Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


4 reacties

Eikengallen

 

In het bos kwam ik afgelopen week opeens deze eigenaardige, wonderlijkeĀ balletjes tegen. Wat hebben ze met elkaar gemeen?

Ze zitten allemaal vastgeplakt op een eikenblad.

Ik ben gaan speuren op internet en het blijken “eikengallen” te zijn. Nooit van deze naam gehoord? Ik ook niet. šŸ™‚

Een gal is een abnormale groei die door een gastheer wordt geproduceerd in reactie op de aanwezigheid van een ander organisme. Met andere woorden, in dat bolletje zit een insect en in dit geval een larve van een galwesp. De wesp legt haar eieren in de plant. De gal, waarvan de vorm specifiek is voor een bepaalde parasiet, dient als behuizing en voedsel voor de larve.

Aanvulling van bloglezer Andrys:

Uit de galappels van eikenbladeren werd in het verleden inkt gemaakt door toevoeging van ijzer(II)sulfaat. Deze techniek was al bekend in de Romeinse tijd. De galappels bevatten veel looizuur dat een verbinding maakt met ijzer(II)sulfaat. Deze verbinding is in het begin kleurloos, maar wordt zwart door blootstelling aan de lucht (oxidatie tot ijzer(III)sulfaat). In oude inkten werd daarom een extra kleurstof toegevoegd, een extract van blauwhout, zodat tijdens het schrijven de letters ook leesbaar waren. Deze kleurstof is niet lichtecht en verdwijnt dan ook op den duur. De galinkt is zuur en tast op termijn het papier aan. Dit verschijnsel wordt inktvraat genoemd, die vooral ernstig is als er dik met inkt geschreven is. Bovendien verkleurt de inkt na verloop van eeuwen tot bruin.

Weer wat geleerd……

20171122_122457

 

 

Advertenties


3 reacties

Terug van weg geweest

En zomaar begin ik dan weer te schrijven.

8 maanden geleden stopte ik ermee. Er was even geen inspiratie meer. Een periode van vermoeidheid, pijn, rouw en verdriet. Mijn wilskracht is nogal op de proef gesteld. Nu 5 jaar chronische rugklachten. Vooral de periodes van zenuwbeknelling. Uitstraling. Elektriciteit in de rug. Zo afmattend. Mijn geest en lichaam hebben het heel moeilijk (gehad).

Er zijn echter positieve dingen in mijn leven. Zegeningen. Mijn beste vriend. Mijn kinderen. Mijn hondje. Mijn vriendinnen & familie. FinanciĆ«le stabiliteit. Mijn geloof. Vakantie’s en momenten even weg. Wandelen. Natuur. En ga zo maar door.

Er zijn veranderingen gebeurt in mijn leven. Mijn werk als Kraam/Gynaecologie verpleegkundige heb ik gestopt. Ik kon het niet meer volhouden. Daarvoor in de plaats, verpleegkundige infectiepreventie. Een regelmatige baan, zonder avonden/nachten en weekenden. Maanden van wachten op een baanaanbod wat niet kwam. Onzeker. Wat kan ik anders? Ik wil zo graag blijven werken als verpleegkundige. Zorgen voor een ander. Ik ben met een intensieve 10 weekse rugscholing begonnen en wil proberen of ik langere afstanden fietsen me eigen kan maken.

Er zijn nog steeds moeilijke dingen in mijn leven. Elke dag pijn. Hulp nodig hebben bij kleine dingen. Sokken en schoenen aankrijgen is een heel karwei. Vaatwasser uitpakken. Wasmachine inpakken. Dingen van de grond oprapen. Plotselinge bewegingen. Au! Geen late feestjes meer. Niet meer dansen. Lange afstanden wandelen wil niet meer. ‘S avonds vroeg op bed. Is dat nu zo erg? Voor mij wel. Ik vindt het zooooo moeilijk om dingen los te laten, te accepteren en een ander voor me te laten zorgen en om hulp te vragen. Daar valt zeker nog iets ten positieve te veranderen!

Tot mijn blijdschap is de blog niet vergeten. Elke dag kijken mensen nog op wandelenenmeer enĀ mijn Instagram account. Dat vindt ik wonderlijk en heel leuk!

Ik hoop dat met jullie alles goed gaat. Gezondheid is ons grootste goed en dat wens ik jullie allemaal toe!

Liefs Mirjam.

20171021_152735[3156]


2 reacties

Nieuwjaarsdag

Het is weer volbracht.

Het wachten, het aftellen, het oliebollen bakken en eten, de knallers, het siervuurwerk. Het nieuwe jaar is begonnen. Wat zal het ons brengen?Ā Een nieuwe bladzijde of meer van hetzelfde? En dat hoeft dan natuurlijk helemaal niet negatief teĀ zijn.

Gisteravond Ā vroeg onze jongste n.a.v. ik hou van Holland: Oud en Nieuw, om een rondje voornemens en wensen van iedereen. Grappig en ontroerend hoe dat dan leeft bij kinderen. “Winnen van de postcodekanjer”, dat mama minder pijn in de rug heeft,Ā dat de tweeling allebei een goed plekje opĀ hun nieuwe school (voortgezet) krijgen, heerlijk weg met de camper.

Er was een vraag bij Linda de Mol welkeĀ voornemens mensen allemaal nemen en waar ze zich dan niet aan kunnen houden. Ik verbaasde me er Ć¼berhaupt over wat er op het lijstje stond. Roken, afvallen, gezonder leven, meer tijd met het gezin, minder stress, minder alcohol drinken kan ik me nog voorstellen, maar meer seks. Huh??

Ik bedacht zelf dat ik eigenlijk best tevreden ben. Heel veel kilo’s eraf hoeft niet. Ik rook niet, dus daar hoef ik ook niet mee te stoppen. Meer tijd met het gezin? We pakken alle momenten die we kunnen. Minder stress? Als ik het vergelijk met 20 jaar geleden is dat al zoveel beter geworden. Minder alcohol drinken gaĀ ik niet doen šŸ™‚ en meer seks?……geen problemen hier.

Duzzzz….niets te wensen dan hier in huize Mirjam? Of voor te nemen? Tuurlijk wel. Maar somsĀ ben jeĀ evenĀ gewoon tevreden met wat je hebt en soms moet je een goed voornemen gewoon uitvoeren.

De beste wensen voorĀ het nieuwe jaar!

Liefs van Mirjam.

 

 

 


Een reactie plaatsen

Oradour-sur-Glane

Op een klein half uur rijden van Limoges ligt Oradour-sur-Glane. Het dorpje is een adembenemend monument van de gruwelijkheden die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gepleegd. Het dorp werd door een SS eenheid verwoest waarna er onder de bewoners een bloedbad werd aangericht. Vlak na de oorlog bezocht Minsiter Charles De GaulleĀ het dorp. Hij besloot dat het moest blijven zoals de Duitsers het hadden achtergelaten, en zo is het nog steeds.

20160725_150310

 

 

 

 

 

 

 

 

Oradour-sur-Glane was een gewoon dorp op het Franse platteland. Het zou nooit in de geschiedenisboeken zijn gekomen als de 2de SS pantserdivisie ā€˜Das Reichā€™ niet op zaterdagmiddag 10 juni 1944 het dorpje omsingelde en alle aan- en afvoerwegen afsloot. De divisie kwam uit het zuiden waar het in Tulle al een bloedbad had aangericht.

Alle inwoners werden verzameld, waarna de mannen van de vrouwen werden gescheiden. Niet veel later werden de mannelijke inwoners doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de kerk opgesloten, die daarna werd opgeblazen, en de rest van het dorp werd verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiƫntie verwoest. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen.

(Bovenstaande informatie heb ik gevonden op de site dorpeninfrankrijk.nl)

20160725_151031 20160725_150110

 

 

 

 

 

 

20160725_145518

 

 

 

 

 

 

 

 

 

REMEMBER. SOUVIENS-TOI.

Er werd gevraagd in stilte rond te lopen. Ik vond het heel indrukwekkend. Het verbaasde me hoeveel mensen er liepen. Allemaal mensen zoals jij en ik die niet willen dat dit weer gebeurd. Toch vraag je je wel eens af, waarom de mens er zo weinig van geleerd heeft.


Een reactie plaatsen

Weer thuis

Een vakantieperiode te bemerken op mijn blog. AlhoewelĀ je via instagram (zie rechts onderin de balk) wel te weten kon komen waar ik me ongeveer in Frankrijk bevond.

De komende tijd zal er op “wandelenenmeer”Ā weer wat meer šŸ™‚ te beleven vallen. Dus hou de blog in de gaten.

Evengoed laten veel bloglezers zich niet door mijn afwezigheid tegenhouden. Ik heb gezien dat erĀ de afgelopenĀ periode gekekenĀ is naar het thema geloof, wandelen en pelgrimeren.Ā Ik dank jullie hartelijk voor de belangstelling!

Groet van Mirjam.

20160731_162036

 

 

 

 

 

 

 

 

Ā 

 


5 reacties

Where are you?

Foto's smartphone 010

 

 

 

 

 

 

 

 

Thuis….

Herstellend van een galblaasoperatie. Mijn lichamelijke gezondheid houdt al een tijdje niet over. Vooral mijn rug was een grote boosdoener. In Maart konĀ de pelgrimstocht met mijn moeder niet doorgaan, daar ben ik echt even stuk van geweest. Daar kwam nog als extraatje bijĀ dat ik een aantal galsteenkolieken doormaakte. Soms gaat het gewoon even niet en gaat ook je geestelijke gezondheid wat achteruit.Ā  SimpelwegĀ geen energie voor mijn blog.

Er zijn natuurlijk veel ergere dingen. Ik ben me daar altijd al heel erg van bewust geweest. Toch werkt het gewoon zo dat je eigen pijn, je het meest pijn doet, die voel je het meest.

Wat een mens beweegt om te doen wat hij doet (zingeving) kan natuurlijk heel verschillende drijfveren hebben. En ik spreek uit ervaring dat dat ook heel verschillend per mens blijkt te zijn. Soms is het waarom niet eens altijd duidelijk.

Maar …. na 15 intensieve behandelingen bij dr. Oppel in Emlichheim, lijkt mijn rug te verbeteren en de operatie is achter de rug. Dus de energie keert weer wat terug.

Dit resulteerde in nadenkenĀ over een nieuwe pelgrimsweek met mijn moeder. Een 2e instagram account aanmaken, duizendmaaldank genaamd.Ā Ik heb een nieuwe column aangeleverd voor het kerkblad waar ik voor schrijf en ikĀ Ā maak plannenĀ voor een kloosterbezoek volgende week.

Het leven kent hoogtes en diepten. Ik probeer weer uit het dal te krabbelen.

Ik hoop dat het met jullie goed gaat?

Groet van Mirjam.


2 reacties

Old & Nij

En zo zijn we beland op de laatste dag van 2015. Er bekruipt me altijd wat sentiment. Wat zal het neie joar ons breng’n en wat zie je als je terug kijkt op het afgelopen jaar.

Het leven heeft zijn heuvels en dalen die je moet bewandelen. Er komt verdriet, angst en rouw op je pad of je dat nou wil of niet.

Ik denk vandaag terug aan de mensen die binnen ons sociale “netwerk” zijn gestorven en dat roept emoties op.

Ik denk aan mijn collega Hilly, waarvan we nog steeds niet weten of ze een natuurlijke dood is gestorven.

Ik denk aan mijn angstĀ over groeperingen die de naam van God gebruiken om andere mensen te vermoorden en martelen. Zo zwart en donker allemaal.

Ik denk aan mijn arme rug en elke dag pijn.

Ik denk aanĀ mijn lieve schoonvader die de weg steeds meer kwijt raakt. Als onze hersenen ons in de steek laten, word het leven een kwelling.

 

En dan… danĀ denk ik aan God, het licht. Mijn geloof als een kind en voel me rustiger. Ik heb er steun aan. Misschien is dat omkijken wel helemaal niet goed.

Dus ik probeer vooruit te kijken met positieve blik.

Ik denk terugĀ middels mijnĀ herinneringen. Dat maakt het gemis van onze dierbaren iets makkelijker te verteren.

Ik denk aan wat me gelukkig maakt. En dat is een hoop! Kleine dingen die het leven zo bijzonder maken. Die je eventjes het verdriet en de rouw en de angst laten vergeten. Ik heb daar al eens eerder een blogje over geschreven (15 Maart jl.) Er mist in dat lijstje natuurlijk van alles, o.a.Ā jullie! Mijn bloglezers. Het schrijven en onderhouden van mijn blog geeft me veel voldoening en een groot geluksgevoel.

Ik denk aan mijn vriendschappen en relaties. Als mensen mens kan ik me het leven zonder andere mensen niet voorstellen.

Ik denk aan de schepping, de natuur, mijn wandelingen.

Ik denk aan de fles roze champagne in de koelkast. Uit Frankrijk mee gezeuld afgelopen jaar om het nieuwe jaar proostend tegemoet te treden.Ā šŸ™‚

Kortom ik ben dankbaar voor mijn zegeningen.

ZoalsĀ we in het Gronings zeggen005 (6)

Veul heil en zeeg’n in ’t neie joar….

Veel heil en zegen in het nieuwe jaar….

 

 

 

 

 

 

Tot volgend jaar!

Liefs Mirjam.