Wandelen & meer?

Blog van Mirjam over wandelen, pelgrimeren, geloven en bewuster (genieten van het) leven


Een reactie plaatsen

Priesterhuis

“Het Priesterhuis” in Kevelaer verdient wel wat meer aandacht vind ik, vandaar deze blog.

Letterlijk het huis van de priester is het oudste stenen gebouw in Kevelaer. Het is de thuisbasis van het bedevaart management en is ook pastorie van de parochie St. Mary . Gezien het steeds toenemende aantal pelgrims haalde in 1645 het bisschoppelijk gezag van Roermond, de Oratorianerpatrones van Scherpenheuvel in België naar Kevelaer .

Het Priester huis van nu is ontstaan uit het klooster sinds 1647. Het staat tegenover de Gnadenkapelle. Het is nu een plek voor retraites en meditatie.

In het Priesterhuis kunnen kerkelijke groepen en gemeenschappen vergaderen. Er kan worden gewerkt aan vragen uit de vereniging of m.b.t. de wereld en het geloof. Er worden ook retraites aangeboden waar men kan deelnemen als individu. Er is plaats voor pelgrims. Het huis heeft zo’n 60 kamers. Er is ook een ruimte waar pelgrims te voet met een slaapzak en luchtbed kunnen verblijven, “de zogenaamde “Ruckzackzimmer”. Mijn moeder en ik hebben geen slaapzak of rugzak mee dus kregen wij een tweepersoonskamer.

Er zijn drie grote vergaderzalen, drie eetzalen, een binnenplaats en tuin. Het gebouw is indrukwekkend en is heel goed onderhouden en netjes. Overal hangt en staat kunst, meubels en oude relieken. De kapel en meditatieruimte staan ter beschikking van de gasten. Kortom een prachtig begin van onze tocht. Het ontbijt was heel verzorgd en wij waren ontroerd door het bordje “Jacobspilger”.

Jacobspad Augustus 2015 010 Jacobspad Augustus 2015 007

Jacobspad Augustus 2015 014Jacobspad Augustus 2015 015

Jacobspad Augustus 2015 020

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties


2 reacties

Dag 23 Kevelaer – Huis

22 Februari 2015

En zo beland (eindelijk) twee maanden later de laatste wandeldag van mijn pelgrimstocht van Februari jongsleden op het blog. Ik heb alle foto’s van mijn moeder en mezelf nog eens weer bekeken. Wonderlijk is dat je dan het gevoel erbij zo weer kan oproepen.

Ik heb eigenlijk best redelijk geslapen die nacht ondanks de schuttersvereniging onder ons raam. Mijn moeder wat minder, ze sliep op een doorgezakt matras. Om 8 uur weer aan het ontbijt. Dat zag er goed uit, op zijn Duits met lekkere broodjes en worst en kaas. Onze laatste dag samen zouden we het Jacobspad niet vervolgen. We wilden Kevelaer eens goed bekijken en dan terug met de bus naar Kranenburg en Kleve, met de trein naar Nijmegen, overstappen naar Lent en dan met de auto naar huis. Dus nog een lange dag voor ons.

Jacobspad Februari 2015 mama 130

 

 

 

 

 

 

We liepen de weg terug Kevelaer weer in en kwamen langs de St. Antoniuskerk. Voor de kerk staat een mooi bronzen beeld van Jacobus, gemaakt door Gert Gerresheim. Echter zijn staf was afgebroken en ook onderaan zijn voeten waren een aantal Jacobsschelpen vernield. Waarom doen mensen dit toch?

Jacobspad Februari 2015 mama 135

 

 

 

 

 

 

 

 

De kerk was in gebruik dus we zijn eerst naar het kapelletje gegaan ernaast. Tot onze verbazing was zowel het kapelletje als de kerk heel licht ingericht. Allerlei tinten grijs en lichte muren. Het kwam heel modern op ons over.

  

(bovenstaande foto’s zijn niet van mij of mijn moeder. Ik heb ze gevonden op de site van de kerk.)

Overal prachtige glas in lood ramen.

Jacobspad Februari 2015 mama 138   Jacobsweg Februari 063

We gaan verder. We lopen door een straat met heel veel toeristische winkels. Vooral alles wat te maken heeft met Godsdienst, bedevaart en Kevelaer proberen ze hier te verkopen. We kwamen echter ook langs meerdere conditoreien en chocoladewinkels. Dat aardbeiengebak en die chocopaashazen! Even onthouden voor later.

Als stralen van een ster leiden de straten naar de “Kapellenplatz”, het centrum van de Mariabedevaartplaats. Centraal in de verering staat een 8×11 cm. groot prentje dat zich nog steeds in de “Gnadenkapelle” bevindt.

Als je de kapellenplaats oploopt weet je niet wat je ziet, zoveel kaarsen die buiten aangestoken zijn naast de “Kerzenkapelle”. Gisteravond emotioneerde me dat al. Elke kaars is voor iemand aangestoken. Wat een liefde. 🙂 Mijn moeder en ik staken een kaars voor elkaar aan. We zijn dankbaar dat we het zo fijn hebben samen en dat we deze tocht samen kunnen maken.

Jacobspad Februari 2015 mama 162

 

 

 

 

 

 

 

Jacobspad Februari 2015 mama 163

 

 

 

 

 

 

 

 

De kaarsenkapel heeft zijn naam te danken aan de vele offerkaarsen die tot op de dag van vandaag door bedevaartgangers worden meegebracht en jaarlijks worden vervangen. In de kapel wordt het interieur dan ook aan het oog onttrokken door een zee van kaarsen en bordjes met de herkomst van hun gevers.

Jacobsweg Februari 081

 

 

 

 

 

 

 

Elke avond om 19 uur worden alle offerkaarsen binnen aangestoken en is er een vesperdienst. Wij waren gisteravond op zoek naar een slaapadres dus dat staat nog op ons verlanglijstje voor Augustus als we vanaf Kevelaer ons pad vervolgen.

Aan de kapellenplaats grenzen dan nog de Gnadenkapelle, het Priesterhuis (nu een pastorie met o.a. onderdak voor pelgrims, vroeger een klooster van de Oratorianen, wereldlijke geestelijken) en de Mariabasiliek. Een in 1864 in neogotiek gebouwde kathedraal.

We hebben uren rondgelopen. Tijd voor de aardbeientaart en dan nog een lange weg naar huis. Ik kijk terug op prachtige maar af en toe zware wandeldagen. Een beetje afzien doet een mens echter goed. Ik hoop (bij leven en gezondheid) dat we onze weg in Augustus kunnen vervolgen!

Jacobspad Februari 2015 mama 177

 

 

 

 


 

 

 

 


2 reacties

Dag 22 Goch – Kevelaer

21 Februari 2015

Om 7 uur de wekker gezet. Mama duikt nog een keer onder de douche. Goed voor de spieren zegt ze. Moet je ook doen! Ik kom maar moeilijk mijn bed uit. Ik lijk wel een oude vrouw. Dus ik strompel richting douche. Mijn rug vind het niet leuk. Maar wat voelt het toch zalig aan een douche. Ik ervaar wederom hoe goed we het hebben. Opgepept en op kousenvoeten (ik ontwijk mijn wandelschoenen) gaan we ontbijten. In Duitsland. Wat leuk is dit. Mam en ik genieten volop. Terug in de hotelkamer checkt en verzorgt mam mijn voeten. Mijn onderrug is sinds mijn rugklachten heel stijf. Ik kan moeilijk bukken. Een blarenpleister hier en daar, wandelschoenen aan (slik) en we gaan op pad. Richting de St. Maria Magdalena parochiekerk. Hij is open en we zetten een stempel. We zijn nu nog fit dus we genieten enorm van de kerk. Dat is wel een verschil met als je dat aan het einde van je wandeldag doet.

Jacobsweg Februari 047 Jacobspad Februari 2015 mama 098

We lopen nog langs een supermarkt en vullen onze nootjes en chocolade weer aan en nemen nog 2 berliner bollen mee. Het pad gaat weer verder langs de Niers. Op dit moment regent het niet en de zon doet erg zijn best om ons te verwarmen. De modderigheid blijft natuurlijk. Enfin..

Jacobspad Februari 2015 mama 106

We lopen verder door bosachtig gebied. Deze dagen hebben we al heel veel sneeuwklokjes gezien. Dat is toch ook een wonderlijk en beeldschoon bloemetje.

Jacobsweg Februari 056 Jacobsweg Februari 057

We pauzeren in de zon met een Berliner bol en een ei. We zitten bij het informatiebord van de Boxeltse spoorweg. Deze spoorlijn genoemd naar zijn vertrekpunt Boxtel, was een Duits-Nederlands samenwerkingsproject. Het doel was om tussen de zeehavens Rotterdam, Vlissingen en het Ruhrgebied een snelle spoorverbinding tot stand te brengen. Na de Eerste Wereldoorlog verloor het traject aan betekenis en na grootschalige verwoestingen in de Tweede Wereldoorlog werd de verbinding in 1963 stopgezet.

We gaan verder langs de Niers, we komen een trekpont tegen. Mam legt me uit hoe dat werkt. In de verte zien we een hele donkere lucht. Slecht weer op komst! Hagel, sneeuw en regen door elkaar heen. We lopen langs een Duitse oorlogsbegraafplaats van de 2e wereldoorlog. We besluiten ondanks het weer van het pad af er naartoe te lopen. Het ligt midden in het bos. Zo verstopt dat we het eerst niet kunnen vinden. Ook hier treft de zwaarmoedigheid me. Er liggen 2000 Duitse slachtoffers begraven. In tegenstelling tot het streng geometrische ereveld van gisteren is deze begraafplaats landschappelijk gehouden. Het past zich aan binnen de omgeving.

Jacobspad Februari 2015 mama 114 Jacobspad Februari 2015 mama 115

Voor Weeze begint mijn linker achillespees steeds meer pijn te doen. Ik loop een blessure aan mijn hak. Het word een strompelend, sneu verhaal met mij :(. Maar ik wilde dit zelf. Doorgaan dus! In de kerk aldaar geen stempel te vinden. Het Pharburo is gesloten. We zijn teleurgesteld. Ook mam is moe en heeft inmiddels wat blaren. Maar hoe is het mogelijk, naast de kerk is een…. conditorei. Er word van boven voor ons gezorgd. Koffie met gebak? We hebben geen andere keus… toch?

Ik vraag aan de niet zo vriendelijke serveerster of ze iets weet over een stempel en ze schreeuwt hard naar haar baas. Maar die weet er gelukkig wel wat van. Is het Pharburo dicht? Dan zou ik even bij “de Nonnen” aanbellen. En zo belanden we bij zuster Josephine op de stoep die een sleutel heeft van het Pharburo en krijgen we onze stempel van de St. Cyriacuskerk in Weeze. Ik kom zelfs nog met zuster Josephine op de foto. We beloven dat ik de foto niet op internet zet.

Mam probeert in mijn schoen met papier een verhoging te creëren. Dit lijkt wel wat te werken. Er zit vocht ter grootte van een 2 euromunt bij mijn achillespees. Ik heb bewondering voor de Pelgrims vroeger. Geen goede wandelschoenen. Dat was echt afzien en boetedoen. We lopen door het hertekamp van landgoed Hertfeld en langs kasteel Wissen. Mijn lijf is koud en vermoeid. Net als in het Reichswald zijn mijn darmen dan weer gevoelig. Dus hier en daar wat bemesting.

Jacobspad Februari 2015 mama 125

Maar dan zien we de toren van Kevelaer. Maar nog zo ver weg! Wat een lange tocht.

Jacobspad Februari 2015 mama 126

En als we Kevelaer inlopen duurt het ook nog wel even. Allerlei kerkklokken begroeten ons. Ik moet huilen. Uiteindelijk komen we op een plein uit. De Kapellenplatz. Beeldschoon! Allemaal kerken bij elkaar. Kaarsjes buiten aan.

Jacobspad Februari 2015 mama 127

We zijn vlak bij het Pilger Quartier. Het Priesterhuis voor o.a. Pelgrims. Maar er is geen plek. Wat een teleurstelling! Ze zijn aan het verbouwen en de slaapplekken die ze hebben zijn door een groep nonnen gereserveerd. En nu…

Jacobspad Februari 2015 mama 170

We lopen rond op zoek naar een overnachting. Hotels genoeg, maar allemaal vol. De moed zakt ons een beetje in de schoenen. Voor mijn gevoel komt het bankje in het park wel erg dichtbij. In een café helpt een man ons door te bellen naar een hotel. Hij weet het nummer uit zijn hoofd dus hij zal wel een vaste klant aan de bar zijn. Het is nog zo’n 10 minuten lopen. Poe poe…en vind het dan maar eens. We zijn verdwaald. Maar dan vlakbij een begraafplaats (stonden ook bankjes, rustiger slapen kan bijna niet) ziet mijn moeder een bordje met Gelder Dijck. Yes!! Het moet zo zijn.

Jacobspad Februari 2015 mama 131

 

 

 

 

 

 

 

We worden gastvrij onthaald. Jullie zijn de “wanderer”? Ja!! Kunnen we hier ook nog een hapje eten vraag ik? Aber naturlich! God zij dank, dan hoef ik niet met mijn mankepoot nog weer Kevelaer in.

De gastvrouw gaat ons voor naar onze slaapkamer. Het ziet er prima uit. We gaan op kousenvoeten naar het restaurant en bestellen een halve Huhnerbrust gevuld met kaas en gebakken aardappelen. Voor een prikkie. Het smaakt ons goed… Er zitten aan de bar een aantal mannen in pak met allerlei medailles en speldjes op de revers. En terwijl we van onze bitter lemon nippen komen er door de voordeur steeds meer naar binnen. Ze begroeten ons (allemaal) en lopen door naar achteren. Mijn moeder en ik krijgen er de slappe lach van. Uiteindelijk komt er nog een soort Koningin met tiara en boek (van Sinterklaas) in de hand binnen. Ze is niet echt slank en heeft een gala jurk aan. Het doet me denken aan een bijenkorf. De mannetjes verdringen zich om haar heen. Wat gebeurt hier? Onze kelner weet precies wat er aan de hand is. Het schuttersfeest…. Daarom konden we blijkbaar zo moeilijk een slaapplaats vinden. Ze vieren dit feest in de achterzaal. De rokerstent staat onder ons raam. Dat word nog leuk.

We douchen allebei heerlijk en met wat medicatie en oordoppen in val ik in slaap. Ik ben kapot.