Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


2 reacties

Klooster Huissen

Er zijn verschillende manieren van zingeving te bedenken. Mijn blog gaat over hoe ik daar in sta. Bewust nadenken over wat belangrijk voor je is. Wat drijft een mens? Harry, (blogger & vlogger) heeft ook zijn blog hierop gebaseerd en naar genoemd. “Waar loop jij warm voor”. En waarom? Heel boeiend om te gaan volgen!

Die verschillende wegen naar Rome gelden ook voor het zoeken naar ontspanning. Hoe komt een mens tot rust? Hoe laat een mens zijn problemen en alle dingen die hij mee maakt of mee heeft gemaakt los? Net als vele met mij wandel ik. Niets zo fijn als het hart zwaar voelt, om stappen te zetten, voetje voor voetje in een miezerige regenbui. Als het nodig is ga ik naar het klooster. En dat was vorige week nodig. Zoals ik op instagram schreef: A few days of rest & silence after a intense period.

De valkuil in een mensenleven is het steeds maar doorgaan. Hard zijn. Mee willen doen aan alles wat voorbijkomt. Doorwerken. Kop in het zand. Kijken naar een ander en vandaar uit handelen. Het valt allemaal best mee. Een ander heeft het veel erger als ik.

Gek is dat toch. De psychiatrische hulpverlening is niet toereikend. Lange wachtlijsten. Kloosters en retraite-oorden zitten vaak maanden van tevoren al volgeboekt. De pelgrimstocht naar o.a. Santiago is populairder dan ooit. Er is nog nooit zo’n groot aanbod (en behoefte) geweest aan mindfullness cursussen, intuïtief dansen, yoga, meditatie, rebirthing en noem het maar op.

Er is een probleem. A worldwide problem. Kon het allemaal maar wat simpeler. Kon het allemaal maar wat rustiger. Kon het allemaal maar wat minder. Ik hoop op een kentering. Verander de wereld, begin bij jezelf. En dat is wat ik probeer te doen. Ik praat erover met anderen en schrijf het jullie.  🙂

Mijn manier om los te komen van alle prikkels, verdriet en problemen, is om me even letterlijk los te maken. Dicht bij mezelf proberen te komen. En dat is zwaar kan ik je vertellen. Elke keer weer.

Ik ben benieuwd hoe jullie dicht bij jezelf blijven? Hoe komen jullie tot rust?

Hieronder nog een paar foto’s van het klooster (en de wandelingen) in Huissen.

Samsung Juni 2016 165Samsung Juni 2016 167

 

 

 

 

 

 

 

Samsung Juni 2016 168

 

 

 

 

 

 

Samsung Juni 2016 171Samsung Juni 2016 172

 

 

 

 

 

 

 

 

Samsung Juni 2016 170

Samsung Juni 2016 164

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties


Een reactie plaatsen

Heilig Avondmaal

Het Heilig Avondmaal is in de Protestantse kerk een van de twee sacramenten (het andere sacrament is de doop). Een Sacrament is een gewijde handeling in het christendom waardoor God komt tot de mens. Dit staat tegenover gebed en offer, waarin de mens nadert tot God.

Tijdens het avondmaal wordt het lijden en sterven van Jezus Christus herdacht door het (symbolisch) eten van brood en het drinken van wijn.

Het vieren van het avondmaal is voor degenen die eraan deelnemen het voor God en Zijn gemeente belijden van hun geloof in Jezus Christus, die hen door zijn dood en opstanding van hun zonden gered heeft. Het avondmaal drukt een verbondenheid met zowel God als de medegelovigen uit.

(Tekst Wikipedia.)

20160611_15135820160611_151312

 

 

 

 

 

 

 

De liturgische schikking die ik heb gemaakt heb bij deze dienst betekent het volgende:

Er staan 13 verschillende lege flessen wijn gevuld met allemaal verschillende witte bloemen en grassen. Aan 3 wijnflessen hangt een wit broodje.

De kleur wit symboliseert reinheid. De flessen doen denken aan de wijn, de 12 discipelen en Jezus en de variëteit van de mens. Iedereen is uniek.

Die grassen symboliseren de heilige geest, de wind in ons bestaan.

De broodjes zijn in drietal aanwezig. De drie-eenheid. Vader, Zoon en Heilige Geest.


Een reactie plaatsen

Vasten

Zoals in een vorig blog een aantal weken geleden beschreven ben ik op Aswoensdag naar de kerk geweest. De overdenking (preek) van die dag sprak me wel aan. Een duidelijke uitleg wat er nou in de 40 dagentijd van de (katholieke) christen gevraagd wordt.

Volgens de priester gaat het tijdens deze periode over 3 woorden:

Aalmoes (geef iets weg)

Vasten (minderen)

Bidden (stilte & meditatie)

Het vasten lijkt wat meer “in” te komen. Ik hoor en lees er steeds meer over de laatste tijd. Op de school van mijn jongens is het begrip ook uitgelegd en mijn middelste ontzegd zich al weken Fanta. Behalve op de zondag (feestdag) mag hij 1 glas van zichzelf. Ik moest er in mezelf wel een beetje om lachen toen hij dat met uitgestreken gezicht vertelde. En daarna gelijk de vraag, “Mama, wat ga jij niet nemen tijdens de vastentijd”? Ja, zeg dan maar eens daar doe ik niet aan.

Ik had het tot op heden ook nog nooit gedaan. Ik heb er wel van alles over gelezen en zelfs een boekje van Anselm Grun over gekocht.

Vasten is het zich geheel of gedeeltelijk onthouden van eten of drinken of van bepaalde spijzen voor een bepaalde periode. In de grote religies is het vasten gewoonlijk aan bepaalde dagen of perioden gebonden.

Ik besloot om de alcohol te laten staan en alleen op Zondag iets te nemen. Ik wek dan natuurlijk gelijk de indruk dat ik verslaafd ben, niets is minder waar! 🙂

Maar….af en toe wat bewuster is wel goed voor mij. Dingen worden zo snel een gewoonte. Iets doorbreken geeft weer ruimte voor iets anders (zeggen ze dan.) Koppie thee? 😦

Vasten jullie ook?


5 reacties

Vertrouwen

Column 1 Kerkblad Samenspraak

“‘K stel mijn vertrouwen op de Heer, mijn God.”

Wie mijn blog wel eens leest, weet inmiddels misschien dat ik zelf ook heel graag lees en vroeger met name thrillers. Jaar na jaar heb ik ze gelezen. Naarmate ik ouder werd bleef ik als het boek uit was steeds langer met een nasleep zitten. Ik kwam er maar moeilijk los van. Wat kan een mens een ander mens aandoen en dan vooral de hoeveelheid aan gruwelijke manieren! Dit word ook steeds meer door de media versterkt. Ik denk nu dat het 1 van de dingen is die mijn mensbeeld negatief heeft beïnvloed. Sinds ik met mijn moeder het pelgrimspad/Jacobspad bewandel ben ik met veel mensen in contact gekomen die vertrouwen hebben in een medemens die ze niet kennen en gastvrij zijn. Geven zonder te nemen.

Toen ik extra foto’s aan het maken was voor mijn blog werd ik bijvoorbeeld zomaar uitgenodigd om bij een man die buiten aan het harken was binnen koffie te drinken, onze flessen water werden onderweg gevuld, een man hielp ons om een overnachtingsplek te zoeken, iemand gaf ons een geloofsgeschenkje, mensen waar we een overnachting reserveerden via vrienden op de fiets legden hun huissleutel onder de rode begonia (ze kwamen laat thuis) en bij 1 dame zijn we een nacht verbleven in haar huis terwijl ze bij haar broer in Amsterdam was. Ze had zelfs een flesje wijn klaargezet. Deze mensen kennen ons helemaal niet. Ik stond versteld.

Het doet me denken aan het programma “nu we er toch zijn” van BNN. Het is de bedoeling van het programma om bij vreemden een slaapplek te regelen. Je verbaast je er soms over hoe makkelijk of hoe moeilijk onze medemens daar mee om gaat. En die slaapplek en het vertrouwen in mensen is inherent aan het pelgrimeren, het wandelen van een spiritueel pad. Je meer overgeven aan en vertrouwen hebben op/in. Zou ik dat doen/durven? Bij wildvreemden slapen? Mijn medemens ons huis in laten en ze dan ook nog laten slapen? Ik?? Degene die in de winter na 18 uur niet meer open doet, deuren in het slot? Wat zou ik dat graag willen, wat minder waakzaam “hoeven” zijn, wat minder alert. Er word zoveel in de bijbel geschreven over vertrouwen. Ik bid ervoor. Want eigenlijk begint het net als vele wonderlijke dingen heel klein, 1 iemand die zijn huissleutel onder een begonia legt om een ander een slaapplaats te bieden.

Hoe gastvrij bent u/jij eigenlijk en hoe bang?


Een reactie plaatsen

Aswoensdag

Aswoensdag is in de Christelijke traditie (Katholiek en Protestant) het begin van de 40 dagen durende Vastentijd/Voorbereidingstijd. De Aswoensdag valt altijd op de 1e Woensdag na Carnaval.

De periode loopt tot en met de Zaterdag voor Pasen, ook wel de Stille Zaterdag genoemd.

Vanaf Aswoensdag tot Pasen zijn er 46 dagen. De 6  zondagen worden niet meegerekend in het vasten. De Paaszondag is de dag van de opstanding van Jezus en daarom een feestdag.

Er wordt in de kerk een kruis met as op het voorhoofd getekend, het zogenaamde askruisje. Terwijl de priester het askruisje “zet”, zegt hij bij elk mens afzonderlijk “Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren.”

Het gebruik van as in godsdienstige rituelen is niet nieuw. Als teken van reiniging van schuld maar ook als teken van kracht tot nieuw leven, strooiden mensen vroeger as op hun hoofd. We vinden die betekenis terug in de akkerbouw, wanneer boeren de oude stoppels van het koren op de akkers verbrandden om er de grond weer vruchtbaar mee te maken.

De as die op Aswoensdag wordt gebruikt, is het overblijfsel van verbrande ‘palmtakken’ (vaak buxustakjes), die het jaar daarvoor gebruikt werden voor de viering van Palmpasen (palmstok). As geldt van oudsher ook als teken van boetedoening en ommekeer en rouw. Het kleine ritueel wordt dus uitgevoerd ter bezinning en als uiting van boetvaardigheid. Het woord boete komt van het woord beter. Zoals we tot nu toe hebben geleefd is helemaal niet slecht, maar het zou beter kunnen. (Bron: Wikipedia.)

Zoals jullie bovenaan in mijn pagina over geloof en spiritualiteit kunnen lezen voel ik me hoewel ik Protestants ben ook aangetrokken tot sommige rituelen binnen het Katholicisme. In 2014 heb ik daarom voor het eerst een askruisje laten “zetten”. Ik ben toen naar een korte ochtenddienst/vesper in de Katholieke kerk (O.L. vrouwe ten hemelopneming) te Stadskanaal geweest. Er werd gelezen en gebeden. Heel sober allemaal. Ik vond het heel mooi.

In 2015 zijn mijn moeder en ik op Aswoensdag om 19 uur naar de Jacobskapel geweest in Nijmegen om daar Aswoensdag te beleven. Voor de dienst stonden we buiten in de kou. De buxustakjes werden verbrand in een vuurschaal en daarna met wijwater gezegend. Ik vond het heel wonderlijk allemaal. Je realiseert je je eigen sterfelijkheid. Helemaal omdat in mijn “mensenkring” iemand die ochtend was gestorven.

In 2016 ben ik naar de Jozefskathedraal in Groningen geweest. Een kerk met veel pracht en praal. Hoewel ik “grunniger” ben van oorsprong, was deze kerk onbekend voor mij. Ik vond het wederom een emotioneel ritueel.

Voor wie daar waarde aan hecht…ik wens u/je een bewuste en fijne voorbereiding naar Pasen toe!

Via kerk in actie kun je de 40 dagentijd app downloaden. Dit jaar (2017) met het thema Sterk & Dapper.


3 reacties

Klooster Egmond

Zoals gezegd in mijn vorige blog over de stilte ben ik begin Januari een paar dagen naar de Sint Adelberta-abij in Egmond Binnen geweest. Het was wel even geleden dat ik in dit klooster was, maar het voelde als een warme deken.

Zo aan het begin van een nieuw jaar schept het veel rust. Ik kon terugkijken op vorig jaar. Af en toe omhoog kijken naar God en vooruitkijken op wat komen gaat. De stilte heeft me goed gedaan. Ik heb een aantal knopen kunnen doorhakken en zaken kunnen bestuderen.

Ik heb besloten om niet te gaan pelgrimeren (hoe erg ik dat ook vind) in Maart van dit jaar met mijn moeder. Mijn rug is te instabiel. Ik heb veel pijn en onderga weer allerlei onderzoeken en therapieën.

Ik heb mijn leven onderworpen aan een stukje snoeitijd. Ik zal daar binnenkort een blog aan wijden. Een “letterlijke” tuin moet af en toe gesnoeid worden, maar dat moet eens in de zoveel tijd in je levenstuin ook gebeuren.

Ik heb prachtige (korte) wandelingen gemaakt. Nieuwe boeken gekocht in de winkel naast het klooster (Albertushof). Heerlijk gelezen en geslapen en ik ben natuurlijk veel in contact met mezelf en met God geweest. Ik heb fijn kunnen toegeven aan een enorme huilbui. Mijn “letterlijke” ingehouden pijn van de laatste maanden kwam eruit. Ik kon bijna niet meer stoppen. Een mens houdt teveel vast. Ik ben ervan overtuigd dat we daar gewoon ziek van worden. Het is heerlijk om je daar soms even in te kunnen verliezen. Ik ging helemaal moe op bed, maar werd vroeg wakker met een heel rustig gevoel. Opruimen die ellende.

Aan goede voornemens doe ik meestal niet, maar ik heb me voorgenomen om mezelf dit begin volgend jaar (als dat mogelijk is) weer te gunnen.

Hieronder nog wat foto’s. Alhoewel jullie via instagram al een voorproefje hebben gehad. 🙂

002

019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

004

014

 

018.JPG

 


2 reacties

Stilte

Column 3 Samenspraak

 

“Silence is the language God speaks,

And everything else is a bad translation”.

 

“Stilte is de taal die God spreekt,

Al het andere is een slechte vertaling.”

(Thomas Keating, monnik.)

Beetje kort door de bocht bovenstaande quote al moet ik zelf wel zeggen dat stilte, stilstaan binnen mijn geloof zeker een belangrijke rol speelt. Ik was me daar eigenlijk vanaf het begin van mijn “tot geloof koming” al van bewust.

Ik ben niet gelovig of met het naar een kerk gaan opgevoed. Rond mijn 19e ontmoette ik mijn man. Zijn ouders waren gelovig, gereformeerd en gingen regelmatig naar de kerk. Jan was niet anders gewend. Ik daarentegen wist en begreep er helemaal niets van. Het was abracadabra voor mij. Op een gegeven moment ging ik een keer mee. Los van de vraag of God nou wel of niet bestond, wat een drukte & onrust! Gekuch, staan en zitten. Ik kon me niet voorstellen dat ik me in een kerk kon concentreren, terwijl ik toch op de goede plek was om contact met God te krijgen? Wat een vragen had ik. Over mijn zoektocht naar God gaat deze column echter niet. Ik heb uiteindelijk God toch gevonden of hij mij? 🙂 In het kort heb ik me uiteindelijk volwassen laten dopen en tegelijkertijd met mijn man belijdenis gedaan in 1995.

Enfin stilte…

Ik ben de betekenis van stilte en mijn geloof meer gaan onderzoeken toen ik op Texel woonde. Ik werd door iemand gevraagd om met een groep naar het mannenklooster van de Benedictijnen in Egmond Binnen te gaan. Ik ging voor het eerst mee in 2003. Dat weekend was een openbaring voor me. Veel stil zijn, alleen zijn, wandelen, lezen, eten in stilte, 6 diensten op een dag, rust en vrede. Ik kon horen wat ik dacht en voelde. Ik kon God beter verstaan. Sinds dat jaar ben ik regelmatig gegaan. In het begin nog met de groep, maar uiteindelijk alleen en naar verschillende kloosters. Ik ben wel eens dagen stil geweest. Met niemand hoeven praten kan heel bevrijdend zijn. Alleen zijn met je eigen en Gods gedachten.

Zo’n drie jaar geleden, ik lag veel op bed met vreselijke (zenuw)pijn in de rug, heb ik naar de serie de Big Silence gekeken. Ik kwam zelf letterlijk tot stilstand en zocht opnieuw meer verdieping en stilte binnen mijn geloof. Ik kwam voor het eerst in contact met het pelgrimeren en ik keek een serie van de BBC. Er gaan vijf Britten van verschillende pluimage 🙂 de confrontatie aan met de stilte. Ze doen dat onder leiding van de spirituele leider van de Engelse Benedictijnen, Abt Christopher Jamison. Hij wil ze de waarde laten inzien van stiltemeditatie. Kunnen zij stilte een plek geven in hun leven? Het was een heel wonderlijk proces om te zien.

Ik begrijp dat het woord meditatie bij sommige mensen kriebels opwekt. Meditatie en Mindfullness lijkt vaag en zweverig te zijn. Het is echter niets anders als beschouwen en overpeinzen. Ik heb het niet over transcendente meditatie, die tot doel heeft je geest uit je lichaam te laten treden.

Ik neem in mijn dagelijks leven regelmatig tijd om stil te zijn. Ik steek in mijn stiltehoek een kaars aan en zeg de volgende woorden:

Ik hoef niets te doen.

Ik ben in de stilte.

Ik ben bij mezelf.

Ik ben bij God.

Daarna ben ik naar behoefte een tijdje stil. De kaars aansteken betekent voor mij dat ik letterlijk aangeef aandacht te hebben voor dit moment met mijzelf en God.

Af en toe heb ik de behoefte om even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen, mijn geloof te verdiepen en helemaal in de stilte te zijn. Dat gaat vandaag gebeuren. Ik ga een paar dagen naar het klooster in Egmond Binnen.

Ik bid u/jij de stilte toe! In de stilte komt ons onrustige hart tot rust.

20150515_213248

 

 

 

 

 

 

 

 

(bron van inspiratie o.a. het boekje Koester je hart van Mirjam van der Vegt.)