Leven & Meer

Over voortbewegen per benenwagen, camper of fiets, pelgrimeren, dankbaarheid, geloof, stilte en bewust genieten van kleine dingen.


Een reactie plaatsen

Kapel van Genooy

Op de fiets reden we op 19 Augustus vanaf het klooster Albertushof verder over het Jacobspad. We kwamen langs het kapelletje. Bijzonder! Zo bijzonder dat ik er een apart blogje over schrijf.

De kapel van Genooy is een kapel, gewijd aan Onze Lieve Vrouw van Genooy. Haar beeld uit circa 1630 siert het altaar. Eerder stond op de plek van de kapel een nonnenklooster dat in 1582 werd verwoest.

Deze plek trekt veel bedevaartgangers. Niet alleen uit Venlo, maar uit heel Limburg en de Nederlands-Duitse grensstreek.

Het houten altaar-retabel valt me op en ook de aan de rechterkant gelegen mogelijkheid om kaarsjes aan te steken.

In een bijgebouw hangt een 15e eeuwse crucifix. Een hele rustige, meditatieve sfeer hangt hier.

We hebben op ons gemakje rondgekeken en het een beetje op ons in laten werken. De volgende ochtend liepen we al wandelend er nog weer langs, maar ik was blij dat we de avond ervoor het kapelletje al zo uitgebreid hadden bekeken. Ik voelde namelijk  veel druk over de lange wandeling die ik nog moest volbrengen en kon er op dat moment niet optimaal  van genieten.

Pylger Andrys attendeerde me nog op het restaurant wat achter de kapel staat. Wij hebben daar niks genuttigd. De sfeer is van buitenaf  gezien heel gezellig. Ze zijn ook nog aan het verbouwen. De nonnen van de Albertushof wisten ons te vertellen dat er in de buurt van de kapel nog een refugio zou komen? Ik heb daar tot op heden nog niks over kunnen vinden.

PhotoGrid_1443864881798

 

 

 

 

 

 

 

 

 


2 reacties

Dag 25b Straelen – Venlo

19 Augustus 2015

Zoals gezegd, we lopen door vanaf Straelen nadat we een lekker stuk gebak hebben genuttigd. We wandelen op ons gemakje Straelen uit. Vanmorgen zo’n 14 km gelopen, nog zo’n 13 kilometer te gaan. Lijkt niet al te ver meer, maar voor mij is deze dag uiteindelijk zwaar. We zijn in de ochtend al verdwaald, de temperatuur begint te stijgen en ik krijg nadat ik dagen niet heb kunnen afgaan een soort van darm “ontlading” zullen we maar zeggen.

Het 1e stuk gaat nog wat via tuinders en we staan serieus te kijken bij allemaal pompoenen en kalebassen. Pas later dringt tot ons door dat we dat natuurlijk onmogelijk! mee kunnen nemen.

Jacobspad Augustus 2015 115

 

 

 

 

 

 

Als we verder lopen zien we bij een kleine brug een houten “iets”. Ik krijg een warmteaanval en een darmaanval dus duik het mais in met biologisch afbreekbare 🙂 lichtgewicht billendoekjes onder de arm. Mijn moeder verdiept zich in het houten “iets” op de brug.

Dat blijkt een zelfgemaakt kastje te zijn voor de pelgrim. Er hoorde oorspronkelijk een wandelboek in te zitten. Daar hadden wij dan iets in kunnen schrijven, maar doordat er ook hier, mensen zijn geweest die er misbruik van hebben gemaakt, heeft de enthousiaste klusser annex Jacobusliefhebber het “Wanderbuch” eruit gehaald. Ik blijf me er (misschien naïef) over verbazen dat mensen gewoon niet van andermans spullen af kunnen blijven, laat staan dat ze het kapot maken. Wat frustrerend!

Jacobspad Augustus 2015 117 Jacobspad Augustus 2015 116

 

 

 

 

 

 

 

Inmiddels heb ik de billen afgeveegd en een korte broek aangetrokken en het leven lacht me weer toe. We gaan verder. In de verte zien we de grens van Nederland. Een hefboom die open staat. In de laatste boerderij voor de grens “Gut Kastanienburg” wordt nu een café bedreven door de familie Jacobs.

Jacobspad Augustus 2015 121

 

 

 

 

 

 

 

We duiken het bos in en passeren een bord met Zwart Water erop. Een 252ha groot natuurgebied. In een van de oude rivierarmen ligt het gebied de Venkoelen.

Jacobspad Augustus 2015 130Een prachtig stukje natuur met veel verschillende soorten vogels. We pauzeren en mijn moeder schiet een prachtig plaatje van een baby eendje met zijn moeder. Een prijs waard zou ik zeggen.

Jacobspad Augustus 2015 135

 

 

 

 

 

 

Nog even doorzetten en opeens lopen we over een viaduct Venlo binnen. Ik had een aanvulling op het boekje Jacobspad deel 3 uitgedraaid via http://www.stjacobspad.nl. Daar staan ook overnachtingsadressen vermeld en routewijzigingen. We liepen dus zo naar de Albertushof. Refugio van de zusters Dominicanessen. We zijn warm, moe en blij dat we er zijn. Zo’n 27 km gelopen vandaag. En wie komt daar aan? Het is de pelgrim die we in Straelen ook al kort hebben gezien. Hij lijkt hier ook te overnachten, maar twijfelt.

Jacobspad Augustus 2015 136We worden liefdevol onthaald door een gastvrije non. De andere nonnen zijn nog bij een korte dienst, maar komen ons daarna allemaal een hand geven. We voelen ons gedragen. De dames zijn allemaal gemiddeld zo’n 80 jaar en niet meer in “actieve” dienst al zou je dat niet zeggen want actief zijn ze op allerlei manieren. Ze dragen geen habijt meer en worden ook niet meer uitgezonden naar andere landen.

Pelgrim Jan blijkt toch ook op de goede plek te zijn. We krijgen allemaal een 1 persoonskamer. Mijn moeder en ik gaan voor het eerst weer een nacht alleen. Vinden we jammer. Je raakt zo snel aan elkaars gezelschap gewend, ook ’s nachts. We opperen nog om met matrassen te gaan slepen, maar daar zien we toch maar van af.

 

We kunnen fietsen lenen van de nonnen. Dit hebben mijn moeder en ik wel eens eerder voor elkaar gekregen bij de nonnen in Oosterhout. Mam en Jan pompen de banden op en worden door de nonnen op de foto gezet. En zo fietsen we via het kapelletje van Genooy, Venlo in op zoek naar een patatje.

Tegen 22:30 uur het bedje in. Lekker gedouched en mam geknuffeld. Ik bekijk op mijn gemakje liggend de route voor de volgende dag en…. schiet in de stress.

Waarom? Dat lees je in het volgende blog! Het is net een soap serie…hahaha…


Een reactie plaatsen

Straelen & St. Petrus en Paulus

Als je het centrum van Straelen van bovenaf zou zien zou je een stervorm waarnemen. Het centrale marktplein en de enigzins afgelegen liggende parochiekerk zijn kenmerkend voor het gotische stadstype. Het stadje Goch lijkt erop.

Het is een bloemenstad. Overal waar je kijkt hangen bloemen aan lantaarnpalen en staan er bakken met bloemen in de straat. Wie geeft die bloemen allemaal water?

Van verre konden we de toren van de St. Petrus en Paulus kerk al zien.

Jacobspad Augustus 2015 095

 

 

 

 

 

 

Bij binnenkomst van de driebeukige hallenkerk valt vooral het oostelijk deel op, dat na een brand in de 16e eeuw  veel hoger werd herbouwd. Omdat de beeldenstorm de kerk bespaard is gebleven, is hij van binnen rijk ingericht. Het oudste kunstwerk is het Romaanse doopvont uit Namens blauwsteen, die van de eerdere kerk uit 1200 stamt.

Jacobspad Augustus 2015 109

 

 

 

 

 

 

 

 

We komen allerlei discipelen tegen bevestigd op de pilaren in de kerk, waaronder Jacobus.

Jacobspad Augustus 2015 106 Jacobspad Augustus 2015 105

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zeer bijzonder zijn de koorbanken uit 1503. In omhoog geklapte toestand dienden zij de koorheren tijdens langdurige gezangen als onopvallende zitsteun. Ze worden daarom ook wel misericorden (medelijden) genoemd. Aan de onderkant zijn ze met dieren en fabelwezens versierd. Op de leuningen zien we duivelse figuren, waarvan sommige door vrome heren worden overmeesterd.

Jacobspad Augustus 2015 108 Jacobspad Augustus 2015 107

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan de zijkant van de kerk, op het kerkplein is op de grond een Pelgrimsschelp afgebeeld.

Jacobspad Augustus 2015 103

Al het onze met ons dragend.

Alles, was ich besitze, trage ich bei mir.

Je porte tous mes biens avec moi.

Omnia nostra nobiscum portantes.

 

 

 

 

 

(Een gedeelte van bovenstaande tekst komt uit het wandelboekje Jacobspad Deel 3 Rijn en Maas.)


Een reactie plaatsen

Dag 25a Walbeck – Straelen

19 Augustus 2015

Ik zou vertellen waarom ik niet goed had geslapen. De klokken stopten met geluid maken tussen 22 uur en 7 uur, dus daar lag het niet aan. Ik heb de halve nacht wakker gelegen van … vleermuizen! Wat een vervelende hoge tonen. En dat gefladder! Ik kan het geluid niet uitleggen. Zelfs met oordoppen in kwam het er nog door heen. Ik werd er ook bang van, droomde dat er 1 onze kamer binnen vloog. Bah…..

Evengoed redelijk opgewekt naar het ontbijt en daarna naar de dienst in de Luciakapel. Het was een bijzonder samenzijn. Een goed begin van de dag. Vrolijk en opgewekt. De diaken vertelde aan de mensen over onze pelgrimsreis, dus na de dienst hadden we nog aanspraak genoeg en werden er foto’s genomen. Onze bepakking stond tijdens de dienst mooi in de hoek.

Jacobspad Augustus 2015 083Jacobspad Augustus 2015 087Jacobspad Augustus 2015 092

 

 

 

 

 

 

 

En dan zo wandelend vanuit Walbeck een stuk door het bos en daarna langs en door allerlei kwekerijen. Bloemen- en Groenteteelt. Echter we komen er achter dat we toch weer zijn verdwaald. Even niet opletten, wat intensieve gespreksstof en mis is het. We balen ervan, want dat zijn dan extra kilometers, maar wat we vervelender vinden is dat we een heel stuk langs een drukke weg moeten lopen en het is warm.

Jacobspad Augustus 2015 090

 

 

 

 

 

Na wat mensen gevraagd te hebben komen we uiteindelijk weer op het goede pad terecht. We pauzeren even in het land op een waterput. Om ons heen allemaal kleine plantjes in verschillende soorten en maten. Het blijkt sla te zijn. Geen slak te bekennen?!

Als we langs de windmolen aan de Gieselberg lopen laat ik per ongeluk mijn paraplu/wandelstok vallen. Het handvat breekt kapot. Ik voel me wat down ervan. De wandelstok is belangrijk voor mij gebleken. Het is een soort van steun en toeverlaat. Ik heb hem van mijn moeder gekregen. Een stukje verderop ligt een roze Gerbera op de grond en even verderop nog 1! Toeval? Mam en ik fleuren er in elk geval weer wat van op. De gerbera wordt aan de rugzak bevestigt. En zo lopen we “stralend” Straelen in. Voor de Klosterstrabe staat een prachtig kunstwerk. Een carnavals vereniging heeft het beeld laten maken ter ere van 100 jaar Sint Maarten lopen.

Jacobspad Augustus 2015 096 Jacobspad Augustus 2015 097

 

 

 

 

 

 

 

 

Door het centrum naar de St. Petrus en Paulus kerk. De kerk is dicht. We kunnen alleen een kaarsje branden in het voorportaal.

Jacobspad Augustus 2015 110Het pfarrerbureau is gesloten als ik aanbel. Een medewerker wil gelukkig zijn pauze wel onderbreken en zo komen we aan een stempel. We bekijken de stempel op een bankje in de zon. Was er nu maar een mogelijkheid om die kerk even in te komen?! Ons gebedje werd verhoord. Er loopt een man langs die een praatje begint te maken. Het blijkt een nieuw aangenomen Pfarrer (priester) te zijn. Hij heeft nog tijd genoeg. Zijn werkuren zijn nog niet helemaal ingevuld. Dat blijkt wel als hij een heel lang en belerend verhaal begint over hoe de schepping bedoeld moet zijn. Drie eenheid, vater, mutter, kind. Wie ist das in die natur! Ik wist het antwoord er niet op. De kern van het verhaal was ik al tamelijk snel kwijt. “You lost me” zeggen ze zo mooi in het Engels. Maar hij wilde ons (een half uur later) wel de kerk van binnen laten zien. Een prachtige kerk, van binnen rijk ingericht.

 

 

 

Jacobspad Augustus 2015 099 Jacobspad Augustus 2015 101

 

 

 

 

 

 

 

Daarover echter meer in het volgende blog.

Want in deze kerk hadden mijn moeder en ik de 1e ontmoeting met Pelgrim Jan. En ik kan je zeggen dat we met deze man een heel bijzonder contact krijgen de komende dagen. Op dit moment echter hebben we een reden om snel weg te vluchten bij de een beetje enge Pfarrer, want hij richt zijn aandacht op Jan. Achteraf heeft Jan meer als een uur bij de priester gezeten met hetzelfde belerende verhaal over Vater, Mutter Kind. 🙂

In het centrum van Straelen lunchen we nog 1 keer met “Cafe und Kuchen”. De laatste keer kuchen in Duitsland want de tocht gaat verder naar Venlo en de nonnen.


Een reactie plaatsen

Dag 24 Kevelaer – Walbeck

18 Augustus 2015

Vanmorgen al vroeg wakker. Om 5 uur gingen mijn ogen open. Nou ogen? 1 oog kreeg ik niet open. Door een prikmug gestoken. Zag er niet uit! Helemaal opgezet. Waar ben ik eigenlijk. Oja, in het priesterhuis. Mijn moeder werd ook wakker. We hebben een tijdje liggen kletsen en zijn daaarna nog even in slaap gesukkeld.

Om half 8 uiteindelijk opgestaan en om 8.15 uur naar de grote eetzaal om te ontbijten. Ik had al geschreven dat we ontroerd waren door het bordje Jacobspilger bij onze gedekte onbijttafel. Attent!

We gaven onze financiële gift aan de dame achter de receptie en liepen daarna zo Kevelaer uit. Langs een ommuurde kloostertuin. We hadden even een momentje met een roodborstje. Mijn moeder kreeg hem (of haar) zo mooi op de foto. Wonderlijk.

Jacobspad Augustus 2015 023

 

 

 

 

 

 

Op het hoogste punt in Twisteden bekeken we op ons gemak de H. Quirinuskerk. Geen stempel te verkrijgen in de omgeving.

Jacobspad Augustus 2015 035003

Na de kerk kwamen we een klein kapelletje tegen met erin een prachtig in hout uitgevoerd gedeelte van de kruiswegstatie.

006

We liepen een heel stuk langs allerlei kwekers van heide, asperges en mais. En we wilden net het bos in lopen toen we het gevoel hadden verkeerd te gaan. Het wandelboekje eens bestudeerd en het bleek dat je ook door het bos (Steprather Wald) kon, maar dan zou de wandeling 3,5 km. korter zijn. Onze wandeltocht vandaag was een kleine 20 km. lang. Deden we er wat af dan zouden we wel erg vroeg in Walbeck zijn. Dus besloten om terug te lopen. We kwamen bij de Niers uit die we volgden tot we terug op de pilgerweg waren. Voor het heidedorp Lullingen, veel heide!

009

In het dorp kwamen we langs een bakkerij. Aldaar een goede bak koffie en een berlinerbol gegeten. Achteraf vergeten om bij de St. Rochuskapel te kijken. En zo liepen we via bos met overal bramenstruiken (even lekker snoepen) langs Kasteel Steprath (voormalig waterburcht) en Kasteel Walbeck het dorp Walbeck binnen. Het is er rustig. Het lijkt wel een slaapstad. Veel winkeltjes en horeca zijn gesloten. Zo ook ons hotel.

Walbeck is een mekka voor de aspergeliefhebber. In de aspergetijd schijnt het er heel bedrijvig te zijn en daarna slaapt het dorp weer in. We hebben het dorp eens aan een nadere kennismaking onderworpen. Naast het posthotel staat de St. Nicolaaskerk en de Luciakapel. We zijn op zoek gegaan naar een stempel. Dit had nog wel veel voeten in de aarde. Uiteindelijk via, via, via kwamen we bij een diaken van de kerk die ons een stempel kon geven en ook de kerk en kapel kon laten zien. Hij nodigde ons uit voor de volgende ochtend. Dan was er om 8.30 uur een korte dienst in de kapel.

Jacobspad Augustus 2015 072 Jacobspad Augustus 2015 078

 

 

 

 

 

 

Ik had in het posthotel de goedkoopste kamer gereserveerd. Ik kreeg een bevestigingsmail thuisgestuurd met verdere informatie. Of ik deze wilde ondertekenen en terug wilde sturen. In de mail stond of we begrepen dat we op de 2e etage een kamer hadden gereserveerd die alleen via een hele steile trap bereikbaar was. Ik dacht toen nog, valt vast wel mee, maar in de praktijk moest je er vooral niet aan denken dat er brand uit zou breken. We sliepen naast de klokkentoren. Dat leek eerst heel leuk, maar ik zal later vertellen waarom ik de halve nacht niet heb geslapen.

We hebben ons beneden tegoed gedaan aan een heerlijke Deutsche schnitzel met sehr viel zwiebeln. Lekker douchen en dan op 1 oor.


1 reactie

Priesterhuis

“Het Priesterhuis” in Kevelaer verdient wel wat meer aandacht vind ik, vandaar deze blog.

Letterlijk het huis van de priester is het oudste stenen gebouw in Kevelaer. Het is de thuisbasis van het bedevaart management en is ook pastorie van de parochie St. Mary . Gezien het steeds toenemende aantal pelgrims haalde in 1645 het bisschoppelijk gezag van Roermond, de Oratorianerpatrones van Scherpenheuvel in België naar Kevelaer .

Het Priester huis van nu is ontstaan uit het klooster sinds 1647. Het staat tegenover de Gnadenkapelle. Het is nu een plek voor retraites en meditatie.

In het Priesterhuis kunnen kerkelijke groepen en gemeenschappen vergaderen. Er kan worden gewerkt aan vragen uit de vereniging of m.b.t. de wereld en het geloof. Er worden ook retraites aangeboden waar men kan deelnemen als individu. Er is plaats voor pelgrims. Het huis heeft zo’n 60 kamers. Er is ook een ruimte waar pelgrims te voet met een slaapzak en luchtbed kunnen verblijven, “de zogenaamde “Ruckzackzimmer”. Mijn moeder en ik hebben geen slaapzak of rugzak mee dus kregen wij een tweepersoonskamer.

Er zijn drie grote vergaderzalen, drie eetzalen, een binnenplaats en tuin. Het gebouw is indrukwekkend en is heel goed onderhouden en netjes. Overal hangt en staat kunst, meubels en oude relieken. De kapel en meditatieruimte staan ter beschikking van de gasten. Kortom een prachtig begin van onze tocht. Het ontbijt was heel verzorgd en wij waren ontroerd door het bordje “Jacobspilger”.

Jacobspad Augustus 2015 010 Jacobspad Augustus 2015 007

Jacobspad Augustus 2015 014Jacobspad Augustus 2015 015

Jacobspad Augustus 2015 020

 

 

 

 

 

 

 


2 reacties

Dag 23 Kevelaer – Huis

22 Februari 2015

En zo beland (eindelijk) twee maanden later de laatste wandeldag van mijn pelgrimstocht van Februari jongsleden op het blog. Ik heb alle foto’s van mijn moeder en mezelf nog eens weer bekeken. Wonderlijk is dat je dan het gevoel erbij zo weer kan oproepen.

Ik heb eigenlijk best redelijk geslapen die nacht ondanks de schuttersvereniging onder ons raam. Mijn moeder wat minder, ze sliep op een doorgezakt matras. Om 8 uur weer aan het ontbijt. Dat zag er goed uit, op zijn Duits met lekkere broodjes en worst en kaas. Onze laatste dag samen zouden we het Jacobspad niet vervolgen. We wilden Kevelaer eens goed bekijken en dan terug met de bus naar Kranenburg en Kleve, met de trein naar Nijmegen, overstappen naar Lent en dan met de auto naar huis. Dus nog een lange dag voor ons.

Jacobspad Februari 2015 mama 130

 

 

 

 

 

 

We liepen de weg terug Kevelaer weer in en kwamen langs de St. Antoniuskerk. Voor de kerk staat een mooi bronzen beeld van Jacobus, gemaakt door Gert Gerresheim. Echter zijn staf was afgebroken en ook onderaan zijn voeten waren een aantal Jacobsschelpen vernield. Waarom doen mensen dit toch?

Jacobspad Februari 2015 mama 135

 

 

 

 

 

 

 

 

De kerk was in gebruik dus we zijn eerst naar het kapelletje gegaan ernaast. Tot onze verbazing was zowel het kapelletje als de kerk heel licht ingericht. Allerlei tinten grijs en lichte muren. Het kwam heel modern op ons over.

  

(bovenstaande foto’s zijn niet van mij of mijn moeder. Ik heb ze gevonden op de site van de kerk.)

Overal prachtige glas in lood ramen.

Jacobspad Februari 2015 mama 138   Jacobsweg Februari 063

We gaan verder. We lopen door een straat met heel veel toeristische winkels. Vooral alles wat te maken heeft met Godsdienst, bedevaart en Kevelaer proberen ze hier te verkopen. We kwamen echter ook langs meerdere conditoreien en chocoladewinkels. Dat aardbeiengebak en die chocopaashazen! Even onthouden voor later.

Als stralen van een ster leiden de straten naar de “Kapellenplatz”, het centrum van de Mariabedevaartplaats. Centraal in de verering staat een 8×11 cm. groot prentje dat zich nog steeds in de “Gnadenkapelle” bevindt.

Als je de kapellenplaats oploopt weet je niet wat je ziet, zoveel kaarsen die buiten aangestoken zijn naast de “Kerzenkapelle”. Gisteravond emotioneerde me dat al. Elke kaars is voor iemand aangestoken. Wat een liefde. 🙂 Mijn moeder en ik staken een kaars voor elkaar aan. We zijn dankbaar dat we het zo fijn hebben samen en dat we deze tocht samen kunnen maken.

Jacobspad Februari 2015 mama 162

 

 

 

 

 

 

 

Jacobspad Februari 2015 mama 163

 

 

 

 

 

 

 

 

De kaarsenkapel heeft zijn naam te danken aan de vele offerkaarsen die tot op de dag van vandaag door bedevaartgangers worden meegebracht en jaarlijks worden vervangen. In de kapel wordt het interieur dan ook aan het oog onttrokken door een zee van kaarsen en bordjes met de herkomst van hun gevers.

Jacobsweg Februari 081

 

 

 

 

 

 

 

Elke avond om 19 uur worden alle offerkaarsen binnen aangestoken en is er een vesperdienst. Wij waren gisteravond op zoek naar een slaapadres dus dat staat nog op ons verlanglijstje voor Augustus als we vanaf Kevelaer ons pad vervolgen.

Aan de kapellenplaats grenzen dan nog de Gnadenkapelle, het Priesterhuis (nu een pastorie met o.a. onderdak voor pelgrims, vroeger een klooster van de Oratorianen, wereldlijke geestelijken) en de Mariabasiliek. Een in 1864 in neogotiek gebouwde kathedraal.

We hebben uren rondgelopen. Tijd voor de aardbeientaart en dan nog een lange weg naar huis. Ik kijk terug op prachtige maar af en toe zware wandeldagen. Een beetje afzien doet een mens echter goed. Ik hoop (bij leven en gezondheid) dat we onze weg in Augustus kunnen vervolgen!

Jacobspad Februari 2015 mama 177

 

 

 

 


 

 

 

 


2 reacties

Dag 22 Goch – Kevelaer

21 Februari 2015

Om 7 uur de wekker gezet. Mama duikt nog een keer onder de douche. Goed voor de spieren zegt ze. Moet je ook doen! Ik kom maar moeilijk mijn bed uit. Ik lijk wel een oude vrouw. Dus ik strompel richting douche. Mijn rug vind het niet leuk. Maar wat voelt het toch zalig aan een douche. Ik ervaar wederom hoe goed we het hebben. Opgepept en op kousenvoeten (ik ontwijk mijn wandelschoenen) gaan we ontbijten. In Duitsland. Wat leuk is dit. Mam en ik genieten volop. Terug in de hotelkamer checkt en verzorgt mam mijn voeten. Mijn onderrug is sinds mijn rugklachten heel stijf. Ik kan moeilijk bukken. Een blarenpleister hier en daar, wandelschoenen aan (slik) en we gaan op pad. Richting de St. Maria Magdalena parochiekerk. Hij is open en we zetten een stempel. We zijn nu nog fit dus we genieten enorm van de kerk. Dat is wel een verschil met als je dat aan het einde van je wandeldag doet.

Jacobsweg Februari 047 Jacobspad Februari 2015 mama 098

We lopen nog langs een supermarkt en vullen onze nootjes en chocolade weer aan en nemen nog 2 berliner bollen mee. Het pad gaat weer verder langs de Niers. Op dit moment regent het niet en de zon doet erg zijn best om ons te verwarmen. De modderigheid blijft natuurlijk. Enfin..

Jacobspad Februari 2015 mama 106

We lopen verder door bosachtig gebied. Deze dagen hebben we al heel veel sneeuwklokjes gezien. Dat is toch ook een wonderlijk en beeldschoon bloemetje.

Jacobsweg Februari 056 Jacobsweg Februari 057

We pauzeren in de zon met een Berliner bol en een ei. We zitten bij het informatiebord van de Boxeltse spoorweg. Deze spoorlijn genoemd naar zijn vertrekpunt Boxtel, was een Duits-Nederlands samenwerkingsproject. Het doel was om tussen de zeehavens Rotterdam, Vlissingen en het Ruhrgebied een snelle spoorverbinding tot stand te brengen. Na de Eerste Wereldoorlog verloor het traject aan betekenis en na grootschalige verwoestingen in de Tweede Wereldoorlog werd de verbinding in 1963 stopgezet.

We gaan verder langs de Niers, we komen een trekpont tegen. Mam legt me uit hoe dat werkt. In de verte zien we een hele donkere lucht. Slecht weer op komst! Hagel, sneeuw en regen door elkaar heen. We lopen langs een Duitse oorlogsbegraafplaats van de 2e wereldoorlog. We besluiten ondanks het weer van het pad af er naartoe te lopen. Het ligt midden in het bos. Zo verstopt dat we het eerst niet kunnen vinden. Ook hier treft de zwaarmoedigheid me. Er liggen 2000 Duitse slachtoffers begraven. In tegenstelling tot het streng geometrische ereveld van gisteren is deze begraafplaats landschappelijk gehouden. Het past zich aan binnen de omgeving.

Jacobspad Februari 2015 mama 114 Jacobspad Februari 2015 mama 115

Voor Weeze begint mijn linker achillespees steeds meer pijn te doen. Ik loop een blessure aan mijn hak. Het word een strompelend, sneu verhaal met mij :(. Maar ik wilde dit zelf. Doorgaan dus! In de kerk aldaar geen stempel te vinden. Het Pharburo is gesloten. We zijn teleurgesteld. Ook mam is moe en heeft inmiddels wat blaren. Maar hoe is het mogelijk, naast de kerk is een…. conditorei. Er word van boven voor ons gezorgd. Koffie met gebak? We hebben geen andere keus… toch?

Ik vraag aan de niet zo vriendelijke serveerster of ze iets weet over een stempel en ze schreeuwt hard naar haar baas. Maar die weet er gelukkig wel wat van. Is het Pharburo dicht? Dan zou ik even bij “de Nonnen” aanbellen. En zo belanden we bij zuster Josephine op de stoep die een sleutel heeft van het Pharburo en krijgen we onze stempel van de St. Cyriacuskerk in Weeze. Ik kom zelfs nog met zuster Josephine op de foto. We beloven dat ik de foto niet op internet zet.

Mam probeert in mijn schoen met papier een verhoging te creëren. Dit lijkt wel wat te werken. Er zit vocht ter grootte van een 2 euromunt bij mijn achillespees. Ik heb bewondering voor de Pelgrims vroeger. Geen goede wandelschoenen. Dat was echt afzien en boetedoen. We lopen door het hertekamp van landgoed Hertfeld en langs kasteel Wissen. Mijn lijf is koud en vermoeid. Net als in het Reichswald zijn mijn darmen dan weer gevoelig. Dus hier en daar wat bemesting.

Jacobspad Februari 2015 mama 125

Maar dan zien we de toren van Kevelaer. Maar nog zo ver weg! Wat een lange tocht.

Jacobspad Februari 2015 mama 126

En als we Kevelaer inlopen duurt het ook nog wel even. Allerlei kerkklokken begroeten ons. Ik moet huilen. Uiteindelijk komen we op een plein uit. De Kapellenplatz. Beeldschoon! Allemaal kerken bij elkaar. Kaarsjes buiten aan.

Jacobspad Februari 2015 mama 127

We zijn vlak bij het Pilger Quartier. Het Priesterhuis voor o.a. Pelgrims. Maar er is geen plek. Wat een teleurstelling! Ze zijn aan het verbouwen en de slaapplekken die ze hebben zijn door een groep nonnen gereserveerd. En nu…

Jacobspad Februari 2015 mama 170

We lopen rond op zoek naar een overnachting. Hotels genoeg, maar allemaal vol. De moed zakt ons een beetje in de schoenen. Voor mijn gevoel komt het bankje in het park wel erg dichtbij. In een café helpt een man ons door te bellen naar een hotel. Hij weet het nummer uit zijn hoofd dus hij zal wel een vaste klant aan de bar zijn. Het is nog zo’n 10 minuten lopen. Poe poe…en vind het dan maar eens. We zijn verdwaald. Maar dan vlakbij een begraafplaats (stonden ook bankjes, rustiger slapen kan bijna niet) ziet mijn moeder een bordje met Gelder Dijck. Yes!! Het moet zo zijn.

Jacobspad Februari 2015 mama 131

 

 

 

 

 

 

 

We worden gastvrij onthaald. Jullie zijn de “wanderer”? Ja!! Kunnen we hier ook nog een hapje eten vraag ik? Aber naturlich! God zij dank, dan hoef ik niet met mijn mankepoot nog weer Kevelaer in.

De gastvrouw gaat ons voor naar onze slaapkamer. Het ziet er prima uit. We gaan op kousenvoeten naar het restaurant en bestellen een halve Huhnerbrust gevuld met kaas en gebakken aardappelen. Voor een prikkie. Het smaakt ons goed… Er zitten aan de bar een aantal mannen in pak met allerlei medailles en speldjes op de revers. En terwijl we van onze bitter lemon nippen komen er door de voordeur steeds meer naar binnen. Ze begroeten ons (allemaal) en lopen door naar achteren. Mijn moeder en ik krijgen er de slappe lach van. Uiteindelijk komt er nog een soort Koningin met tiara en boek (van Sinterklaas) in de hand binnen. Ze is niet echt slank en heeft een gala jurk aan. Het doet me denken aan een bijenkorf. De mannetjes verdringen zich om haar heen. Wat gebeurt hier? Onze kelner weet precies wat er aan de hand is. Het schuttersfeest…. Daarom konden we blijkbaar zo moeilijk een slaapplaats vinden. Ze vieren dit feest in de achterzaal. De rokerstent staat onder ons raam. Dat word nog leuk.

We douchen allebei heerlijk en met wat medicatie en oordoppen in val ik in slaap. Ik ben kapot.

 

 

 


2 reacties

Dag 21 Kranenburg – Goch

20 Februari 2015

Afgelopen nacht nog een extra deken gepakt. De kamer was ijskoud toen we aankwamen. Om 8 uur weer een afspraak om te ontbijten. Veel biologische producten. Zelfs plakjes nepvlees. We maken bij daglicht nog wat foto’s van ons onderkomen want daar was het gisteravond te donker voor.

Jacobspad Februari 2015 mama 065 Jacobsweg Februari 039

We kunnen via de achtertuin door een hekje naar links en wandelen dan zo het Reichswald in. We komen heel makkelijk weer op de pilgerweg uit. Op een kruising waar we het Reichswald verder in moeten gaan komen we bij een oude eik. Men geloofd dat op de plek van deze eik het “wonderdadige kruis” is gevonden. De legende gaat dat een schaapherder in het jaar 1280 de hostie die hij tijdens de mis had ontvangen niet kreeg doorgeslikt. Hij verstopte hem toen in een boom. Toen de boom 28 jaar later werd gekloofd, viel er een 60 cm. groot houten kruis uit dat uit de hostie leek te zijn gegroeid. Een zg. hostiewonder. In de kerk in Kranenburg hebben mijn moeder en ik dit kruis kunnen aanschouwen.

Jacobspad Februari 2015 mama 062 Jacobspad Februari 2015 mama 068

Op de plek van de eik kan je door een gat in een zuil kijken die je de kerk in Kranenburg precies laat zien.

Jacobspad Februari 2015 mama 071

We gaan het Reichswald in. Een lange, koude wandeling met druilerige regen. Ik had op verschillende blogs al gelezen dat het lang en op een gegeven moment wat saai was, maar vooral doordat we geen enkel bankje tegenkwamen vond ik het zwaar en lang. Saai vond ik het niet want ik hou van het bos. En dit was een oud bos. Ik kon bijna de kabouters en elfen zien bewegen. Mijn darmen vonden de kou en de lichamelijke inspanning wel zwaar. Ik heb me helemaal leeg gepoe.. in het Reichswald. Goede bemesting zullen we maar zeggen. Ieder nadeel heeft een voordeel.

Jacobspad Februari 2015 mama 075 Jacobsweg Februari 044

Jacobsweg Februari 045 Jacobspad Februari 2015 mama 077

We kwamen langs een Britse begraafplaats. Heel koud en veel wind. Een mistroostige en verdrietige sfeer. Dit grote ereveld wordt gevormd door 7654 graven uit beide wereldoorlogen. Ik moest huilen. Het grijpt me altijd aan. Al die doden en waarvoor? We hebben niks van al die oorlogen geleerd. Nog steeds doen mensen elkaar zoveel aan. 😦 Omwille van geloof, kleur, ras, idealen of “gewoon” zonder zelfs een reden te hebben. Ik voel me zwaarmoedig.

Jacobspad Februari 2015 mama 081 Jacobspad Februari 2015 mama 082

Britse erevelden lijken op elkaar. Er zijn strenge universeel geldende regels. Midden op het kerkhof staat bijvoorbeeld altijd een kruis (Cross of Sacrifice) en een altaarsteen (Stone of Rememberance) met het opschrift “Their name liveth for ever” (moge hun naam eeuwig voortleven).

We lopen verder. Ik probeer mijn sombere bui een beetje te boven te komen. Maar het weer werkt ook niet echt mee. Langs rivier de Niers begint het te regenen en het lijkt ook niet meer op te houden. Ik heb last van mijn linker kleine teen. Ik heb de nagel van die teen er al meerdere malen afgelopen. Ook voel ik een blaar aan mijn linkervoet. Ik heb het moeilijk. In Hotel ter Kelling proberen we een bak koffie te krijgen, maar ze zijn dicht. We proberen elkaar een beetje op te beuren. Dan maar verder richting landgoed Graefenthal. Op een bankje leggen we onze droge regenbroek en eten we onze voorraad nootjes en chocolade. Dit noodrantsoen is bedoeld voor dit soort momenten. We peppen er wat van op. Landgoed Graefenthal is van oorsprong een vrouwenklooster. Er staat nog steeds een 1,3 km. lange baksteenmuur omheen. Bij de ingang zagen we een bord staan dat we er wat konden drinken en nog belangrijker dat ze open waren! We liepen door de poort en verbaasden ons over de middeleeuws aandoende sfeer.

Jacobspad Februari 2015 mama 084

Jacobspad Februari 2015 mama 088 Jacobspad Februari 2015 mama 085

We hebben in het Kloostercafé bij een haardvuur en met een fleecekleed om de schouders heibe choco gedronken. Maar sta dan maar eens weer op. Kunnen we hier niet blijven? Mam moest me behoorlijk aansporen.

Het is ook maar goed dat je alles niet weet, want het was lang langs de Niers. Regen, wind, modder en Niers. Alhoewel ik denk dat in een ander jaargetijde en met een andere temperatuur het hier veel mooier zal zijn.

Jacobsweg Februari 046

Ook nog een keer mis gelopen, maar dan komen we na 17 uur Goch binnen. De kerk blijkt net dicht te zijn. Ons energielevel is nog maar zo groot als een pinda. Maar….het keert allemaal weer ten goede hoor! We gaan in het warme café Konig zitten. We slepen een spoor van modder naar binnen. Ik doe mijn wandelschoenen uit. Wat een opluchting! Onze paraplu’s staan lekker in een hoekje te druppen.  En voor 10 euro krijgen we een fantastische schnitzel met patat en groente. Ik proost op mezelf met een glaasje rosé. De energie stroomt weer terug in ons lichaam.

Daarna nog een kilometer lopen naar Hotel Litjes. Onderweg kwamen we nog een conditorei tegen. Ik moest mijn moeders voornemen natuurlijk in vervulling laten gaan. 🙂 Dus bepakt met 2 stukken gebak kwamen we in het hotel aan. En wat geniet je dan van die warme douche! En wat ben je dan dankbaar voor de dingetjes die je hebt meegenomen in je rugzak!

Uiteindelijk koffie met gebak op de kamer en dan slapen maar.

 

 

 

 

 


1 reactie

Dag 20 Nijmegen – Kranenburg (Deel 2)

Vervolg 19 Februari 2015.

We zijn dus in Zyfflich aangekomen. We hebben tot nu vandaag zo’n 12 kilometer gelopen. Het is flink koud en we kunnen de kerk niet in. Geen stempel in ons pelgrimspaspoort. Veel kerken die we tot nu toe zijn tegengekomen zijn in de 2e wereldoorlog beschadigd en daarna zoveel mogelijk in de oude stijl weer opgebouwd.

Inmiddels begint het ook te regenen dus mijn wandelstok/plu krijgt een andere functie. Een lang stuk naar Wyler (het Duitse woord Weiler, betekent gehucht.) Onbeschermd, tegen de wind in. We zien veel ganzen op het land en in de lucht. Die V-vorm blijft wonderlijk en doet me aan God denken. Vroeger zei men altijd dat die V voor vorst stond. Dus zag je ganzen zat er vorst in de lucht. Mam probeert ze op te jagen en een foto te maken. Het lukt haar moeilijk. Ik schiet in de lach, want het is een grappig gezicht.

We zien aan de rand van de stuwwal de torens van 2 kerken. We beklimmen de stuwwal via een steil glad trappetje. We rusten uiteindelijk wat in het portaal van een prachtig wit kerkje. De St. Johannes de Doper kerk. Ook hier branden kaarsjes bij Maria. Warm hebben we het niet. Maar beter iets als niets.

Jacobsweg Februari 026 Jacobsweg Februari 025

En dan op naar Kranenburg. Ons wandelboekje kan in de rugzak, want de route is ontzettend  goed aangegeven. We komen via een smal graspad langs koeien. Mijn moeder speelt met ze. Ze rennen achter haar aan. Ik ben bang voor koeien. Mijn moeder krijgt de slappe lach van mijn angstige gedoe. We zingen daarna nog een hele tijd samen “een koetje en een kalfje die liepen in de wei”.

Jacobspad Februari 2015 mama 056

Een beetje afleiding was ook wel nodig want er lag een saai stuk voor ons o.a. langs een weg met veel verkeer. We knabbelen wat nootjes en dan zijn we opeens ook in Kranenburg. Eerst naar de bedevaartkerk  St. Petrus en Paulus. Die is open. En wat voor kerk. Groot! We kunnen zelf een stempel zetten. Ik ben trots. We kijken een tijdje in de kerk rond en zitten allebei met onze eigen gedachten een tijdje in een kerkbank. Maar dan, het maagje knort. We vinden een conditorei en trakteren onszelf op choco met kuchen. Mam heeft het voornemen om elke dag taart te eten nu we in Duitsland zijn. Ik sluit me volkomen bij haar voornemen aan. Lijkt me geen straf. 🙂

Jacobsweg Februari 029

Om 17.30 uur willen we naar de kerk terug en daar dan de Vesper meemaken. We wandelen voor die tijd nog door Kranenburg. Via de oude stadsmuur en molentoren komen we dan weer bij de kerk uit.

Jacobsweg Februari 030 Jacobsweg Februari 031

Echter de vesper valt ons tegen. Het voelt wat beklemmend aan en heel conservatief. Wat een verschil met gisteren in de Jacobskapel. Er “zitten” ook maar 4 mensen in de kerk. Na de Vesper sluipen we weg, voordat de pastor doorgaat met de eucharistie. Tijdens onze wandeling door Kranenburg hadden we al een pizzeria gespot. Daar vullen we ons buikje voor 6 euro. Inmiddels is het donker. Ik had een plek van vrienden op de fiets uitgezocht genaamd Huize Rivendel. Een woongemeenschap annex B&B. Het ligt tegen het Reichswald aan. Dus zaklantaarns uit de rugzak en lopen maar. Nog een paar kilometer te gaan. We zijn eigenlijk helemaal niet bang. Het is evengoed heel donker, maar de sterren en onze zaklantaarns schijnen ons bij. Tegen de rand van het bos zie ik licht. We blijken vlakbij “de Hovel” te zijn. We dralen wat, weten niet welke kant we op moeten want je loopt natuurlijk van het Jacobspad af. Ik bel aan bij een huis. Er zit een man in de woonkamer met een hond die flink aanslaat. Help! (dit kan je op 2 manieren uitleggen. Help ons! en help! een man met een hond.) In mijn vriendelijkste Duits vraag ik hem de weg. Eerst kijkt hij wat nors maar later ontdooit hij een beetje. Hij wijst ons de weg.

En zo komen we aan bij “Huize Rivendel”. Alfons doet open en zet thee. We worden naar een prachtig ruime woonkamer/keuken gebracht. Inmiddels is Peter onze gastheer van Franse les teruggekomen en zitten we een tijd gezellig te praten met een paar koppen rooibosthee. Ik ben moe en na het douchen val ik al snel in slaap op onze 2 persoonskamer. We hebben vandaag zo’n 23 kilometer gelopen.