Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


1 reactie

Muziek

De rapportgesprekken van de kinderen zijn weer achter de rug en de kinderen maken zich op voor een weekje Voorjaarsvakantie.

Wat me opvalt aan het kind “zijn” van nu is dat ze zoveel moeten. Presteren is heel normaal voor een kind van deze tijd.

Mijn man en ik proberen (soms met man en macht) om dit wat bij de kinderen te relativeren en niet alleen te kijken naar al die scores, het moeten en niveau verschillen, maar ook te kijken naar wat hun ware kleuren zijn, waar hun interesse ligt. In een wereld vol mensenkinderen ontdekken dat je gewoon mag zijn wie je bent of je nou goed kan leren, sporten etc. of niet.

Cyndi Lauper song in 1986 al een nummer wat daar prima bij aansluit. Het nummer is 4 jaar geleden prachtig gezongen tijdens de Voice door Guy Barzily.

 

Advertenties


5 reacties

Vertrouwen

Column 1 Kerkblad Samenspraak

“‘K stel mijn vertrouwen op de Heer, mijn God.”

Wie mijn blog wel eens leest, weet inmiddels misschien dat ik zelf ook heel graag lees en vroeger met name thrillers. Jaar na jaar heb ik ze gelezen. Naarmate ik ouder werd bleef ik als het boek uit was steeds langer met een nasleep zitten. Ik kwam er maar moeilijk los van. Wat kan een mens een ander mens aandoen en dan vooral de hoeveelheid aan gruwelijke manieren! Dit word ook steeds meer door de media versterkt. Ik denk nu dat het 1 van de dingen is die mijn mensbeeld negatief heeft beïnvloed. Sinds ik met mijn moeder het pelgrimspad/Jacobspad bewandel ben ik met veel mensen in contact gekomen die vertrouwen hebben in een medemens die ze niet kennen en gastvrij zijn. Geven zonder te nemen.

Toen ik extra foto’s aan het maken was voor mijn blog werd ik bijvoorbeeld zomaar uitgenodigd om bij een man die buiten aan het harken was binnen koffie te drinken, onze flessen water werden onderweg gevuld, een man hielp ons om een overnachtingsplek te zoeken, iemand gaf ons een geloofsgeschenkje, mensen waar we een overnachting reserveerden via vrienden op de fiets legden hun huissleutel onder de rode begonia (ze kwamen laat thuis) en bij 1 dame zijn we een nacht verbleven in haar huis terwijl ze bij haar broer in Amsterdam was. Ze had zelfs een flesje wijn klaargezet. Deze mensen kennen ons helemaal niet. Ik stond versteld.

Het doet me denken aan het programma “nu we er toch zijn” van BNN. Het is de bedoeling van het programma om bij vreemden een slaapplek te regelen. Je verbaast je er soms over hoe makkelijk of hoe moeilijk onze medemens daar mee om gaat. En die slaapplek en het vertrouwen in mensen is inherent aan het pelgrimeren, het wandelen van een spiritueel pad. Je meer overgeven aan en vertrouwen hebben op/in. Zou ik dat doen/durven? Bij wildvreemden slapen? Mijn medemens ons huis in laten en ze dan ook nog laten slapen? Ik?? Degene die in de winter na 18 uur niet meer open doet, deuren in het slot? Wat zou ik dat graag willen, wat minder waakzaam “hoeven” zijn, wat minder alert. Er word zoveel in de bijbel geschreven over vertrouwen. Ik bid ervoor. Want eigenlijk begint het net als vele wonderlijke dingen heel klein, 1 iemand die zijn huissleutel onder een begonia legt om een ander een slaapplaats te bieden.

Hoe gastvrij bent u/jij eigenlijk en hoe bang?


2 reacties

Gedicht

Geloven

Het is een kwestie van richting,

een bepaalde weg die je gaat.

Zelf had je ‘m nooit gevonden,

een weg die jou vond,

een weg die je werd aangewezen.

Of hij begaanbaar is,

of hij goed afloopt,

je moet het maar vertrouwen.

Pas als je de eerste stap doet,

de tweede stap,

pas gaandeweg krijg je zekerheid.

Een vreemde weg, maar je komt niet bedrogen uit.

Degene die hem je aanwijst,

heeft kennelijk het beste met je voor.

Ach Hij, een God die niets liever wil,

dan dat je leeft volgens je diepste bestemming.

Als jij maar mens bent,

een prachtig en compleet mens.

 

(Hans Bouma, uit “Geloof”.)


Een reactie plaatsen

Aswoensdag

Aswoensdag is in de Christelijke traditie (Katholiek en Protestant) het begin van de 40 dagen durende Vastentijd/Voorbereidingstijd. De Aswoensdag valt altijd op de 1e Woensdag na Carnaval.

De periode loopt tot en met de Zaterdag voor Pasen, ook wel de Stille Zaterdag genoemd.

Vanaf Aswoensdag tot Pasen zijn er 46 dagen. De 6  zondagen worden niet meegerekend in het vasten. De Paaszondag is de dag van de opstanding van Jezus en daarom een feestdag.

Er wordt in de kerk een kruis met as op het voorhoofd getekend, het zogenaamde askruisje. Terwijl de priester het askruisje “zet”, zegt hij bij elk mens afzonderlijk “Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren.”

Het gebruik van as in godsdienstige rituelen is niet nieuw. Als teken van reiniging van schuld maar ook als teken van kracht tot nieuw leven, strooiden mensen vroeger as op hun hoofd. We vinden die betekenis terug in de akkerbouw, wanneer boeren de oude stoppels van het koren op de akkers verbrandden om er de grond weer vruchtbaar mee te maken.

De as die op Aswoensdag wordt gebruikt, is het overblijfsel van verbrande ‘palmtakken’ (vaak buxustakjes), die het jaar daarvoor gebruikt werden voor de viering van Palmpasen (palmstok). As geldt van oudsher ook als teken van boetedoening en ommekeer en rouw. Het kleine ritueel wordt dus uitgevoerd ter bezinning en als uiting van boetvaardigheid. Het woord boete komt van het woord beter. Zoals we tot nu toe hebben geleefd is helemaal niet slecht, maar het zou beter kunnen. (Bron: Wikipedia.)

Zoals jullie bovenaan in mijn pagina over geloof en spiritualiteit kunnen lezen voel ik me hoewel ik Protestants ben ook aangetrokken tot sommige rituelen binnen het Katholicisme. In 2014 heb ik daarom voor het eerst een askruisje laten “zetten”. Ik ben toen naar een korte ochtenddienst/vesper in de Katholieke kerk (O.L. vrouwe ten hemelopneming) te Stadskanaal geweest. Er werd gelezen en gebeden. Heel sober allemaal. Ik vond het heel mooi.

In 2015 zijn mijn moeder en ik op Aswoensdag om 19 uur naar de Jacobskapel geweest in Nijmegen om daar Aswoensdag te beleven. Voor de dienst stonden we buiten in de kou. De buxustakjes werden verbrand in een vuurschaal en daarna met wijwater gezegend. Ik vond het heel wonderlijk allemaal. Je realiseert je je eigen sterfelijkheid. Helemaal omdat in mijn “mensenkring” iemand die ochtend was gestorven.

In 2016 ben ik naar de Jozefskathedraal in Groningen geweest. Een kerk met veel pracht en praal. Hoewel ik “grunniger” ben van oorsprong, was deze kerk onbekend voor mij. Ik vond het wederom een emotioneel ritueel.

Voor wie daar waarde aan hecht…ik wens u/je een bewuste en fijne voorbereiding naar Pasen toe!

Via kerk in actie kun je de 40 dagentijd app downloaden. Dit jaar (2017) met het thema Sterk & Dapper.


3 reacties

Snoeitijd

Zoals ik al schreef in een eerder blog over het klooster, heb ik de tijd daar ook besteed aan het onder de loep nemen van al mijn activiteiten. In onderstaand boekje heeft de schrijfster er een hoofdstuk aan gewijd. Snoeitijd noemt ze dat.

Ze schrijft het volgende (citaat):

Je kunt het leven vergelijken met een tuin. Alles wat je aan activiteiten in de aarde van je bestaan poot, groeit en komt op. Als je deze activiteiten nooit snoeit, krijg je vanzelf een volle, weelderige tuin. Voor je het weet, is er geen plekje meer beschikbaar om even rustig te mijmeren of iets nieuws te laten groeien.

Ik vind dat een heel inspirerende vergelijking. Ik ben namelijk nogal van de “ja, leuk, doe ik, wil ik wel!”. En dan zit je al heel snel aan een volle, weelderige tuin. Mijn rug zit me al jaren nogal dwars, maar een positieve bijwerking is dat ik automatisch ben gaan snoeien. Ik kan het gewoon allemaal niet meer. Toch is het heel goed om 1 keer per jaar eens op papier te zetten wat je allemaal doet en hoeveel tijd je over houdt.

Mirjam v/d Vegt geeft je tips voor een snoeiplan.

Maak een lijst van al je activiteiten. Slapen, eten, reistijd, tijd voor de kinderen, (vrijwillig)werk, sociale contacten.

Zet achter al je activiteiten hoeveel uur je daar per week aan kwijt bent en tel het aantal uren op. In een week zit 168 uur.

Kijk ook eens naar je prioriteiten. Hoeveel uren wil je minimaal besteden per week aan bijvoorbeeld, je gezin, geloof, werk, huishouding, vrienden, slapen, sporten.

Wat niet binnen je uren en prioriteiten past, staat op de nominatie om gesnoeid te worden. Snoeien doet pijn. Een mens kan simpelweg niet alles.

Het veelbelovende is echter dat er soms wat nieuws voor in de plaats kan komen.