Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


Een reactie plaatsen

Spreuk

 

Deze spreuk past bij mijn verjaardag’s blog hiervoor.

 

Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers op hangen.

 

Advertenties


4 reacties

Freubelen & Verjaardag

Afgelopen vrijdag 10 April was ik jarig. Mijn geboortedag vierde ik al heel lang niet meer. Vanaf het moment dat mijn ouders gingen scheiden verging mij eigenlijk de lust. Ik merkte dat ik gespannen was op mijn verjaardag. Wie kwam wanneer? En dat je zo ten dienste staat van een ander. Je loopt de hele dag te zwoegen en dagen ervoor boodschappen te doen, koken, braden en taarten bakken.

En op de dag zelf? “Wie wil er nog wat drinken?” “Wie wil er nog een taartje?” “Bedankt voor dat leuke waxinelichtje” “En die kleur!!” (Dat je na al die jaren nou nog niet weet dat ik van blauw hou en niet van roze, behalve dit jaar met Pasen.) Hahaha… ik geef toe dit jaar is het wat verwarrend. 🙂

Sinds mijn 40e ben ik het echter weer meer gaan waarderen. Een soort van nieuwe fase. Ik heb het toen bij mij thuis met mijn collega verpleegkundigen gevierd. Allemaal vrouwen, zo’n 18 stuks en ik heb een workshop gegeven. Een lentehart maken. En ik had een grand dessert voorbereid (wel dagen in de keuken trouwens.)

Dat met alleen maar vrouwen bracht me op een idee. Dus de laatste jaren vier ik ’s ochtends mijn verjaardag met de vrouwen in mijn leven en dan ’s avonds met de man in mijn leven. 🙂

De dames en ik hebben samen al eens een korte wandeling gemaakt met een café complet. Allerlei chocoladehapjes. Heel verleidelijk. Vorig jaar een kleine workshop vilt met koffie en patisserie. Mmmmm… en dit jaar een workshop bij mij thuis. Een lentekrans maken. Een geweldig, heerlijke slagroomstaaf bij de koffie, een kir royal om te proosten en een lekkere lunch met soep en bagelhapjes.

002

Een aantal dames hebben de krans thuis een plekje gegeven en een foto opgestuurd. Zie hier het resultaat!

IMG-20150413-WA0024 IMG-20150411-WA0012

IMG-20150413-WA0001 IMG-20150411-WA0010

IMG-20150410-WA0010 IMG-20150411-WA0011

 

 


2 reacties

Dag 22 Goch – Kevelaer

21 Februari 2015

Om 7 uur de wekker gezet. Mama duikt nog een keer onder de douche. Goed voor de spieren zegt ze. Moet je ook doen! Ik kom maar moeilijk mijn bed uit. Ik lijk wel een oude vrouw. Dus ik strompel richting douche. Mijn rug vind het niet leuk. Maar wat voelt het toch zalig aan een douche. Ik ervaar wederom hoe goed we het hebben. Opgepept en op kousenvoeten (ik ontwijk mijn wandelschoenen) gaan we ontbijten. In Duitsland. Wat leuk is dit. Mam en ik genieten volop. Terug in de hotelkamer checkt en verzorgt mam mijn voeten. Mijn onderrug is sinds mijn rugklachten heel stijf. Ik kan moeilijk bukken. Een blarenpleister hier en daar, wandelschoenen aan (slik) en we gaan op pad. Richting de St. Maria Magdalena parochiekerk. Hij is open en we zetten een stempel. We zijn nu nog fit dus we genieten enorm van de kerk. Dat is wel een verschil met als je dat aan het einde van je wandeldag doet.

Jacobsweg Februari 047 Jacobspad Februari 2015 mama 098

We lopen nog langs een supermarkt en vullen onze nootjes en chocolade weer aan en nemen nog 2 berliner bollen mee. Het pad gaat weer verder langs de Niers. Op dit moment regent het niet en de zon doet erg zijn best om ons te verwarmen. De modderigheid blijft natuurlijk. Enfin..

Jacobspad Februari 2015 mama 106

We lopen verder door bosachtig gebied. Deze dagen hebben we al heel veel sneeuwklokjes gezien. Dat is toch ook een wonderlijk en beeldschoon bloemetje.

Jacobsweg Februari 056 Jacobsweg Februari 057

We pauzeren in de zon met een Berliner bol en een ei. We zitten bij het informatiebord van de Boxeltse spoorweg. Deze spoorlijn genoemd naar zijn vertrekpunt Boxtel, was een Duits-Nederlands samenwerkingsproject. Het doel was om tussen de zeehavens Rotterdam, Vlissingen en het Ruhrgebied een snelle spoorverbinding tot stand te brengen. Na de Eerste Wereldoorlog verloor het traject aan betekenis en na grootschalige verwoestingen in de Tweede Wereldoorlog werd de verbinding in 1963 stopgezet.

We gaan verder langs de Niers, we komen een trekpont tegen. Mam legt me uit hoe dat werkt. In de verte zien we een hele donkere lucht. Slecht weer op komst! Hagel, sneeuw en regen door elkaar heen. We lopen langs een Duitse oorlogsbegraafplaats van de 2e wereldoorlog. We besluiten ondanks het weer van het pad af er naartoe te lopen. Het ligt midden in het bos. Zo verstopt dat we het eerst niet kunnen vinden. Ook hier treft de zwaarmoedigheid me. Er liggen 2000 Duitse slachtoffers begraven. In tegenstelling tot het streng geometrische ereveld van gisteren is deze begraafplaats landschappelijk gehouden. Het past zich aan binnen de omgeving.

Jacobspad Februari 2015 mama 114 Jacobspad Februari 2015 mama 115

Voor Weeze begint mijn linker achillespees steeds meer pijn te doen. Ik loop een blessure aan mijn hak. Het word een strompelend, sneu verhaal met mij :(. Maar ik wilde dit zelf. Doorgaan dus! In de kerk aldaar geen stempel te vinden. Het Pharburo is gesloten. We zijn teleurgesteld. Ook mam is moe en heeft inmiddels wat blaren. Maar hoe is het mogelijk, naast de kerk is een…. conditorei. Er word van boven voor ons gezorgd. Koffie met gebak? We hebben geen andere keus… toch?

Ik vraag aan de niet zo vriendelijke serveerster of ze iets weet over een stempel en ze schreeuwt hard naar haar baas. Maar die weet er gelukkig wel wat van. Is het Pharburo dicht? Dan zou ik even bij “de Nonnen” aanbellen. En zo belanden we bij zuster Josephine op de stoep die een sleutel heeft van het Pharburo en krijgen we onze stempel van de St. Cyriacuskerk in Weeze. Ik kom zelfs nog met zuster Josephine op de foto. We beloven dat ik de foto niet op internet zet.

Mam probeert in mijn schoen met papier een verhoging te creëren. Dit lijkt wel wat te werken. Er zit vocht ter grootte van een 2 euromunt bij mijn achillespees. Ik heb bewondering voor de Pelgrims vroeger. Geen goede wandelschoenen. Dat was echt afzien en boetedoen. We lopen door het hertekamp van landgoed Hertfeld en langs kasteel Wissen. Mijn lijf is koud en vermoeid. Net als in het Reichswald zijn mijn darmen dan weer gevoelig. Dus hier en daar wat bemesting.

Jacobspad Februari 2015 mama 125

Maar dan zien we de toren van Kevelaer. Maar nog zo ver weg! Wat een lange tocht.

Jacobspad Februari 2015 mama 126

En als we Kevelaer inlopen duurt het ook nog wel even. Allerlei kerkklokken begroeten ons. Ik moet huilen. Uiteindelijk komen we op een plein uit. De Kapellenplatz. Beeldschoon! Allemaal kerken bij elkaar. Kaarsjes buiten aan.

Jacobspad Februari 2015 mama 127

We zijn vlak bij het Pilger Quartier. Het Priesterhuis voor o.a. Pelgrims. Maar er is geen plek. Wat een teleurstelling! Ze zijn aan het verbouwen en de slaapplekken die ze hebben zijn door een groep nonnen gereserveerd. En nu…

Jacobspad Februari 2015 mama 170

We lopen rond op zoek naar een overnachting. Hotels genoeg, maar allemaal vol. De moed zakt ons een beetje in de schoenen. Voor mijn gevoel komt het bankje in het park wel erg dichtbij. In een café helpt een man ons door te bellen naar een hotel. Hij weet het nummer uit zijn hoofd dus hij zal wel een vaste klant aan de bar zijn. Het is nog zo’n 10 minuten lopen. Poe poe…en vind het dan maar eens. We zijn verdwaald. Maar dan vlakbij een begraafplaats (stonden ook bankjes, rustiger slapen kan bijna niet) ziet mijn moeder een bordje met Gelder Dijck. Yes!! Het moet zo zijn.

Jacobspad Februari 2015 mama 131

 

 

 

 

 

 

 

We worden gastvrij onthaald. Jullie zijn de “wanderer”? Ja!! Kunnen we hier ook nog een hapje eten vraag ik? Aber naturlich! God zij dank, dan hoef ik niet met mijn mankepoot nog weer Kevelaer in.

De gastvrouw gaat ons voor naar onze slaapkamer. Het ziet er prima uit. We gaan op kousenvoeten naar het restaurant en bestellen een halve Huhnerbrust gevuld met kaas en gebakken aardappelen. Voor een prikkie. Het smaakt ons goed… Er zitten aan de bar een aantal mannen in pak met allerlei medailles en speldjes op de revers. En terwijl we van onze bitter lemon nippen komen er door de voordeur steeds meer naar binnen. Ze begroeten ons (allemaal) en lopen door naar achteren. Mijn moeder en ik krijgen er de slappe lach van. Uiteindelijk komt er nog een soort Koningin met tiara en boek (van Sinterklaas) in de hand binnen. Ze is niet echt slank en heeft een gala jurk aan. Het doet me denken aan een bijenkorf. De mannetjes verdringen zich om haar heen. Wat gebeurt hier? Onze kelner weet precies wat er aan de hand is. Het schuttersfeest…. Daarom konden we blijkbaar zo moeilijk een slaapplaats vinden. Ze vieren dit feest in de achterzaal. De rokerstent staat onder ons raam. Dat word nog leuk.

We douchen allebei heerlijk en met wat medicatie en oordoppen in val ik in slaap. Ik ben kapot.

 

 

 


Een reactie plaatsen

Overdenking Goede Vrijdag

Dood is dood, zeggen ze.

Kijk maar wat er overblijft van een mens

Wanneer de laatste adem uitgeblazen is.

Daar zit toch geen leven meer in?

Ze lijken gelijk te hebben.

 

Maar in het bos

waar de dorre bladeren

wijzen op de winter,

kijk ik naar de bomen:

kale doodse staken,

geen leven zit er in.

Toch is dat schijn,

zo heb ik ervaren….

 

Het is niet wat het lijkt:

in de lente zal blijken

dat ze opnieuw uitlopen.

 

Waarom zou je dan niet

verder kijken bij een mens?

Waarom is het onmogelijk

dat het Licht van God

een mens tot leven wekt?


Een reactie plaatsen

Gedicht Witte Donderdag

Je hebt je vrienden bijeengeroepen,

hun vuile voeten als een knecht gewassen;

meteen zond Jij hen weg om te ontmoeten

wie niet in deze kille wereld passen.

 

Je vroeg hen: doe als Ik en ga naar buiten,

en blijf elkaar met dit gebaar verrassen

in plaats van je in kerken op te sluiten

Je moet steeds anderen de voeten wassen.

 

Het stof van al de wegen van ons leven,

kom, was het van de stukgelopen voeten.

Kom, geef dat onze handen hen genezen

die ver van huis geen goede vriend ontmoeten.

 

Het helder water stromend uit jouw bronnen

wast onze voeten, zuivert onze wonden.

Als boden van jouw vrede, hier begonnen,

zo worden wij de wereld in gezonden.