Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


2 reacties

Gedicht

Een favoriet gedicht van me. Past goed bij deze tijd.

Ik weet niet wie het gedicht heeft geschreven.

Geniet je ook zo van deze tijd van lichtjes?

20171204_160605

Steek een kaars aan in het duister,
laat het licht toe in je hart.
Maak je handen niet tot vuisten,
streel maar zacht, wat is verhard.
 
Steek een kaars aan in het duister
en zaai vrede waar je gaat.
Steek je armen uit en luister,
naar de mens die naast je staat.
 
Steek een kaars aan in het duister,
eer wat kwetsbaar is en klein.
Ga geduldig tot het uiterst,
laat waar jij bent liefde zijn.
Advertenties


1 reactie

Gedicht

Heilig Avondmaal

 

Bruin

Het brood

Hij breekt het

Ik buig mijn hoofd

Symboliek

 

Rood

De wijn

Zij drinkt het

Ik kijk naar boven

Sacrament

 

Transparant

De Geest

Wij belijden het

Ik kniel voor U

Wind

 

Het Heilig Avondmaal heeft me geïnspireerd tot het maken van dit “elfje”.


2 reacties

Gedicht

Geloven

Het is een kwestie van richting,

een bepaalde weg die je gaat.

Zelf had je ‘m nooit gevonden,

een weg die jou vond,

een weg die je werd aangewezen.

Of hij begaanbaar is,

of hij goed afloopt,

je moet het maar vertrouwen.

Pas als je de eerste stap doet,

de tweede stap,

pas gaandeweg krijg je zekerheid.

Een vreemde weg, maar je komt niet bedrogen uit.

Degene die hem je aanwijst,

heeft kennelijk het beste met je voor.

Ach Hij, een God die niets liever wil,

dan dat je leeft volgens je diepste bestemming.

Als jij maar mens bent,

een prachtig en compleet mens.

 

(Hans Bouma, uit “Geloof”.)


Een reactie plaatsen

Gedicht/gebed

Een prachtig gedicht wat een kennis voorlas aan het einde van een vergadering afgelopen Dinsdag. Het sprak me aan en raakte me. Er is veel verdriet in de wereld. Omwille van ziekte/gezondheid, vluchten, zoeken naar vrijheid, oorlog, sterven. 😦 Ik hoop dat onderstaand gedicht/gebed ook iets voor jou kan betekenen.

 

Mijn vleugels

 

God, leer mij mijn vleugels gebruiken

Als ik mij in de diepte bevind.

Help mij om naar boven te stijgen

Zodat mijn geloof het toch wint!

Bevrijd mij van angst voor de feiten

Waardoor mijn bestaan lijkt bepaald.

Leer mij naar uw horizon kijken

Van waaruit uw licht mij bestraalt.

Dan zal ik mijn kracht nooit verliezen,

Al weet ik mij nog zo beknot.

’t Geloof geeft mij adelaarsvleugels

en tart elke speling van het lot.

God, blijf met uw liefde in mij werken,

bepaal mij bij uw perspectief,

zodat ik verruimd en verademd

uw zuivere luchten doorklief!

 

Gedicht van Truus van der Roest

Uit ‘ dichtbij de bron’.

 


Een reactie plaatsen

Hoevelen zijn niet deze weg gegaan

Jakobspad mama 208

 

 

 

 

 

 

Bezoek aan Hasselt

Toen bij schemer ik in Hasselt kwam voor ’t eerst,
zag ik aan d’overzijde van ’t Zwartewater.
Tegen ’t avonddonker als een lange zwarte pater
De kerk van Stefanus die ’t zicht op ’t waterfront beheerst.

Hoe velen zijn niet deze weg gegaan,
zoals inmiddels in een ver verleden,
de pelgrims gingen naar de Heilige Stede,
om daar voor ’s Heren aangezicht te staan.

Mijn doel is heel profaan: de Herderin.
‘k Kom niet in Hasselt om te pelgrimeren
maar om gezellig samen te dineren.
De tafels zijn gedekt, ik krijg al zin.

(Tin Plomp, burgemeester Zwartewaterland)


Een reactie plaatsen

Gedicht (Drents)

’t Diepien (stroompje)

Het lop deur het laand en het speult as een kind.007

Het laacht tegen “t locht en het daanst in de wind.

As glas is ’t zo helder; as zuiver zo blaank.

Het flikkert en fonkelt met sterren er maank.

 

Een zuivern lint tusken ’t gruun van de kaant.

Met schitt’rende kleuren van bloemen beraand.

’t Is schol en ’t is smal, moar het siegelt zo grif.

’t Doekt weg tusken ’t gruun en men zot niet woar ’t blif.

 

En diep in het water, hiel diep op het zaand.

Daor glinstert het gold, dat er ligt an de kaant.

Dat deur witte wieven bewaakt wordt en dekt.

Dat mennigien vaak nao de kolken hen trekt.

 

(J. H. Bergmans – Beins)

 

 

 


3 reacties

Gedicht

De mensen die mij persoonlijk/van dichtbij kennen weten dat ik net zo vaak huil/emotioneel ben als dat ik lach. Mooi evenwicht vind ik zelf, alhoewel het wel es vervelend is dat je steeds zo makkelijk vol schiet zeg maar. Iets kan me snel ontroeren/raken en ik kan dat dan (bijna) niet beheersen. De vraag is als je onderstaand gedicht leest of dat ook perse nodig is. Misschien heeft het wel een functie al die tranen van ons. En daarnaast ik ben wie ik ben en jij bent wie jij bent.

 

“Tranen” (uit: Jaarringen, Greet Brokerhof-van der Waa)

 

Liters tranen, zoute tranen stromen als een oceaan.

overal waar mensen leven, die met je zijn begaan…

 

Zoveel tranen om wat weg is, om een scheiding of de dood.

Om een mens die je moet missen. Het verdriet is levensgroot…

 

Zoveel tranen om je onmacht, om een fout of een gebrek.

Om de woorden die je raken op die ene zwakke plek…

 

Zoveel tranen om de dromen die niet uitgekomen zijn.

Om de plannen die gestrand zijn op een ziekte. Om de pijn…

 

Zoveel tranen om de wereld, om het onrecht, om de haat.

Tranen om de brand te blussen die misschien nooit overgaat…

 

Zoveel tranen op de aarde en soms huilt de hemel mee.

Regendruppels uit de wolken vloeien samen tot een zee…

 

Regen maakt de aarde vruchtbaar, anders krijg je een woestijn.

Mensen, zouden onze tranen toch nog ergens goed voor zijn?