Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


2 reacties

Wandelen & Bourtange

Het lange afstandswandelen is de laatste maanden vanwege mijn gezondheid niet mogelijk. Toch maar niet bij de pakken neerzitten en proberen om korter te wandelen.

Zo ook de eerste week van Maart. Mijn moeder en ik hadden deze week ingepland om te pelgrimeren. De teleurstelling was voor ons allebei groot toen ik dit af moest zeggen. We hebben elkaar die week opgezocht in Bourtange. Gewoon even samen zijn.

Vesting Bourtange (in het Gronings: Boertang) is een vestingdorp in de provincie Groningen, dat tijdens de Nederlandse Opstand is aangelegd. Bourtange ligt in de gemeente Vlagtwedde, in de streek Westerwolde. Het is een beschermd dorpsgezicht. Hoewel de grachten en muren anders doen vermoeden, heeft Bourtange nooit stadsrechten gehad.

(Informatiebron:wikipedia.)

Net als met Biessum heb ik met Bourtange ook een speciale band. De zus van mijn oma woonde net buiten het dorp met haar man. Ik heb geweldige jeugdherinneringen aan haar. Mijn zusje en ik mochten elke vakantie een weekje uit logeren bij “tante Trijntje”. Ze nam de honneurs waar voor mijn oma/haar zus, die al jong gestorven was. Niks was te gek. Alles mocht. Geen zin om te douchen? Doe je het toch niet… Laat opblijven. Schommelen op een plankje in de appelboom. Grote zwarte spinnen kwamen we tegen en samen met mijn zusje in een tweepersoonsbed met wollen dekens. Gebakjes en theeparty’s, alles kon. Jammer genoeg is ook zij al heel wat jaartjes geleden overleden.

Mijn moeder en ik hebben haar graf bezocht, koffie gedronken in ’t oal Kroegie en heerlijk gewandeld door en om “Boertang” heen. Zeker een aanrader!

036 033

 

 

 

 

 

030 031

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties


Een reactie plaatsen

Geven & ontvangen

Column 4 Kerkblad Samenspraak

Gelijk maar recht voor zijn raap. Bent u een goede gever of een goede ontvanger?

Een tijdje geleden deed ik een test in een blad. “Test uw vrijgevigheid” stond erboven vermeld. De uitkomst ervan (beetje arbitrair natuurlijk) stemde me in eerste instantie wel positief. Ik werd als een gevende ontvanger aangemerkt. Ik had me, van tevoren niet gerealiseerd dat, dat ook mogelijk was. Volgens de uitslag van de test schakel ik moeiteloos tussen beide kwaliteiten en ben ik een rijk mens.

Ik denk vervolgens bij een kop koffie na over hoe dat zit met geven & ontvangen. De een kan simpelweg niet zonder de ander. Volgens mezelf schakel ik helemaal niet zo moeiteloos tussen beide.

Wat vrij vlot in me opkomt zijn de verjaardagen en de momenten dat je letterlijk een cadeau/kleinigheid geeft of krijgt. Ik vind het belangrijk om een cadeau te geven waarvan ik weet dat een ander er echt blij mee is. Ik wil het met zorg uitzoeken. Echter geeft dat dan meteen een stukje superioriteit/ego weer. Want ik vind dan natuurlijk dat ‘ze’ dat ook bij mij zo moeten doen. Iets moet in mijn beleving niet te duur zijn (dan krijg je onbalans) en er moet op zijn minst ook wel nagedacht zijn over wat ik leuk vind, dus niet met het zoveelste waxinelichtje in een vreselijke kleur aankomen (je weet inmiddels toch al jaren dat ik van blauw hou?) of een lelijke vaas of stinkend zeperig luchtje. Zonde van het geld! Ik ben me ervan bewust dat ik mezelf niet heel positief afschilder. Of zal ik zeggen, ik schilder mezelf menselijk af.

Er zijn natuurlijk meer mensen die moeite hebben met geven of ontvangen. Zijn we attent, hoor je een ander zeggen: “Dat had je nou niet moeten doen”. En wat vind u dan van de op een uitnodiging afgebeelde kadotip: het envelopje? Je krijgt wel eens een uitnodiging voor een feest van mensen die letterlijk rijk zijn. Tot mijn verbazing staat er op de uitnodiging toch weer dat envelopje. Er bekruipt me het gevoel dat ik mee betaal aan het feest en vervolgens blijf ik zitten met het dilemma over de hoeveelheid geld wat ik dan in de envelop zou moeten doen. Kunnen we nou geen feesten geven zonder er wat voor terug te vragen? Ook hier schilder ik mezelf menselijk af. Ik beoordeel hun natuurlijk m.b.t. hun rijkdom. Dit terwijl ik eigenlijk niet in hun knip kan kijken, maar toch. Is het een idee om aan te geven aan welk goed doel ze het geven? Of duidelijk maken dat ze ‘sparen’ voor een bepaald cadeau? Misschien wordt het echter juist bij grote financiële rijkdom nog moeilijker om te geven en te ontvangen?

Hulp geven en vooral het ontvangen kan ook zoiets moeilijks zijn. Sinds ik zo met mijn rug zit te tobben heb ik meer hulp van anderen nodig dan voorheen. Ik voel me daar af en toe heel ongemakkelijk, gefrustreerd en afhankelijk over. Terwijl ik in mijn privéleven en mijn beroep als verpleegkundige het heerlijk vind om voor een ander te zorgen. Niet uit macht, maar gewoon omdat ik iets voor een ander kan doen en het vaak een verrijking voor mij is. Het hulp ontvangen gaat me niet makkelijk af. Ik heb soms ook het gevoel dat het zo op de weegschaal moet allemaal.

Terwijl ik peins en deze column schrijf friemel ik onbewust aan mijn ketting. Er hangt een gouden kruisje aan die ik gekregen heb van mijn man voor een verjaardag. Ik doe hem elk jaar om tijdens de 40 dagen tijd. Het kruisje herinnert mij eraan dat God zelf ons een heel groot cadeau heeft gegeven. Zijn zoon. Het kruis symboliseert het lijden, de verzoening, maar vooral de verlossing. Eén van de mooiste geschenken die ik ooit heb gekregen.


Een reactie plaatsen

Vasten

Zoals in een vorig blog een aantal weken geleden beschreven ben ik op Aswoensdag naar de kerk geweest. De overdenking (preek) van die dag sprak me wel aan. Een duidelijke uitleg wat er nou in de 40 dagentijd van de (katholieke) christen gevraagd wordt.

Volgens de priester gaat het tijdens deze periode over 3 woorden:

Aalmoes (geef iets weg)

Vasten (minderen)

Bidden (stilte & meditatie)

Het vasten lijkt wat meer “in” te komen. Ik hoor en lees er steeds meer over de laatste tijd. Op de school van mijn jongens is het begrip ook uitgelegd en mijn middelste ontzegd zich al weken Fanta. Behalve op de zondag (feestdag) mag hij 1 glas van zichzelf. Ik moest er in mezelf wel een beetje om lachen toen hij dat met uitgestreken gezicht vertelde. En daarna gelijk de vraag, “Mama, wat ga jij niet nemen tijdens de vastentijd”? Ja, zeg dan maar eens daar doe ik niet aan.

Ik had het tot op heden ook nog nooit gedaan. Ik heb er wel van alles over gelezen en zelfs een boekje van Anselm Grun over gekocht.

Vasten is het zich geheel of gedeeltelijk onthouden van eten of drinken of van bepaalde spijzen voor een bepaalde periode. In de grote religies is het vasten gewoonlijk aan bepaalde dagen of perioden gebonden.

Ik besloot om de alcohol te laten staan en alleen op Zondag iets te nemen. Ik wek dan natuurlijk gelijk de indruk dat ik verslaafd ben, niets is minder waar! 🙂

Maar….af en toe wat bewuster is wel goed voor mij. Dingen worden zo snel een gewoonte. Iets doorbreken geeft weer ruimte voor iets anders (zeggen ze dan.) Koppie thee? 😦

Vasten jullie ook?