Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


1 reactie

De weg naar Santiago

Op het moment lijkt het wel Herfst. De wind heeft om ons huis geblazen vannacht en de regen kwam met bakken uit de lucht. Ik voel me altijd zo veilig en geborgen in mijn lekkere bed. Maar van die stormachtige dagen zijn uitermate geschikt om te wandelen en om de serie “de weg naar Santiago” te kijken. Ik heb ze allemaal al bekeken, maar af en toe begin ik weer bij het begin.

Advertenties


3 reacties

Wandelen & Biessum

Januari loopt alweer bijna op zijn eind. Dat doet mijn gemoed wel goed. Januari is voor mij altijd een maand die ik voor mijn gevoel een beetje door moet ploeteren. Door moet zien te komen. Na Januari wordt alles lichter. Ik hoor weer meer vogels. Vooral ’s avonds tegen de schemer vind ik dat prachtig. We gaan richting Lente. We gaan richting de 40 dagentijd en Pasen.

Wat me opviel aan de maand Januari is dat bijna alle seizoenen zijn langsgetrokken. Toen ik de 1e week van deze maand naar het klooster ging, kwamen de Noordelijke provincies in een ijzelige toestand terecht. Mijn kinderen hebben voor het eerst in hun leven 3 dagen ijzelvrij gehad. Via Zwolle, Amersfoort en Amsterdam ben ik in Egmond terecht gekomen. Naarmate ik dichterbij Amersfoort kwam steeg de temperatuur, de weg was beter begaanbaar en uiteindelijk was het verschil zo’n 15 graden. In Egmond leek het Lente. Ik hoorde en zag vogels.

Gisteren tijdens mijn wekelijkse wandeling met een vriendin leek het wel herfst. Striemende regen, wind. Veel wind. Je hersenen waaien er helemaal schoon van. Met blossen op de wangen kwamen we terug.

Afgelopen Maandag was ik bij mijn moeder. Het was 13 graden. Zonnetje erbij. We hebben een heerlijk rondje Biessum gewandeld. Biessum ligt op of eigenlijk rond een wierde, die behoort tot de best bewaarde in de provincie Groningen. Het dorpje ligt tegen Delfzijl aan. De oorspronkelijke stervormige verkaveling is nog vrijwel helemaal terug te vinden. De woningen en boerderijen staan aan de “De Ossenweg”, die nog intact is. Ik heb een speciale band met de kerk in Biessum. De ouders van mijn schoonvader liggen op het kerkhof begraven. Mijn schoonouders zullen er zelf worden begraven en mijn man en ik zijn in het kerkje getrouwd. Kers op de taart was dat ik de 1e sneeuwklokjes van 2016 zag. Een frêle bloemetje die het kopje laat hangen. Voor mij elk jaar weer de bevestiging, het zal weer lente worden. 🙂

006 007

 

 

 

 

 

 

 

003 004

 

 

 

 

 

 

 

 

001 002

 

 

 

 

 

 

 


3 reacties

Klooster Egmond

Zoals gezegd in mijn vorige blog over de stilte ben ik begin Januari een paar dagen naar de Sint Adelberta-abij in Egmond Binnen geweest. Het was wel even geleden dat ik in dit klooster was, maar het voelde als een warme deken.

Zo aan het begin van een nieuw jaar schept het veel rust. Ik kon terugkijken op vorig jaar. Af en toe omhoog kijken naar God en vooruitkijken op wat komen gaat. De stilte heeft me goed gedaan. Ik heb een aantal knopen kunnen doorhakken en zaken kunnen bestuderen.

Ik heb besloten om niet te gaan pelgrimeren (hoe erg ik dat ook vind) in Maart van dit jaar met mijn moeder. Mijn rug is te instabiel. Ik heb veel pijn en onderga weer allerlei onderzoeken en therapieën.

Ik heb mijn leven onderworpen aan een stukje snoeitijd. Ik zal daar binnenkort een blog aan wijden. Een “letterlijke” tuin moet af en toe gesnoeid worden, maar dat moet eens in de zoveel tijd in je levenstuin ook gebeuren.

Ik heb prachtige (korte) wandelingen gemaakt. Nieuwe boeken gekocht in de winkel naast het klooster (Albertushof). Heerlijk gelezen en geslapen en ik ben natuurlijk veel in contact met mezelf en met God geweest. Ik heb fijn kunnen toegeven aan een enorme huilbui. Mijn “letterlijke” ingehouden pijn van de laatste maanden kwam eruit. Ik kon bijna niet meer stoppen. Een mens houdt teveel vast. Ik ben ervan overtuigd dat we daar gewoon ziek van worden. Het is heerlijk om je daar soms even in te kunnen verliezen. Ik ging helemaal moe op bed, maar werd vroeg wakker met een heel rustig gevoel. Opruimen die ellende.

Aan goede voornemens doe ik meestal niet, maar ik heb me voorgenomen om mezelf dit begin volgend jaar (als dat mogelijk is) weer te gunnen.

Hieronder nog wat foto’s. Alhoewel jullie via instagram al een voorproefje hebben gehad. 🙂

002

019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

004

014

 

018.JPG

 


2 reacties

Stilte

Column 3 Samenspraak

 

“Silence is the language God speaks,

And everything else is a bad translation”.

 

“Stilte is de taal die God spreekt,

Al het andere is een slechte vertaling.”

(Thomas Keating, monnik.)

Beetje kort door de bocht bovenstaande quote al moet ik zelf wel zeggen dat stilte, stilstaan binnen mijn geloof zeker een belangrijke rol speelt. Ik was me daar eigenlijk vanaf het begin van mijn “tot geloof koming” al van bewust.

Ik ben niet gelovig of met het naar een kerk gaan opgevoed. Rond mijn 19e ontmoette ik mijn man. Zijn ouders waren gelovig, gereformeerd en gingen regelmatig naar de kerk. Jan was niet anders gewend. Ik daarentegen wist en begreep er helemaal niets van. Het was abracadabra voor mij. Op een gegeven moment ging ik een keer mee. Los van de vraag of God nou wel of niet bestond, wat een drukte & onrust! Gekuch, staan en zitten. Ik kon me niet voorstellen dat ik me in een kerk kon concentreren, terwijl ik toch op de goede plek was om contact met God te krijgen? Wat een vragen had ik. Over mijn zoektocht naar God gaat deze column echter niet. Ik heb uiteindelijk God toch gevonden of hij mij? 🙂 In het kort heb ik me uiteindelijk volwassen laten dopen en tegelijkertijd met mijn man belijdenis gedaan in 1995.

Enfin stilte…

Ik ben de betekenis van stilte en mijn geloof meer gaan onderzoeken toen ik op Texel woonde. Ik werd door iemand gevraagd om met een groep naar het mannenklooster van de Benedictijnen in Egmond Binnen te gaan. Ik ging voor het eerst mee in 2003. Dat weekend was een openbaring voor me. Veel stil zijn, alleen zijn, wandelen, lezen, eten in stilte, 6 diensten op een dag, rust en vrede. Ik kon horen wat ik dacht en voelde. Ik kon God beter verstaan. Sinds dat jaar ben ik regelmatig gegaan. In het begin nog met de groep, maar uiteindelijk alleen en naar verschillende kloosters. Ik ben wel eens dagen stil geweest. Met niemand hoeven praten kan heel bevrijdend zijn. Alleen zijn met je eigen en Gods gedachten.

Zo’n drie jaar geleden, ik lag veel op bed met vreselijke (zenuw)pijn in de rug, heb ik naar de serie de Big Silence gekeken. Ik kwam zelf letterlijk tot stilstand en zocht opnieuw meer verdieping en stilte binnen mijn geloof. Ik kwam voor het eerst in contact met het pelgrimeren en ik keek een serie van de BBC. Er gaan vijf Britten van verschillende pluimage 🙂 de confrontatie aan met de stilte. Ze doen dat onder leiding van de spirituele leider van de Engelse Benedictijnen, Abt Christopher Jamison. Hij wil ze de waarde laten inzien van stiltemeditatie. Kunnen zij stilte een plek geven in hun leven? Het was een heel wonderlijk proces om te zien.

Ik begrijp dat het woord meditatie bij sommige mensen kriebels opwekt. Meditatie en Mindfullness lijkt vaag en zweverig te zijn. Het is echter niets anders als beschouwen en overpeinzen. Ik heb het niet over transcendente meditatie, die tot doel heeft je geest uit je lichaam te laten treden.

Ik neem in mijn dagelijks leven regelmatig tijd om stil te zijn. Ik steek in mijn stiltehoek een kaars aan en zeg de volgende woorden:

Ik hoef niets te doen.

Ik ben in de stilte.

Ik ben bij mezelf.

Ik ben bij God.

Daarna ben ik naar behoefte een tijdje stil. De kaars aansteken betekent voor mij dat ik letterlijk aangeef aandacht te hebben voor dit moment met mijzelf en God.

Af en toe heb ik de behoefte om even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen, mijn geloof te verdiepen en helemaal in de stilte te zijn. Dat gaat vandaag gebeuren. Ik ga een paar dagen naar het klooster in Egmond Binnen.

Ik bid u/jij de stilte toe! In de stilte komt ons onrustige hart tot rust.

20150515_213248

 

 

 

 

 

 

 

 

(bron van inspiratie o.a. het boekje Koester je hart van Mirjam van der Vegt.)


3 reacties

Dag 28 Maaseik – Susteren

22 Augustus 2015

We besloten gisteravond om vroeg op te staan. 6 uur eruit. Dan waren we het warme weer een beetje voor en mijn moeder had ’s avonds nog een andere afspraak. Ja inderdaad, het is de laatste dag van onze pelgrimstocht in 2015.

Mw. Aben had een heerlijk ontbijt voor ons klaar staan. Een super-de-luxe koffiemachine stond op een sitetable. Elk kopje koffie werd vers gemalen. We schrijven nog wat in het gastenboek en gaan dan op pad. We vinden het moeilijk om de wijk weer uit te wandelen, maar Mw. Aben rijd achter ons aan met de fiets om alvast de krant te kopen. Een vroege vogel en een energiek type! Een stukje op weg naar het centrum van Maaseik horen we iemand roepen. Ook al zo’n vroege vogel. Het is de dame die met haar kleinkind ons naar de B&B heeft begeleid. Ze ging even naar de bakker. Sommige dingen zijn op een pelgrimstocht zo bijzonder. Het kan gewoon niet allemaal op toeval berusten.

Via de weg die naar de markt loopt komen we voorbij de St. Jacobskercke/Kruisherenkerk. De sobere ossenbloedrode buitenkant moet in groot contrast staan met het prachtige interieur. Echter de kerk is gesloten. Voor de kerk staat een bronzen beeld gemaakt door Roland Rens die de vier deugden van de Maaseikenaar verbeeld. Kaal, Lui, Lekker en Hovaardig (hoogmoedig.)

Jacobspad Augustus 2015 335 Jacobspad Augustus 2015 339

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de markt zien we nog gebouwen die in de 17e eeuw gebouwd zijn. De prachtige stadsapotheek is daar 1 van.

Jacobspad Augustus 2015 343

 

 

 

 

 

 

 

We wandelen Maaseik uit via een brug over de Maas. De Maasbrug vormt de grens tussen Belgie, Maaseik en Nederland, Roosteren. Wat ons opvalt is het kunstwerk van Peter Seegers. Touwen waaraan door handen uit brons wordt getrokken symboliseren de verbondenheid van Belgisch en Nederlands Limburg.

Jacobspad Augustus 2015 349

 

 

 

 

 

 

En dan lopen we zomaar een prachtig stukje natuurgebied in, de Rug genaamd. Er lopen paarden los. Wat een prachtig gezicht. Wat is de natuur mooi zo in de vroege ochtend.

Jacobspad Augustus 2015 351

 

 

 

 

 

 

In het dorp Roosteren staat ook een St. Jacobuskerk. Dicht. 😦 We vragen iemand op straat. Een stempel lijkt ons wel wat. We krijgen een adres van een gepensioneerde priester die in de pastorie woont. Hij heeft echter geen stempel en geen sleutel van de kerk. Alles is me afgenomen, zegt hij. Jammer is dat toch dat kerken steeds meer dicht zijn en dat je als je gepensioneerd bent blijkbaar niet meer voor vol aan word gezien.

Jacobspad Augustus 2015 356 Jacobspad Augustus 2015 358

 

 

 

 

 

 

 

We lopen door naar Susteren. Toch alweer zo’n 11 kilometer gelopen volgend Jan zijn app. Daar houdt de reis voor ons op. We lopen naar het treinstation en beginnen aan de terugreis. Moe maar voldaan. Het geeft een heel prettige energie zo’n Pelgrimstocht.


Een reactie plaatsen

Muziek

Het nummer Mooi van Marco Borsato sluit prachtig aan bij mijn melancholieke bui van gisteren.

Tegenslagen in ons leven maken we allemaal mee zegt hij. Het gaat er dan om hoe je ermee om gaat. Ga je in het licht staan of in de schaduw. Kijk je naar wat er wel is of kijk je naar wat er niet is. We moeten proberen de keuze te maken om het leven te vieren.

Ik kan dat alleen maar beamen. Hoe moeilijk ik het soms ook vind om het in de praktijk te brengen.