erop als de hyacinten uitkomen!

397

399 400

 

 

 

Advertenties


2 reacties

Dag 21 Kranenburg – Goch

20 Februari 2015

Afgelopen nacht nog een extra deken gepakt. De kamer was ijskoud toen we aankwamen. Om 8 uur weer een afspraak om te ontbijten. Veel biologische producten. Zelfs plakjes nepvlees. We maken bij daglicht nog wat foto’s van ons onderkomen want daar was het gisteravond te donker voor.

Jacobspad Februari 2015 mama 065 Jacobsweg Februari 039

We kunnen via de achtertuin door een hekje naar links en wandelen dan zo het Reichswald in. We komen heel makkelijk weer op de pilgerweg uit. Op een kruising waar we het Reichswald verder in moeten gaan komen we bij een oude eik. Men geloofd dat op de plek van deze eik het “wonderdadige kruis” is gevonden. De legende gaat dat een schaapherder in het jaar 1280 de hostie die hij tijdens de mis had ontvangen niet kreeg doorgeslikt. Hij verstopte hem toen in een boom. Toen de boom 28 jaar later werd gekloofd, viel er een 60 cm. groot houten kruis uit dat uit de hostie leek te zijn gegroeid. Een zg. hostiewonder. In de kerk in Kranenburg hebben mijn moeder en ik dit kruis kunnen aanschouwen.

Jacobspad Februari 2015 mama 062 Jacobspad Februari 2015 mama 068

Op de plek van de eik kan je door een gat in een zuil kijken die je de kerk in Kranenburg precies laat zien.

Jacobspad Februari 2015 mama 071

We gaan het Reichswald in. Een lange, koude wandeling met druilerige regen. Ik had op verschillende blogs al gelezen dat het lang en op een gegeven moment wat saai was, maar vooral doordat we geen enkel bankje tegenkwamen vond ik het zwaar en lang. Saai vond ik het niet want ik hou van het bos. En dit was een oud bos. Ik kon bijna de kabouters en elfen zien bewegen. Mijn darmen vonden de kou en de lichamelijke inspanning wel zwaar. Ik heb me helemaal leeg gepoe.. in het Reichswald. Goede bemesting zullen we maar zeggen. Ieder nadeel heeft een voordeel.

Jacobspad Februari 2015 mama 075 Jacobsweg Februari 044

Jacobsweg Februari 045 Jacobspad Februari 2015 mama 077

We kwamen langs een Britse begraafplaats. Heel koud en veel wind. Een mistroostige en verdrietige sfeer. Dit grote ereveld wordt gevormd door 7654 graven uit beide wereldoorlogen. Ik moest huilen. Het grijpt me altijd aan. Al die doden en waarvoor? We hebben niks van al die oorlogen geleerd. Nog steeds doen mensen elkaar zoveel aan. 😦 Omwille van geloof, kleur, ras, idealen of “gewoon” zonder zelfs een reden te hebben. Ik voel me zwaarmoedig.

Jacobspad Februari 2015 mama 081 Jacobspad Februari 2015 mama 082

Britse erevelden lijken op elkaar. Er zijn strenge universeel geldende regels. Midden op het kerkhof staat bijvoorbeeld altijd een kruis (Cross of Sacrifice) en een altaarsteen (Stone of Rememberance) met het opschrift “Their name liveth for ever” (moge hun naam eeuwig voortleven).

We lopen verder. Ik probeer mijn sombere bui een beetje te boven te komen. Maar het weer werkt ook niet echt mee. Langs rivier de Niers begint het te regenen en het lijkt ook niet meer op te houden. Ik heb last van mijn linker kleine teen. Ik heb de nagel van die teen er al meerdere malen afgelopen. Ook voel ik een blaar aan mijn linkervoet. Ik heb het moeilijk. In Hotel ter Kelling proberen we een bak koffie te krijgen, maar ze zijn dicht. We proberen elkaar een beetje op te beuren. Dan maar verder richting landgoed Graefenthal. Op een bankje leggen we onze droge regenbroek en eten we onze voorraad nootjes en chocolade. Dit noodrantsoen is bedoeld voor dit soort momenten. We peppen er wat van op. Landgoed Graefenthal is van oorsprong een vrouwenklooster. Er staat nog steeds een 1,3 km. lange baksteenmuur omheen. Bij de ingang zagen we een bord staan dat we er wat konden drinken en nog belangrijker dat ze open waren! We liepen door de poort en verbaasden ons over de middeleeuws aandoende sfeer.

Jacobspad Februari 2015 mama 084

Jacobspad Februari 2015 mama 088 Jacobspad Februari 2015 mama 085

We hebben in het Kloostercafé bij een haardvuur en met een fleecekleed om de schouders heibe choco gedronken. Maar sta dan maar eens weer op. Kunnen we hier niet blijven? Mam moest me behoorlijk aansporen.

Het is ook maar goed dat je alles niet weet, want het was lang langs de Niers. Regen, wind, modder en Niers. Alhoewel ik denk dat in een ander jaargetijde en met een andere temperatuur het hier veel mooier zal zijn.

Jacobsweg Februari 046

Ook nog een keer mis gelopen, maar dan komen we na 17 uur Goch binnen. De kerk blijkt net dicht te zijn. Ons energielevel is nog maar zo groot als een pinda. Maar….het keert allemaal weer ten goede hoor! We gaan in het warme café Konig zitten. We slepen een spoor van modder naar binnen. Ik doe mijn wandelschoenen uit. Wat een opluchting! Onze paraplu’s staan lekker in een hoekje te druppen.  En voor 10 euro krijgen we een fantastische schnitzel met patat en groente. Ik proost op mezelf met een glaasje rosé. De energie stroomt weer terug in ons lichaam.

Daarna nog een kilometer lopen naar Hotel Litjes. Onderweg kwamen we nog een conditorei tegen. Ik moest mijn moeders voornemen natuurlijk in vervulling laten gaan. 🙂 Dus bepakt met 2 stukken gebak kwamen we in het hotel aan. En wat geniet je dan van die warme douche! En wat ben je dan dankbaar voor de dingetjes die je hebt meegenomen in je rugzak!

Uiteindelijk koffie met gebak op de kamer en dan slapen maar.

 

 

 

 

 


Een reactie plaatsen

Palmpasen

 

 

Afgelopen zondag was het Palmpasen. Binnen het Christelijk geloof is dat altijd een feest. We vieren/herdenken dan de intocht van Jesus in Jeruzalem.

Onze kinderen kijken er ook altijd naar uit. Dat zal ongetwijfeld veel te maken hebben met de broodhaan, chocoladeitjes en schuimpjes die aan de stok worden bevestigd.

Er stonden een kleine 70 kinderen met de versierde stokken in de kerk te zwaaien een machtig mooi gezicht!

 

394

De stok symboliseert het volgende:

Kruis: staat symbool voor het kruis waarop Jesus stierf op Goede Vrijdag.

Palmtakken: staan symbool voor de intocht in Jerusalem. Tegenwoordig worden deze vervangen door buxustakjes.

Broodhaantje: Het brood (van het haantje) staat symbool voor het breken en verdelen door Jezus van het brood bij het laatste avondmaal (Witte Donderdag).

De haan zelf staat symbool voor de haan die één keer kraaide nadat Petrus drie keer had gezegd dat hij Jezus niet kende (Goede Vrijdag/vroege ochtend).

Eieren: staan symbool voor nieuw leven (Paaszondag).

30 rozijnen/snoepjes: staan symbool voor de 30 zilverlingen waarvoor Judas Jezus verried.

12 pinda’s: staan voor de 12 discipelen van Jesus.

Krakeling(koekje): herinnering aan leven en dood. Een nieuw begin….

 

Onder het rijgen van de slinger verdwijnen er vaak allerlei “discipelen” en “zilverlingen” in de mondjes van mijn kinderen. Ook het broodhaantje heeft een magische aantrekkingskracht. Het lukt bijna niet om de haan met rust te laten. Mijn middelste beet toen hij 2 was voorin de kerk de kop van de haan eraf. Mag ik een klein hapje mama?

 

 

 

 

 


1 reactie

Dag 20 Nijmegen – Kranenburg (Deel 2)

Vervolg 19 Februari 2015.

We zijn dus in Zyfflich aangekomen. We hebben tot nu vandaag zo’n 12 kilometer gelopen. Het is flink koud en we kunnen de kerk niet in. Geen stempel in ons pelgrimspaspoort. Veel kerken die we tot nu toe zijn tegengekomen zijn in de 2e wereldoorlog beschadigd en daarna zoveel mogelijk in de oude stijl weer opgebouwd.

Inmiddels begint het ook te regenen dus mijn wandelstok/plu krijgt een andere functie. Een lang stuk naar Wyler (het Duitse woord Weiler, betekent gehucht.) Onbeschermd, tegen de wind in. We zien veel ganzen op het land en in de lucht. Die V-vorm blijft wonderlijk en doet me aan God denken. Vroeger zei men altijd dat die V voor vorst stond. Dus zag je ganzen zat er vorst in de lucht. Mam probeert ze op te jagen en een foto te maken. Het lukt haar moeilijk. Ik schiet in de lach, want het is een grappig gezicht.

We zien aan de rand van de stuwwal de torens van 2 kerken. We beklimmen de stuwwal via een steil glad trappetje. We rusten uiteindelijk wat in het portaal van een prachtig wit kerkje. De St. Johannes de Doper kerk. Ook hier branden kaarsjes bij Maria. Warm hebben we het niet. Maar beter iets als niets.

Jacobsweg Februari 026 Jacobsweg Februari 025

En dan op naar Kranenburg. Ons wandelboekje kan in de rugzak, want de route is ontzettend  goed aangegeven. We komen via een smal graspad langs koeien. Mijn moeder speelt met ze. Ze rennen achter haar aan. Ik ben bang voor koeien. Mijn moeder krijgt de slappe lach van mijn angstige gedoe. We zingen daarna nog een hele tijd samen “een koetje en een kalfje die liepen in de wei”.

Jacobspad Februari 2015 mama 056

Een beetje afleiding was ook wel nodig want er lag een saai stuk voor ons o.a. langs een weg met veel verkeer. We knabbelen wat nootjes en dan zijn we opeens ook in Kranenburg. Eerst naar de bedevaartkerk  St. Petrus en Paulus. Die is open. En wat voor kerk. Groot! We kunnen zelf een stempel zetten. Ik ben trots. We kijken een tijdje in de kerk rond en zitten allebei met onze eigen gedachten een tijdje in een kerkbank. Maar dan, het maagje knort. We vinden een conditorei en trakteren onszelf op choco met kuchen. Mam heeft het voornemen om elke dag taart te eten nu we in Duitsland zijn. Ik sluit me volkomen bij haar voornemen aan. Lijkt me geen straf. 🙂

Jacobsweg Februari 029

Om 17.30 uur willen we naar de kerk terug en daar dan de Vesper meemaken. We wandelen voor die tijd nog door Kranenburg. Via de oude stadsmuur en molentoren komen we dan weer bij de kerk uit.

Jacobsweg Februari 030 Jacobsweg Februari 031

Echter de vesper valt ons tegen. Het voelt wat beklemmend aan en heel conservatief. Wat een verschil met gisteren in de Jacobskapel. Er “zitten” ook maar 4 mensen in de kerk. Na de Vesper sluipen we weg, voordat de pastor doorgaat met de eucharistie. Tijdens onze wandeling door Kranenburg hadden we al een pizzeria gespot. Daar vullen we ons buikje voor 6 euro. Inmiddels is het donker. Ik had een plek van vrienden op de fiets uitgezocht genaamd Huize Rivendel. Een woongemeenschap annex B&B. Het ligt tegen het Reichswald aan. Dus zaklantaarns uit de rugzak en lopen maar. Nog een paar kilometer te gaan. We zijn eigenlijk helemaal niet bang. Het is evengoed heel donker, maar de sterren en onze zaklantaarns schijnen ons bij. Tegen de rand van het bos zie ik licht. We blijken vlakbij “de Hovel” te zijn. We dralen wat, weten niet welke kant we op moeten want je loopt natuurlijk van het Jacobspad af. Ik bel aan bij een huis. Er zit een man in de woonkamer met een hond die flink aanslaat. Help! (dit kan je op 2 manieren uitleggen. Help ons! en help! een man met een hond.) In mijn vriendelijkste Duits vraag ik hem de weg. Eerst kijkt hij wat nors maar later ontdooit hij een beetje. Hij wijst ons de weg.

En zo komen we aan bij “Huize Rivendel”. Alfons doet open en zet thee. We worden naar een prachtig ruime woonkamer/keuken gebracht. Inmiddels is Peter onze gastheer van Franse les teruggekomen en zitten we een tijd gezellig te praten met een paar koppen rooibosthee. Ik ben moe en na het douchen val ik al snel in slaap op onze 2 persoonskamer. We hebben vandaag zo’n 23 kilometer gelopen.

 

 

 


Een reactie plaatsen

Dag 20 Nijmegen – Kranenburg (Deel 1)

19 februari 2015

Na een goede nachtrust staan we om 8 uur op. We krijgen een heerlijk ontbijtje voorgeschoteld met zelfgebakken brood. Om 9. 15 uur start onze wandeldag weer. We volgen eerst nog een stuk in het centrum van Nijmegen. We maken foto’s bij het oudste cafe van Nijmegen. “De Blaauwe Hand uit 1542.”

Jacobspad Februari 2015 mama 025

En we komen langs de beelden uit het middeleeuwse verhaal van Mariken (van Nimwegen) en Moenen (de duivel). Moenen verleidt Marieke, maar uiteindelijk komt zij tot inkeer en krijgt vergiffenis.

We lopen ook nog langs de Latijnse school die tegenover de kerk staat. Daar zien we op de voorgevel van de school Jacobus en de andere apostelen. De Stevenskerk staat in de steigers. We kunnen de kerk niet binnen. Twee werkmannen maken grapjes dat we hun ook wel op de foto mogen zetten. Dat ze ook de uitstraling van een apostel hebben. Een van de werkmannen heette Pieter. Apostel Pieter. We moesten lachen.

En zo lopen we al snel het centrum weer uit, bij een prachtige oude stadsmuur langs.

Jacobsweg Februari 021

En hoe het gebeurd weet ik niet, maar achter mijn moeder aan lopend stort ik zo op de grond. Ik struikel en zelfs mijn plu annex wandelstok kan me niet tegenhouden. Knie kapot, broek kapot en het is me in mijn al gevoelige rug geschoten. 😦 Mam schrikt en ik zit op handen en knieën en kom niet overeind. Mijn moeder denkt dat hier onze wandeling al eindigt. We hebben ons er zo op verheugd. Eerst even een potje huilen en wat medicatie innemen en dan toch maar doorbijten. Een pelgrim heeft het niet altijd makkelijk. Via de woonboten en het Hollandsch-Duitsch gemaal lopen we de ruimte in richting Persingen.

20150219_100201

Persingen noemt zichzelf het kleinste dorp van Nederland, met een kerkje, een paar huizen en enkele schuren. In de Middeleeuwen was het veel groter en strategisch belangrijk.

Jacobsweg Februari 022

Inmiddels begint de medicatie een beetje te werken. Ik voel me wat beter. Nog 1,5 km en dan komen we in Beek aan. Het is het dorp waar de dame woont die ons in de Jacobskapel koffie aanbood. Mam en ik besluiten om het aanbod te accepteren. Boudewien is blij verrast. Ze dacht dat we niet meer kwamen. En wat weer een bijzondere en gastvrije ontmoeting. We kregen lekkere bakken sterke koffie met paashaaskoekjes. Al snel werd het gesprek intiem en de fotoboeken van haar pelgrimswandelingen (als vrouw alleen) kwamen op tafel. Toen we weg gingen werd ons nog een appel en een pakje drinken in de hand gedrukt. Dank je wel Boudewien!

Net buiten Beek zien we de eerste wegwijzer van de Pilgerweg. Nog een stukje doorlopen, over een brug en we zijn in Duitsland. Spannend vinden we het.

Jacobsweg Februari 027

Als we Duitsland binnenlopen zien we rechts een groot meer. Het WylerMeer, een oude loop van de Rijn die onder langs de stuwwal naar Nijmegen stroomde. Veel watervogels te zien! Achter het meer ligt de Querdamm, in 1854 aangelegd om Zyfflich te beschermen tegen overstromingen. We eten even een broodje.

Jacobspad Februari 2015 mama 050

We lopen daarna recht zo die gaat over deze dam en komen via wegkruisjes en mooie vergezichten in Zyfflich aan. De kerk is dicht. Er staat een koude wind.

De Sint Maartenskerk hoorde bij een kloosterdomein. Dit klooster is weg, maar de kerk staat er nog steeds.

Jacobspad Februari 2015 mama 053

En zo gaat de Jacobsweg Nieumeghen over in het Jacobspad Limburg. In een volgende blog dus deel 2 van deze dag.

 

 

 

 


4 reacties

Dag 19 Lent – Nijmegen

18 Februari 2015

Vanaf vandaag gaat het eindelijk gebeuren, 5 dagen wandelen. Ik ben er helemaal klaar voor. Alles uitgewerkt op papier voor zowel de wandeldagen alswel hoe het thuisfront deze dagen moet doorkomen zonder mij. 🙂  We denken als moeder onmisbaar te zijn toch? Maar daar heb ik me al vaker in vergist. Het gaat anders, maar niet minder goed.

Het doel vandaag was om naar Lent te rijden en vandaar uit naar Nijmegen verder te wandelen. Er is om 19 uur vanavond een aswoensdag’s mis in de kapel van het Sint Jacobs Gasthuis. Zo gezegd zo gedaan. Mijn moeder zou tegen 12 uur arriveren. We vinden het allebei weer spannend. Wat moet je mee? Wordt het koud? Hoe zwaar is onze rugzak? Red ik het met mijn nieuwe wandelschoenen?

In de auto zakt de spanning wat en we raken gezellig aan de klets en eten heerlijke broodjes ei die Mama mee had genomen. In Lent aangekomen is er geen plek meer vrij op de P&R parkeerplaats. We vinden uiteindelijk een plek in een wijkje erachter.

En dan lopen maar. Vorige keer zagen we een kerk in Lent, maar geen tijd meer om daar nog eens rustig te kijken. Dus eerst rennend over de grote weg (levensgevaarlijk eigenlijk) naar de Maria Geboorte Kerk.

Jacobspad Februari 2015 mama 002

We konden naar binnen, maar bleven in het voorportaal want de grote kerk was dicht. Jammer geen stempel in ons pelgrimspaspoort dus. We lopen naar ons eindpunt van vorige keer. Het is verrassend koud. Ik ben blij met mijn muts, halve handschoentjes, sjaal en wanten. Vanaf dat eindpunt moesten we richting de Waal. Ik merk dat we soms te “braaf” het boekje willen doen. Altijd bang om wat moois te missen. Dus dat was wel even zoeken, want het boekje heeft een update gekregen via internet. Ze zijn enorm aan het veranderen aan deze kant van de Waal.

Jacobsweg Februari 003 Jacobsweg Februari 005

Met de Waal in zicht raak ik in gesprek met mijn moeder over hoe zij het ervaarde. Ze heeft vaak de Nijmeegse vierdaagse heeft gelopen en dan zie je natuurlijk nu allerlei herkenningspunten. Wat mooi de Waal en Waalbrug. Prachtig die schepen. Bij Restaurant Belvedere (oude vestingtoren) gaan we rechtsaf en dan lopen we zo Nijmegen in.

Jacobspad Februari 2015 mama 006

We lopen door het Valkhof waar Karel de Grote en Frederik Barbarossa ooit versterkingen bouwden. Er resten nog 2 kapellen: de Sint Nicolaaskapel uit 1030 en de ruïne van de Sint Maartenskapel.

Jacobspad Februari 2015 mama 010 Jacobspad Februari 2015 mama 011

De route loopt verder door de benedenstad. We wanen ons een beetje in de middeleeuwen. Kleine straatjes. Klinkertjes. We komen door allerlei straatjes die door hun naam te herleiden zijn naar allerlei gebeds- & Godshuizen. In de Nonnenstraat zouden we overnachten en daar kwamen we toevallig al langs. We hadden daar echter pas na 20 uur af gesproken, dus nog wat te vroeg en we liepen door en kwamen bij cafe “De Hemel” uit. Prachtig pand en ik dacht alleen maar hoe geweldig je daar in de zomer op het terras kon zitten met een glaasje. Echter tijd voor een bakkie. In het pand bleek bovenin een koffiehuis en branderij te zitten. Dus daar zaten we, een heerlijke bak koffie met een zelfgemaakte slagroomtruffel voor ons op de tafel. (Het water loopt me nu ik dit schrijf weer in de mond.) De entourage was prachtig. Leuke zitjes en een prachtige verzameling koffiemolens.

Jacobspad Februari 2015 mama 021 Jacobsweg Februari 007

We gaan verder richting de Jacobskapel. Daar begon om 19 uur de aswoensdagmis. Van tevoren nog snel een patatje en bamischijf. Om half 7 hadden we aldaar afgesproken, maar dat liep iets anders want onze afspraak kwam niet opdagen. Wachten dan maar. Tegen 10 voor 7 kwam gelukkig de 1e persoon aan met sleutel. Mama en ik waren inmiddels verkleumd. Ze vonden het heel bijzonder dat ze 2 pelgrims in hun midden hadden en vroegen of ze ons later de pelgrimszegen mochten geven. We kregen ook een stempel in ons Pelgrimspaspoort. We zijn daar getuige geweest van een prachtige, intieme en intense dienst. Het begon met het buiten in stilte verbranden van de buxustakjes van vorig jaar. Met deze as werd later het kruisje op ons voorhoofd “gezet”. (zie ook mijn blog over Aswoensdag.) Ook kregen we allemaal een waxinelichtje om aan te steken en om een gebedsintentie mee te doen. Ik heb gebeden voor mijn schoonzus want haar vader was op deze dag vroeg in de morgen gestorven. Er was afwisselend klassieke muziek, samenzang, bidden, lezen en stilte. Ik was ontroerd.

Jacobsweg Februari 012 Jacobspad Februari 2015 mama 034

Tijdens de pelgrimszegen stonden de mensen uit de kapel voor en achter mijn moeder en mij. Er werd het volgende uitgesproken:

004

Na de dienst kwamen allerlei mensen naar ons toe om een praatje te maken. 1 dame nodigde ons de volgende dag uit in haar woonplaats om een bakkie te doen. Ze vroeg of we door Beek kwamen? Ik wist dat toen niet. Ze schreef haar adres op. Wat een gastvrijheid!

Ons slaapadres was zoals gezegd aan de Nonnenstraat (vrienden op de fiets) en daar hebben we eerst gezamenlijk een bak koffie gedronken met onze gastheer en gastvrouw. Daarna douchen en boven op zolder kruipen we in een lekker schoon bedje.