Leven & Meer

Over voortbewegen per benenwagen, camper of fiets, pelgrimeren, dankbaarheid, geloof, stilte en bewust genieten van kleine dingen.


5 reacties

Vertrouwen

Column 1 Kerkblad Samenspraak

“‘K stel mijn vertrouwen op de Heer, mijn God.”

Wie mijn blog wel eens leest, weet inmiddels misschien dat ik zelf ook heel graag lees en vroeger met name thrillers. Jaar na jaar heb ik ze gelezen. Naarmate ik ouder werd bleef ik als het boek uit was steeds langer met een nasleep zitten. Ik kwam er maar moeilijk los van. Wat kan een mens een ander mens aandoen en dan vooral de hoeveelheid aan gruwelijke manieren! Dit word ook steeds meer door de media versterkt. Ik denk nu dat het 1 van de dingen is die mijn mensbeeld negatief heeft beïnvloed. Sinds ik met mijn moeder het pelgrimspad/Jacobspad bewandel ben ik met veel mensen in contact gekomen die vertrouwen hebben in een medemens die ze niet kennen en gastvrij zijn. Geven zonder te nemen.

Toen ik extra foto’s aan het maken was voor mijn blog werd ik bijvoorbeeld zomaar uitgenodigd om bij een man die buiten aan het harken was binnen koffie te drinken, onze flessen water werden onderweg gevuld, een man hielp ons om een overnachtingsplek te zoeken, iemand gaf ons een geloofsgeschenkje, mensen waar we een overnachting reserveerden via vrienden op de fiets legden hun huissleutel onder de rode begonia (ze kwamen laat thuis) en bij 1 dame zijn we een nacht verbleven in haar huis terwijl ze bij haar broer in Amsterdam was. Ze had zelfs een flesje wijn klaargezet. Deze mensen kennen ons helemaal niet. Ik stond versteld.

Het doet me denken aan het programma “nu we er toch zijn” van BNN. Het is de bedoeling van het programma om bij vreemden een slaapplek te regelen. Je verbaast je er soms over hoe makkelijk of hoe moeilijk onze medemens daar mee om gaat. En die slaapplek en het vertrouwen in mensen is inherent aan het pelgrimeren, het wandelen van een spiritueel pad. Je meer overgeven aan en vertrouwen hebben op/in. Zou ik dat doen/durven? Bij wildvreemden slapen? Mijn medemens ons huis in laten en ze dan ook nog laten slapen? Ik?? Degene die in de winter na 18 uur niet meer open doet, deuren in het slot? Wat zou ik dat graag willen, wat minder waakzaam “hoeven” zijn, wat minder alert. Er word zoveel in de bijbel geschreven over vertrouwen. Ik bid ervoor. Want eigenlijk begint het net als vele wonderlijke dingen heel klein, 1 iemand die zijn huissleutel onder een begonia legt om een ander een slaapplaats te bieden.

Hoe gastvrij bent u/jij eigenlijk en hoe bang?


Een reactie plaatsen

Aswoensdag

Aswoensdag is in de Christelijke traditie (Katholiek en Protestant) het begin van de 40 dagen durende Vastentijd/Voorbereidingstijd. De Aswoensdag valt altijd op de 1e Woensdag na Carnaval.

De periode loopt tot en met de Zaterdag voor Pasen, ook wel de Stille Zaterdag genoemd.

Vanaf Aswoensdag tot Pasen zijn er 46 dagen. De 6  zondagen worden niet meegerekend in het vasten. De Paaszondag is de dag van de opstanding van Jezus en daarom een feestdag.

Er wordt in de kerk een kruis met as op het voorhoofd getekend, het zogenaamde askruisje. Terwijl de priester het askruisje “zet”, zegt hij bij elk mens afzonderlijk “Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren.”

Het gebruik van as in godsdienstige rituelen is niet nieuw. Als teken van reiniging van schuld maar ook als teken van kracht tot nieuw leven, strooiden mensen vroeger as op hun hoofd. We vinden die betekenis terug in de akkerbouw, wanneer boeren de oude stoppels van het koren op de akkers verbrandden om er de grond weer vruchtbaar mee te maken.

De as die op Aswoensdag wordt gebruikt, is het overblijfsel van verbrande ‘palmtakken’ (vaak buxustakjes), die het jaar daarvoor gebruikt werden voor de viering van Palmpasen (palmstok). As geldt van oudsher ook als teken van boetedoening en ommekeer en rouw. Het kleine ritueel wordt dus uitgevoerd ter bezinning en als uiting van boetvaardigheid. Het woord boete komt van het woord beter. Zoals we tot nu toe hebben geleefd is helemaal niet slecht, maar het zou beter kunnen. (Bron: Wikipedia.)

Zoals jullie bovenaan in mijn pagina over geloof en spiritualiteit kunnen lezen voel ik me hoewel ik Protestants ben ook aangetrokken tot sommige rituelen binnen het Katholicisme. In 2014 heb ik daarom voor het eerst een askruisje laten “zetten”. Ik ben toen naar een korte ochtenddienst/vesper in de Katholieke kerk (O.L. vrouwe ten hemelopneming) te Stadskanaal geweest. Er werd gelezen en gebeden. Heel sober allemaal. Ik vond het heel mooi.

In 2015 zijn mijn moeder en ik op Aswoensdag om 19 uur naar de Jacobskapel geweest in Nijmegen om daar Aswoensdag te beleven. Voor de dienst stonden we buiten in de kou. De buxustakjes werden verbrand in een vuurschaal en daarna met wijwater gezegend. Ik vond het heel wonderlijk allemaal. Je realiseert je je eigen sterfelijkheid. Helemaal omdat in mijn “mensenkring” iemand die ochtend was gestorven.

In 2016 ben ik naar de Jozefskathedraal in Groningen geweest. Een kerk met veel pracht en praal. Hoewel ik “grunniger” ben van oorsprong, was deze kerk onbekend voor mij. Ik vond het wederom een emotioneel ritueel.

Voor wie daar waarde aan hecht…ik wens u/je een bewuste en fijne voorbereiding naar Pasen toe!

Via kerk in actie kun je de 40 dagentijd app downloaden. Dit jaar (2017) met het thema Sterk & Dapper.


3 reacties

Klooster Egmond

Zoals gezegd in mijn vorige blog over de stilte ben ik begin Januari een paar dagen naar de Sint Adelberta-abij in Egmond Binnen geweest. Het was wel even geleden dat ik in dit klooster was, maar het voelde als een warme deken.

Zo aan het begin van een nieuw jaar schept het veel rust. Ik kon terugkijken op vorig jaar. Af en toe omhoog kijken naar God en vooruitkijken op wat komen gaat. De stilte heeft me goed gedaan. Ik heb een aantal knopen kunnen doorhakken en zaken kunnen bestuderen.

Ik heb besloten om niet te gaan pelgrimeren (hoe erg ik dat ook vind) in Maart van dit jaar met mijn moeder. Mijn rug is te instabiel. Ik heb veel pijn en onderga weer allerlei onderzoeken en therapieën.

Ik heb mijn leven onderworpen aan een stukje snoeitijd. Ik zal daar binnenkort een blog aan wijden. Een “letterlijke” tuin moet af en toe gesnoeid worden, maar dat moet eens in de zoveel tijd in je levenstuin ook gebeuren.

Ik heb prachtige (korte) wandelingen gemaakt. Nieuwe boeken gekocht in de winkel naast het klooster (Albertushof). Heerlijk gelezen en geslapen en ik ben natuurlijk veel in contact met mezelf en met God geweest. Ik heb fijn kunnen toegeven aan een enorme huilbui. Mijn “letterlijke” ingehouden pijn van de laatste maanden kwam eruit. Ik kon bijna niet meer stoppen. Een mens houdt teveel vast. Ik ben ervan overtuigd dat we daar gewoon ziek van worden. Het is heerlijk om je daar soms even in te kunnen verliezen. Ik ging helemaal moe op bed, maar werd vroeg wakker met een heel rustig gevoel. Opruimen die ellende.

Aan goede voornemens doe ik meestal niet, maar ik heb me voorgenomen om mezelf dit begin volgend jaar (als dat mogelijk is) weer te gunnen.

Hieronder nog wat foto’s. Alhoewel jullie via instagram al een voorproefje hebben gehad. 🙂

002

019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

004

014

 

018.JPG

 


2 reacties

Stilte

Column 3 Samenspraak

 

“Silence is the language God speaks,

And everything else is a bad translation”.

 

“Stilte is de taal die God spreekt,

Al het andere is een slechte vertaling.”

(Thomas Keating, monnik.)

Beetje kort door de bocht bovenstaande quote al moet ik zelf wel zeggen dat stilte, stilstaan binnen mijn geloof zeker een belangrijke rol speelt. Ik was me daar eigenlijk vanaf het begin van mijn “tot geloof koming” al van bewust.

Ik ben niet gelovig of met het naar een kerk gaan opgevoed. Rond mijn 19e ontmoette ik mijn man. Zijn ouders waren gelovig, gereformeerd en gingen regelmatig naar de kerk. Jan was niet anders gewend. Ik daarentegen wist en begreep er helemaal niets van. Het was abracadabra voor mij. Op een gegeven moment ging ik een keer mee. Los van de vraag of God nou wel of niet bestond, wat een drukte & onrust! Gekuch, staan en zitten. Ik kon me niet voorstellen dat ik me in een kerk kon concentreren, terwijl ik toch op de goede plek was om contact met God te krijgen? Wat een vragen had ik. Over mijn zoektocht naar God gaat deze column echter niet. Ik heb uiteindelijk God toch gevonden of hij mij? 🙂 In het kort heb ik me uiteindelijk volwassen laten dopen en tegelijkertijd met mijn man belijdenis gedaan in 1995.

Enfin stilte…

Ik ben de betekenis van stilte en mijn geloof meer gaan onderzoeken toen ik op Texel woonde. Ik werd door iemand gevraagd om met een groep naar het mannenklooster van de Benedictijnen in Egmond Binnen te gaan. Ik ging voor het eerst mee in 2003. Dat weekend was een openbaring voor me. Veel stil zijn, alleen zijn, wandelen, lezen, eten in stilte, 6 diensten op een dag, rust en vrede. Ik kon horen wat ik dacht en voelde. Ik kon God beter verstaan. Sinds dat jaar ben ik regelmatig gegaan. In het begin nog met de groep, maar uiteindelijk alleen en naar verschillende kloosters. Ik ben wel eens dagen stil geweest. Met niemand hoeven praten kan heel bevrijdend zijn. Alleen zijn met je eigen en Gods gedachten.

Zo’n drie jaar geleden, ik lag veel op bed met vreselijke (zenuw)pijn in de rug, heb ik naar de serie de Big Silence gekeken. Ik kwam zelf letterlijk tot stilstand en zocht opnieuw meer verdieping en stilte binnen mijn geloof. Ik kwam voor het eerst in contact met het pelgrimeren en ik keek een serie van de BBC. Er gaan vijf Britten van verschillende pluimage 🙂 de confrontatie aan met de stilte. Ze doen dat onder leiding van de spirituele leider van de Engelse Benedictijnen, Abt Christopher Jamison. Hij wil ze de waarde laten inzien van stiltemeditatie. Kunnen zij stilte een plek geven in hun leven? Het was een heel wonderlijk proces om te zien.

Ik begrijp dat het woord meditatie bij sommige mensen kriebels opwekt. Meditatie en Mindfullness lijkt vaag en zweverig te zijn. Het is echter niets anders als beschouwen en overpeinzen. Ik heb het niet over transcendente meditatie, die tot doel heeft je geest uit je lichaam te laten treden.

Ik neem in mijn dagelijks leven regelmatig tijd om stil te zijn. Ik steek in mijn stiltehoek een kaars aan en zeg de volgende woorden:

Ik hoef niets te doen.

Ik ben in de stilte.

Ik ben bij mezelf.

Ik ben bij God.

Daarna ben ik naar behoefte een tijdje stil. De kaars aansteken betekent voor mij dat ik letterlijk aangeef aandacht te hebben voor dit moment met mijzelf en God.

Af en toe heb ik de behoefte om even afstand te nemen van alle dagelijkse beslommeringen, mijn geloof te verdiepen en helemaal in de stilte te zijn. Dat gaat vandaag gebeuren. Ik ga een paar dagen naar het klooster in Egmond Binnen.

Ik bid u/jij de stilte toe! In de stilte komt ons onrustige hart tot rust.

20150515_213248

 

 

 

 

 

 

 

 

(bron van inspiratie o.a. het boekje Koester je hart van Mirjam van der Vegt.)


Een reactie plaatsen

Freubelen & Pinksteren

Alweer meer als een week geleden. Pinksteren.

Klaasje en ik moesten onze 3e liturgische bloemschikking op rij verzinnen. En dat proces had wel wat van een geboorte in zich.

 In het christendom heeft dit feest de naam Pinksteren gekregen n.a.v. het Griekse woord “Pentekostos”, dit betekend vijftigste. Tijdens het pinksterfeest wordt herdacht dat de Heilige Geest, de derde Persoon van de Allerheiligste Drie-eenheid (vader en zoon) neerdaalde uit de hemel op de apostelen en andere aanwezige gelovigen. Na Jezus’ dood op Goede Vrijdag en zijn verrijzenis op Pasen hebben de leerlingen van Jezus nog veertig dagen lang (tot Hemelvaart) de steun van zijn aanwezigheid gehad waarbij hij hun nog eens uitlegde wat de betekenis was van alles wat hij gedaan had tijdens zijn openbare optreden. Op de veertigste dag van Pasen (let op: niet de veertigste dag na Pasen) werden de leerlingen door Jezus’ Hemelvaart alleen achtergelaten. Wel had hij beloofd dat hij de Geest van God, de Heilige Geest zou sturen die hen geestelijk verder zou leiden en hen de kracht zou geven om getuigen van het evangelie te zijn. Op de vijftigste dag van Pasen, tien dagen na Hemelvaart, op Pinksteren, kwam de beloofde Heilige Geest met wind en vuur over de discipelen.

(tekstbron:wikipedia)

Uiteindelijk nadat we zelf de Geest ontvingen 🙂 ontstond het idee om in een grote vuurschaal (van buiten) op een ijzeren stander een schikking te maken. Oranje & Rood een vurige kleur. Wuivende pluimen bewegen in de wind.

20150522_144322

 

 

 

 

 

 

We hebben de volgende tekst aangeleverd om voor te lezen bij de schikking.

In de vuurschaal een vurige schikking.

Vuur verwarmt, vuur verlicht, vuur zet in beweging.

De hedera ranken als teken van God en de Geest.

Ze “waaien” rond. De wind van Pinksteren.

001

 

 

 

 

 

 

 

002

 

 

 

 

 

 

 

 


3 reacties

Freubelen &Hemelvaart

Gisteren een liturgische bloemschikking gemaakt met Klaasje uit de bloemengroep om de viering in de kerk te onderstrepen vandaag.

Op Hemelvaartsdag wordt binnen het christendom herdacht dat Jezus Christus is opgevaren naar God, de vader in de hemel, op de veertigste dag van zijn opstanding. Een verhaal over afscheid nemen en alleen verder gaan. De viering is onderdeel van de paascyclus.

Hemelvaartsdag valt altijd op een donderdag, tien dagen vóór Pinksteren.

20150513_170930 (2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De hoge schikking met gipskruid is om aan te geven dat Jezus niet meer onder ons is. Daar waar we hem kunnen zien is hij door een wolk van ons gescheiden.

20150513_170830 20150513_170810

 

 

 

 

 

 

 

Aan de voet staan 11 witte rozen symbool voor de discipelen die op de Olijfberg naar de hemel staarden.

De witte bloemen onderin verwijzen naar de 4 windstreken.

Hij vroeg ons op weg te gaan naar Oost en West, naar Noord en Zuid.

 

 


1 reactie

Boek “Het kleine boek van het bidden”

Al heel wat jaartjes lees ik de boeken van Anselm Grun. Hij is een Duitse Benedictijnerpater en schrijver van spirituele boeken. Zijn manier van schrijven en geloven vind ik boeiend. In onderstaand boekje staan verschillende soorten gebeden. Gebeden van het hart, zegenbeden, gebeden voor de cyclus van het jaar, gebeden van de stilte en gebeden zonder woorden. Ik blader het af en toe in de vroege ochtend of late avond door. Onderstaand gebed spreekt me aan. Ik steek een kaars aan. Ik ben alleen, spreek het gebed uit en probeer in de stilte te komen.

Goede God,

Ik voel vaak dat ik steeds maar bezig blijf met mezelf.

En hoe krampachtig ik vasthoud aan mezelf.

Bij veel wat ik doe, vraag ik me af of het ook goed genoeg is.

Wanneer ik bid denk ik aan de talloze dingen die ik nog moet doen.

Ik zou mezelf tijdens het bidden zo graag simpelweg loslaten.

Eenvoudigweg alleen maar bij U zijn.

Uw aanwezigheid voelen.

Ik wil bevrijd worden van de ziekelijke neiging om alles op mijzelf te betrekken

En alles te beoordelen.

Laat mij er simpelweg zijn,

zonder erover na te denken hoe ver ik al ben op weg naar U toe.

Ik wil mijzelf tijdens het bidden tot U kunnen vergeten, opdat alleen nog maar uw aanwezigheid telt.

Ik vraag aan U of ik in staat mag zijn om alles wat mij bezighoudt,

al mijn beoordelende gedachten en mijzelf los te laten, terwijl ik naar U kijk.

Ik heb het besef dat dit vergeten van mijzelf mij bevrijdt.

Opdat uw liefde de eigenlijke werkelijkheid wordt waar het om gaat.

Amen.


Een reactie plaatsen

Overdenking Goede Vrijdag

Dood is dood, zeggen ze.

Kijk maar wat er overblijft van een mens

Wanneer de laatste adem uitgeblazen is.

Daar zit toch geen leven meer in?

Ze lijken gelijk te hebben.

 

Maar in het bos

waar de dorre bladeren

wijzen op de winter,

kijk ik naar de bomen:

kale doodse staken,

geen leven zit er in.

Toch is dat schijn,

zo heb ik ervaren….

 

Het is niet wat het lijkt:

in de lente zal blijken

dat ze opnieuw uitlopen.

 

Waarom zou je dan niet

verder kijken bij een mens?

Waarom is het onmogelijk

dat het Licht van God

een mens tot leven wekt?


Een reactie plaatsen

Gedicht Witte Donderdag

Je hebt je vrienden bijeengeroepen,

hun vuile voeten als een knecht gewassen;

meteen zond Jij hen weg om te ontmoeten

wie niet in deze kille wereld passen.

 

Je vroeg hen: doe als Ik en ga naar buiten,

en blijf elkaar met dit gebaar verrassen

in plaats van je in kerken op te sluiten

Je moet steeds anderen de voeten wassen.

 

Het stof van al de wegen van ons leven,

kom, was het van de stukgelopen voeten.

Kom, geef dat onze handen hen genezen

die ver van huis geen goede vriend ontmoeten.

 

Het helder water stromend uit jouw bronnen

wast onze voeten, zuivert onze wonden.

Als boden van jouw vrede, hier begonnen,

zo worden wij de wereld in gezonden.


Een reactie plaatsen

Palmpasen

 

 

Afgelopen zondag was het Palmpasen. Binnen het Christelijk geloof is dat altijd een feest. We vieren/herdenken dan de intocht van Jesus in Jeruzalem.

Onze kinderen kijken er ook altijd naar uit. Dat zal ongetwijfeld veel te maken hebben met de broodhaan, chocoladeitjes en schuimpjes die aan de stok worden bevestigd.

Er stonden een kleine 70 kinderen met de versierde stokken in de kerk te zwaaien een machtig mooi gezicht!

 

394

De stok symboliseert het volgende:

Kruis: staat symbool voor het kruis waarop Jesus stierf op Goede Vrijdag.

Palmtakken: staan symbool voor de intocht in Jerusalem. Tegenwoordig worden deze vervangen door buxustakjes.

Broodhaantje: Het brood (van het haantje) staat symbool voor het breken en verdelen door Jezus van het brood bij het laatste avondmaal (Witte Donderdag).

De haan zelf staat symbool voor de haan die één keer kraaide nadat Petrus drie keer had gezegd dat hij Jezus niet kende (Goede Vrijdag/vroege ochtend).

Eieren: staan symbool voor nieuw leven (Paaszondag).

30 rozijnen/snoepjes: staan symbool voor de 30 zilverlingen waarvoor Judas Jezus verried.

12 pinda’s: staan voor de 12 discipelen van Jesus.

Krakeling(koekje): herinnering aan leven en dood. Een nieuw begin….

 

Onder het rijgen van de slinger verdwijnen er vaak allerlei “discipelen” en “zilverlingen” in de mondjes van mijn kinderen. Ook het broodhaantje heeft een magische aantrekkingskracht. Het lukt bijna niet om de haan met rust te laten. Mijn middelste beet toen hij 2 was voorin de kerk de kop van de haan eraf. Mag ik een klein hapje mama?